About Time to podróż w czasie, dosłownie i w przenośni, pewnej rodziny przez życie. To najpiękniejsza fikcyjna podróż w jakiej brałem udział, której jednak w żaden sposób nie mogę porównać do swojej własnej, znacznie żywszej… no i… mojej. Ten utwór jednak pozwala spojrzeć na pewne rzeczy z innej perspektywy…
To radość z chwil skradzionych w przeszłości i czczenie ich pamięci.
Zupełnie nie podoba mi się polski tytuł – „Czas na Miłość” – który ukierunkowuje uwagę widza na to co oczywiste, na tytułowe uczucie pomiędzy dwojgiem ludzi, którzy poznali się w wyjątkowych okolicznościach. Film jest jednak o czymś znacznie ważniejszym i zapewne dla każdego z nas będą to skrajnie różne odczucia. Dla mnie to przede wszystkim zbiór związków, mniej lub bardziej wyraźnych, pomiędzy uczestnikami tej wędrówki. To radość z chwil skradzionych w przeszłości i czczenie ich pamięci. Fikcyjne życie postaci wszelkich utworów kina jest przeważnie przejaskrawione, spłaszczone i często pozbawione gorszych i nudnych chwil, szczególnie we współczesnych komercyjnych produkcjach. Na szczęście w tej nie pominięto tych niezwykle istotnych doświadczeń z życia każdego z nas, w tym w szczególności szeroko rozbudowanych relacji pomiędzy pokoleniami.
Polecam każdemu obejrzenie tego filmu przynajmniej dwukrotnie – jeśli będziecie mieli szczęście to zwrócicie uwagę na zupełnie inne elementy niż te, które utrwaliły się w Waszej pamięci przy pierwszej odsłonie. A jeśli jeszcze go nie widzieliście to marsz przed telewizory – jest nawet dostępny w iTunes (oraz naturalnie na Apple TV) z polskimi napisami.
30 listopada 2014 at 22:40
morid1n ogladalem. Też mi się podobał + Rachel. Przyjemne kino.
30 listopada 2014 at 22:40
derosky U0001f44d
1 grudnia 2014 at 13:44
Ten film jest rewelacyjny ;) I Bill Nighy w końcu nie gra jakiegoś popaprańca (jak w „Love Actually”) ;)
1 grudnia 2014 at 14:01
p_garczynski Dla mnie to jego rola życia. Gra idealnie.
1 grudnia 2014 at 17:45
Oglądamy razem z żoną co roku w rocznicę :) W kinie jak bobry płakaliśmy. Film poleciłbym każdemu kto jest blisko ze swoją rodziną, bo to ona imo gra główną rolę w filmie.
2 grudnia 2014 at 09:45
Błyskotliwe dialogi, sympatycznie sportretowani ludzie, dopracowane drugoplanowe postaci. Ciepło, przyjemnie, sentymentalnie… i jednocześnie tak straszliwie, przerażająco banalnie, cała fabuła (?) zaczepiona o jeden pomysł, który widz poznaje od razu na początku filmu z finezją kopniaka w krocze. Potem jest już tylko gorzej – w kołko to samo, na okrągło: szafa-świat-szafa-porażka-korekta-szafa-świat-szafa. Az samemu chciałem wejść do szafy i przeczekać godzinkę.
I na koniec wnioski (porady dla widza?), które można było wysnuć po 15 minutach filmu.
Zmarnowany potencjał, a szkoda – bo z tymi aktorami, z tym autorem dialogów, z tą wrażliwością, z tym brytyjskim humorem można było zrobić coś lepszego niż walentnykowo-noworoczny kom-rom dla 16latków :(