AppleInsider donosi, że Apple ma szybko wypuścić nowe urządzenia peryferyjne wspierające nowy standard 802.11ac jeszcze w tym roku. Oprócz nowych AirPortów (Extreme i Express) oraz Time Capsule, uaktualnione mają zostać Macbooki, Apple TV i „potencjalnie” urządzenia mobilne — zakładam, że chodzi tutaj o iPada, iPoda i iPhone’a. Standard 802.11ac wspiera prędkości do 1Gbps, a chipy do routerów jak i komputerów oraz urządzeń mobilnych są już dostępne.

Okaże się czy ta plotka okaże się prawdą, ale przynajmniej będę miał powód, aby kupić nowy Time Capsule, który zastąpiłby mój 1 gen.

Thunderbolt Display w połączeniu z MacBookiem stanowią idealnie dobraną parę. Koniec z topornymi stacjami dokującymi znanych sprzed lat – ten zestaw jest nie tylko piękny, ale również bardzo funkcjonalny.

Pełną recenzję znajdziecie tutaj (lub w listopadowym iMagazine).

InertialScroll by Keener

Dajcie znać czy to działa na tych MacBookach, których Apple nie wsparło przy okazji ostatniej aktywacji tej funkcji na starszych modelach.

Najnowsze Maki niedawno otrzymały scrollowanie inercyjne — czyli machnięcie palcami powoduje efekt przewijania ze stopniowm zwalnianiem, a’la iPhone.

Wczoraj Apple wydało uaktualnienie uruchamiające nowy trzy-palcowy gest oraz wspomniane inertial scrolling dla następujących modeli:

• MacBook (13-inch, Early 2009)
• MacBook (13-inch, Mid 2009)
• MacBook (13-inch, Late 2009)
• MacBook (13-inch, Aluminum, Late 2008)
• MacBook Pro (17-inch, Mid 2010)
• MacBook Pro (15-inch, Mid 2010)
• MacBook Pro (17-inch, Mid 2009)
• MacBook Pro (15-inch, 2.53 GHz, Mid 2009)
• MacBook Pro (15-inch, Mid 2009)
• MacBook Pro (13-inch, Mid 2009)
• MacBook Pro (17-inch, Early 2009)
• MacBook Pro (17-inch, Late 2008)

Samo scrollowanie inercyjne (bez nowego gestu) jest natomiast dodatkowo dostępne dla:

• MacBook Air
• MacBook Air (Mid 2009)
• MacBook Pro (15-inch, Early 2008)
• MacBook Pro (17-inch, Early 2008)

Smacznego!

Sex, Katla, iPad i trochę o fotografii

Przy okazji pozdrowienia dla fotografujących czytelników.

Nie byłem jednak przygotowany na farsę jaką zobaczyłem na dużym ekranie. Jedynym mocnym akcentem w całej tej żenującej produkcji była niania. Europejka. Z dużym biustem i płaskim brzuchem. Doprawdy zachwycający widok, nawet dla kobiet na sali. Przeprzaszam za zbaczanie z tematu. Przez moment pojawił się (na oko) 15″ model MacBooka Pro. Wyglądał mi na model pre-unibody, czyli taki jaki sam miałem do niedawna. To tyle, jeśli chodzi o plotki, że Carrie porzuciła go na rzecz HP. Na szczęście, bo widok tego ostatniego spowodowałby mój głośny sprzeciw i wyjście z kina ku konsternacji pozostałych widzów, zapewne zastanawiających się czy jestem w pełni zdrowy.

Te blisko trzy nudne godziny dały mi sporo czasu na przemyślenia na pewne tematy Apple’owe. Jako, że postać Carrie Bradshaw jest pisarką, to naturalnie moje myśli zbaczały ku pisaniu. Czynności, którą coraz częściej wykonuję na iPadzie. Postanowiłem zresztą takowe wpisy oznaczać jakże wymownym policzkiem od Steve’a jakim jest Sent from my iPad. Kilka pojawiło się podczas mojej ostatniej wyprawy wzdłuż Loary. Tamte były oczywiście napisane „na kolanie” w różnych dziwnych miejscach, z iPadem trzymanym oburącz. Kciuki są jednak najwygodniejszą metodą pisania na wirtualnej klawiaturze jeśli nie ma możliwości wygodnego usadowienia czterech liter i podgięcia nóg celem oparcia tabletu. W domu jednak wybieram zgoła inne rozwiązanie odkąd mam „ą” oraz inne polskie litery za pomocą Apple Wireless keyboard — siadam sobie wygodnie na kanapie, iPada stawiam obok na stoliku lub kładę na kanapie. Pisząc patrzę przed siebie, skupiając się na tekście, a nie literkach pojawiających się na ekranie aplikacji Pages. Polecam to każdemu — spróbujcie. Zupełnie inne doświadczenie.

Wracając jednak na moment do doliny Loary — zdjęcia były wykonywane dla mnie. Nie musiałem ich na miejscu obrabiać, ani wysyłać gdziekolwiek. iPad służył mi przede wszystkim jako backup karty pamięci, a sam ekran pozwalał z dużym powodzeniem oceniać wykonanie oraz² ich ostrość. Pomimo, że ekrany LCD w aparatach w ostatnich latch znacząco się pojawiły to jednak nie jest to najlepsze medium do oceny swoich uwiecznionych cyfrowo chwil. Sama procedura zgrywania zdjęć na iPada była banalnie prosta — wystarczyło podłączyć camera connection kit, włożyć do złącz kabel USB <-> miniUSB i włączyć aparat. Photos.app chwilę kręciłó kółkiem podczas zczytywania zdjęć z karty, a potem wystarczało pacnąć w „Import all”. Nawet radził sobie z duplikatami, pytając odpowiednio czy chcemy je ponownie kopiować. Już drugiego wieczoru odkryłem, że nie musimy tak naprawdę czekać na załadowanie się miniaturek. Same pyszności — iPad zdał egzamin na piątkę z plusem. Uprzedzając pytania — nie zauważyłem żadnego przyśpieszonego zużycia baterii w żadnym z urządzeń, a sam proces był zakończony zanim skończyłem szorować jamę ustną.

Prawie zapomniałbym o najważniejszym przemyśleniu jakie naszło mnie w kinie — co zrobić jeśli wybuchnie Katla? Spieszę z tłumaczeniem — jak Ejalegotrudnowymówić pokrył Europę pyłem wulkanicznym to miałem inne zmartwienia i obowiązki, więc wycieczka na Islandię była wykluczona. Postanowiłem przed dwoma dniami, że jeśli starsza siostra, Katla, zacznie zionąć ogniem to wsiądę na pierwszy prom/samolot³ i przeznaczę 5-9 dni na zdjęcia. Sponsorów brak — mam jednak nadzieję, że wrażenia będą bezcenne … i że wrócę cało i zdrowo. Problemem jednak będzie co innego — zdjęcia z tej wyprawy przydałoby się nie tylko obrobić na miejscu, ale również jak najszybciej dostarczyć do odpowiednich agencji — może uda się pokryć część kosztów podróży. iPad w tej roli jednak zupełnie nie spełni pokładanych w nim nadziei. Nie dość, że brakuje w nim Lightroom czy Aperture to na dodatek aplikacje typu Mail nie mają dostępu do zgranych zdjęć — przynajmniej gdy są w formacie RAW/NEF. Nie testowałem jeszcze jak radzi sobie w JPGami, ale potencjalnie wydaje się to być jedynym sensownym rozwiązaniem poza kupnem laptopa. Mam jeszcze „na stanie” starego Thinkpada, ale po pierwsze ma 15″, a po drugie sporo waży. Mobilność jest konieczna przy takim wyjeździe więc idealnym rozwiązaniem wydaje się być MacBook Air. Tyle, że za wolny i za drogi. Pozostaje ewentualnie MacBook (Pro) 13″ — tylko co ja z nim zrobię po powrocie?

Cała moja nadzieja teraz leży w tym, żeby Katla jednak pozostała uśpiona … mój budżet nie zniesie kolejnego komputera, a geekowe potrzeby pozostaną uśpione.

Sent from my iPad

Dajcie znać jeśli ktokolwiek uzyska mityczne 10 godzin pracy, bo nie chce mi się wierzyć, że to możliwe.

Sent from my iPad.

Apple po cichu odświeżyło go również o nVidię 320M oraz większy dysk twardy. Teraz w zasadzie ma specyfikację, która jest zgodna z aluminiowym bratem — oczywiście pomniejszona o port FireWire itp.

Warto? Na pewno jest zacny jako pierwszy Mac, ale za dwa dodatkowe Benjaminy lepiej wybrać model Pro …

Sent from my iPad.

Henge Docks wypuścił serię docków przeznaczonych dla całej gamy najnowszych MacBooków Pro (oraz nowego MacBook unibody). Dotychczasowe propozycje były ciekawe stylistycznie (w tym mój), ale nie widziałem jeszcze, żeby to był prawdziwy dock z przenoszeniem portów. Minusem tego rozwiązania jest naturalnie fakt, że każdy rozmiar ma wymaga innego docka. Naturalnie nie trzeba korzystać ze wszystkich kabli — tylko wybranych.

Warto zauważyć, że na stronie Henge Docks wisi informacja, że obecnie dostępne są tylko wersje dla modeli 13″ — na pozostałe można się zapisać i zostaniemy poinformowani emailem o dostępności.

Zapraszam na film od firmy Henge:

Mniam!

Link: Henge Docks

Przepis dla MacBook (wszystkie modele), MacBook Pro (wszystkie), MacBook Air i PowerBook G4 (15″ Double-Layer SD):

1. Naładuj baterię do pełna aż dioda na konektorze MagSafe zaświeci się na zielono oraz piktogram baterii na pasku w OS X pokazuje, że jest pełna.
2. Poczekaj 2 godziny podpięty do ściany po naładowaniu baterii do pełna – można naturalnie w tym czasie pracować.
3. Rozłącz kabel od zasilacza i pracuj na baterii.
4. Po pojawieniu się ostrzeżenia o rozładowaniu baterii zapisz wszystkie niezbędne dokumenty i kontynuuj pracę. Po rozładowaniu się baterii komputer automatycznie się uśpi.
5. Wyłącz komputer lub poczekaj 5 godzin lub więcej (przez noc).
6. Podłącz zasilanie i poczekaj aż bateria ponownie się naładuje do 100%.

Dla starszych laptopów Apple (iBook i Powerbook G4 poza powyższym):

1. Nałąduj baterię do pełna – zielona dioda musi się zaświecić na ładowarce.
2. Rozłącz zasilanie i pracuj dopóki komputer nie przejdzie w stan uśpienia. W tym momencie bateria jest dostatecznie rozładowana, aby ją skalibrować.
3. Podłącz zasilanie i poczekaj aż się naładuje do pełna.

Źródło: Apple Portables: Calibrating your computer’s battery for best performance

Podziękowania dla Popydo za zwrócenie uwagi na zagadnienie.

Mighty Magic Mouse

Nastał idealny moment do przedstawienia nowej myszki Apple. Nowa nazwa nie wynika jednak z jej magicznych możliwości, ale z powodu zakazu korzystania przez firmę z Cupertino starszej Mighty Mouse, która teraz należy do Man & Machine. Pomimo tych trudności producentowi udało się w końcu zaimplementować bajecznie ułatwiające życie funkcje Multi-Touch do stacjonarnych komputerów. Funkcjonalność i ergonomia zapewne będzie przednia, więc pomimo stałej obecności tabletu na biurku nowy gadżet zostanie w najgorszym wypadku relegowany do obsługi Maka, gdy jest podłączony pod telewizor. Oby tylko bateria trzymała dłużej niż w poprzedniku …

Więcej informacji: Nowości Apple – Magic Mouse

Mighty(ier) Mini

Stary dobry Miniak będzie teraz znacznie bardziej popularny – szkoda, że Apple aż tyle czasu potrzebowało na dojście do oczywistego zastosowania tak małego komputera – jako serwer. Szybsze procesory oraz możliwość zrezygnowania z napędu SuperDrive i zastąpienia go drugim dyskiem twardy tylko pomogą mu znaleźć nową niszę rynkową. Oprogramowania OS X Server jest już w komplecie – wystarczy podłączyć i zarządzać.

Niestety Apple ponownie nie skorzystało z możliwości wykorzystania mini jako Media Centre – o ile dwa dyski o łącznej pojemności 1TB będą bardzo miło widziane dla trzymania tych wszystkich ściągniętych filmów w HD (lub dla tych uczciwszych – kopii Blu-Ray), to brak możliwości zamówienia go (za niższą cenę) ze Snow Leopard dla wielu będzie straszakiem. Rozumiem, że chodzi o nie kanibalizowanie sprzedaży AppleTV, ale jest to produkt przestarzały technologicznie i koniecznie wymaga uaktualnienia do dzisiejszych standardów – na materiały 1080p w jakości Blu-Ray 160GB to stanowczo za mało.

Więcej informacji:

• Mac mini
• Mac mini server

Unibody MacBook

Pozostały jedyny w ofercie MacBook zyskał całkiem nowe oblicze (nawet Bartkowi się podoba!) – wykonany z rugged polycarbonate, co jest marketingowym slangiem określającym plastik, w nowatorskiej technologii unibody powinień być znacznie solidniejszy niż dotychczas. Mam nadzieję, że Apple wyciągnęło wnioski z pękających obudów i tym razem postarało się bardziej. Chyba najważniejszym dodatkiem poza szybszą magistralą jest szklany touchpad rodem z MacBook Pro oraz lepszy ekran z podświetleniem LED. Jeśli chodzi o gabaryty to tylko na wysokość zmniejszono jego wymiary (1mm) – w każdą inną stronę MacBook przytył (niewiele, ale jednak). Niższa waga o ponad 600g na szczęście zrobi dużą różnicę, ale dalej brakuje mu 100g do osiągnięcia poziomu najmniejszego MBP.

Szkoda, że pomimo zapowiedzi obniżenia marży Apple nie postarało się o próbę trafienia do klientów o mniej zasobnym portefelu poprzez nawet nieznaczną obniżkę ceny.

Więcej informacji: Nowy biały MacBook

iMac 21.5 oraz 27″

Bodajże nikt nie podejrzewał zmiany rozmiarów ekranów w iMakach. Plotek przez ostatnie kilka tygodni było sporo, ale nikomu nie śniło się nawet, że zostaną uaktualnione do niemałych 27″. Nowe procesory powinny być dla wielu bardzo mile widzianym dodatkiem – po raz pierwszy zagościły w tym segmencie u Apple czterordzeniowe procesory. Maksymalna pojemność 16GB RAM również przyniesie uśmiech na twarz bardziej wymagającym użytkownikom (oraz bardziej bogatym – jedna kość 4GB kosztuje ponad 1500 PLN).

Technologia IPS w panelach powinna poprawić niedociągnięcia z poprzedniej generacji i wszystko byłoby miodnie, gdyby nie to że jakiś kretyn postanowił zastosować współczynnik 16:9 przeznaczając tym samym komputer dla Soccer Moms które wrzucają jedynie filmy swoich dzieci z treningów… Dock na dole ekranu już nam wystarczająco ogranicza to co widzimy w pionie, a teraz zostanie to obcięte o kolejne cenne piksele. Może doszli do wniosku, że ludzie obrabiający zdjęcia (które są w proporcjach 3:2 lub jeszcze bardziej kwadratowych dla średniego formatu) kupują profesjonalne ekrany, albo przesiedli się ze swoich drogich sprzętów na tanie kompakty w stylu mojego Panasonic LX3. Chyba jednak to drugie, bo również iMac teraz posiada slot dla kart SD – nie to co mój Nikon czy ex-Canon, tamte wykorzystują CF.

Nie podoba mi się kierunek w jakim podąża Apple – jeszcze niedawno zastanawiałem się, kto o zdrowych zmysłach wykorzystujący komputer w miarę tradycyjnie zdecydowałby się kupić monitor o proporcjach 16:9 i tym samym jedynie utrudnić sobie życie. Powodem do tego może być jedynie częste (czyli non-stop) oglądanie panoramicznych materiałów filmowych na pełnym ekranie, a nawet wtedy paski na górze i dole po 60 pikseli nie powinny przeszkadzać (zakładając 1920×1200). Jako, że iMac teraz obsługuje wejście sygnału poprzez Mini DisplayPort to będzie można podłączać wszelkiej maści urządzenia typu PS3 bezpośrednio, ale co spotka ludzi którzy mają ochotę na podpięcie swojego MBP z ekranem o proporcjach 16:10? Na dzień dobry wszystkie nasz okna będą miały zmienione rozmiary co mnie osobiście wkurzyłoby niemiłosiernie, ale to jest pikuś przy koniecznej reorganizacji jakiej doświadczymy po odłączeniu laptopa przed podróżą. Niedowiarkom proponuję przestawienie sobie rozdzielczości w swoim komputerze na 1920×1080, aby sprawdzić to na własnej skórze.

Bardziej technicznie: Nowości Apple – iMac

Wisieńką na torcie może być fakt, że żaden szanujący się producent w swoich profesjonalnych seriach nie oferuje takich proporcji ekranu.

Dobrze, że pojawił się Magic Mouse, bo inaczej mógłbym się zdenerwować …

Update:

Przykładowa praca w Lightroom w rozdzielczości 1920×1200 oraz 1920×1080 (przeskalowane w dół aby było wygodniej).

16×10 z dock:

16:9 z dock:

Jak widać obrazek na środku jest mniejszy niż mógłby być, a narzędzia po bokach pokazują mniej informacji (przewijanie konieczne).

16:10 bez dock:

16:9 bez dock:

16:10 fullscreen:

16:9 fullscreen:

Do fotografii jest to po prostu marnowanie przestrzeni po bokach ekranu. W przypadku 27″ owszem mamy więcej pikseli, ale kolejne 160 w pionie na pewno nie zaszkodziłoby, a narzędzia byłyby lepiej wykorzystane.

Update #2:

„… i cały misterny plan w pi…” – iMac w wersji 21.5″ ma tylko i wyłącznie wyjście Mini DisplayPort. Tylko wersja 27″ jest dwukierunkowa. Nie mam już siły krytykować …

Plugin można pobrać z następujących linków:

iSpazz by Keindesign

Link bezpośredni do ściągnięcia iSpazz

Aby zainstalować plugin, wystarczy rozpakować zipa i przenieść plik Backlight Visualizer.bundle do katalogu:

~/Library/iTunes/iTunes Plug-ins/.

Polska ścieżka: ~/Biblioteka/iTunes/iTunes Plug-ins/

Następnie w iTunes musimy wybrać z menu Widok/Efekty wizualne/Backlight Visualizer (View/Visualizer/…). Po właczeniu piosenki wystarczy z tego samego menu wybrać Pokaż Wizualizację i voila! Domowe disco!

UWAGA: Działa z OS X 10.5.6, 10.5.7 i 10.5.8.

Ważne: 10.6 Snow Leopard uruchamia sam z siebie czteropalcowe gesty na starszych sprzętowo kompatybilnych Makach.

Od dłuższego czasu biję się z myślami czy o tym napisać, ale jest to już opisane w tylu miejscach, że nie zrobi to chyba większej różnicy …

Oto jego słowa opisujące całe zajście, jej przebieg, naprawę nowego MacBooka alu oraz porady co robić i jak uniknąć jeszcze poważniejszych konsekwencji:

Czołem,

Moja historia wygląda tak:

W środę 4 marca przy porannej kawie w pracy wywróciłem filiżankę z kawą na macbooka (najnowsza seria alu 2,4GHz, 4GB). Kawa z mlekiem, słodzona, pycha. Przez około 4 sekundy po prostu patrzyłem oniemiały co się dzieje, nie mogąc uwierzyć co się stało. Po tych około 4-5 sekundach podczas, których postarzałem się o 5 lat, zacząłem już zachowywać się tak jak należy, tzn. obróciłem laptopa do góry nogami. W międzyczasie kolega z biurka obok przyniósł mi papierowe ręczniki, które posłużyły do wycierania ściekającej już teraz wszystkimi otworami kawy. Kawa wyciekała np. przez złącza USB i port Ethernet. Podczas tego obracania musiałem nacisnąć przypadkowo przycisk od zasilania, gdyż zanim dotarło do mnie, że powinienem wyłączyć komputer, to na ekranie już był komunikat: „Czy na pewno chcesz wyłączyć komputer?”. Ponieważ nie działał touchpad (płynęła po nim kawa), więc wszystko zrobiłem cały czas działającą klawiaturą. Nawet przytomnie odpowiedziałem na pytanie Firefoxa, który zapytał się czy ma przywrócić karty po ponownym uruchomieniu :) Po wyłączeniu komputera błyskawicznie już zdjąłem klapę od baterii i dysku twardego i wyjąłem baterię. W sumie od zalania do wyjęcia baterii minęły może 2 minuty, wiem długo, dużo za długo, ale nie mam zbytniego doświadczenia w zalewaniu laptopów kawą, działałem intuicyjnie. Dzięki Bogu, że w nowych macbookach wyjęcie baterii zajmuje w sumie 3 sekundy, nie wiem co bym zrobił, jakby to był np. najnowszy 17” MBP Pro, w którym wyjęcie baterii wymaga już niezłych sztuczek,  w szczególności odkręcenia całego dolnego panelu.

Kilka kolejnych minut siedziałem oniemiały trzymając macbooka do góry dnem, wycierając kawę, która ładnie spływała w róg komputera (w to miejsce skąd wyciągnąłem baterię). Przez najbliższą godzinę gdy komputer nieco podsechł (a przynajmniej mi się tak wydawało), cudem powstrzymywałem się od włączenia, choćby na chwilkę, żeby sprawdzić czy działa. Okazało się potem, że dobrze zrobiłem.

Pierwsza myśl, zadzwoniłem do kumpla, do którego mam pełne zaufanie w sprawach komputerowych, żeby po drodze do biura przywiózł komplet malutkich śrubkręcików. „Będziemy rozkręcać!”. Tej myśli trzymałem się jakieś 10 minut, po czym uznałem, że tacy z nas specjaliści, że możemy mieć potem problem ze skręceniem, nie mówiąc o wyczyszczeniu. Wpisałem w google’u hasła: „naprawa macbook wrocław” i znalazłem tę stronę:

http://www.macdoktor.info/

Zadzwoniłem, chwilę porozmawiałem, w międzyczasie usłyszałem, że jak mam zamiar najpierw sam pogrzebać w komputerze, to ten serwis już się później nie podejmuje dalszych prac. Po chwili wahania, zrezygnowałem z samodzielnego grzebania w zalanym kompie i poprosiłem bardzo uprzejmego Pana o zabranie komputera. Specjalista był u mnie za niespełna godzinę. Spisaliśmy protokół odbioru komputera, zostałem pochwalony za szybkie wyjęcie baterii i mój macbook pojechał na serwis. Jeszcze w międzyczasie odkręciliśmy dysk twardy (jedna śrubka w macu alu), na którym na szczęście nie było ani jednej kropli kawy (oczywiście backupu nie posiadam, jutro nauczony całą tą sytuacją jadę kupić jakiś przenośny HDD i uaktywnić Time Machine). Ja tymczasem usiadłem do jakiegoś starego Asusa i zacząłem dalej pracować. Po pierwsze ujawniła się potęga Gmaila, całą pocztę miałem tak jak wyłączyłem Firefoxa na macu, super sprawa, bez tego byłbym przez te kilka dni ugotowany. Po drugie kto pod Windą wymyślił, że programów nie zamyka się japko+Q, a okien japko+W. W ogóle gdzie jest japko? Dlaczego nie działa multitouch? Dlaczego w Eksploratorze Windows nie mogę złapać katalogu i przeciągnąć go do bocznego panelu tworząc skrót? Z tymi i innymi problemami walczyłem przez kolejne dwa dni jakie pozostały do weekendu.

W międzyczasie byłem na bieżąco informowany z serwisu co się dzieje. Jak usłyszałem przez telefon, że macbook został na tyle skutecznie zalany, że każdy większy chip został z płyty wylutowany, oczyszczony pod spodem i z powrotem wlutowany, to mało nie zemdlałem. No cóż i tak już nie mam po tym zalaniu gwarancji…. Na szczęście potem przyszła informacja, że płyta główna działa, nie wiadomo jeszcze co z klawiaturą, która jest ponoć przymocowana za pomocą 60 śrubek. Gdyby była zepsuta, to Apple nie sprzedaje jej osobno, tylko można kupić, ale z całym topcasem, czyli w zasadzie z całą obudową, koszt drobne 1300 zł! Moje męczarnie trwały cały weekend, już zacząłem liczyć, czy stać mnie w chwili obecnej na nowego maca, ale na szczęście rano w poniedziałek informacja: Oprócz jednego rezystora, który należało wymienić, wszystko inne zostało oczyszczone i działa!. Uff, jedyne co pozostało to bardzo lekki zapach kawy :) podobno zniknie po kilku miesiącach. Miałem szczęście, że bardzo szybko wyciągnąłem baterię i że udało mi się powstrzymać od prób włączenia. Podobno takie eksperymenty bardzo źle się kończą (dym z komputera, itd.). No i miałem też szczęście, że kawa nigdzie nie dostała się do matrycy, gdyż naprawa tego jest już niemalże niewykonalna. To wszysko, bardzo chciałem polecić ten serwis, który uratował mój komputer. Ta kawa kosztowała mnie 1000 zł. Myślę, że załączone zdjęcia pokażą nakład pracy jaki został wykonany. Mając to na uwadze, na uznanie zasługuje tempo w jakim została wykonana naprawa. Kawę wylałem w środę, w poniedziałek przed południem mam maca przed sobą i wszystko działa. Jak dla mnie, to super błysk! Przy okazji dowiedziałem się, że jestem pierwszy w Polsce, który co kolwiek wylał na nowego maca alu i firma ta nie za bardzo miała doświadczenie w naprawie tych modeli. No cóż, po moim przypadku z pewnością tego doświadczenia nabrali :)

Porady sytuacyjne, gdy wylejesz na laptopa jakiś napój:

• obróć go do góry dnem, to nie czas na sentymenty, że kawa czy cola wyleją się na dywan, trudno
• jeżeli pracujesz na zasilaniu, natychmiast odłącz wtyczkę – NATYCHMIAST!
• natychmiast wyłącz komputer
• wyjmij baterię tak szybko jak to tylko możliwe
• wezwij fachowca

Czego nie wolno robić:

• pod żadnym pozorem nie próbuj np. po godzinie gdy komputer nieco przeschnie podłączyć sprawdzić, bo „może jeszcze działa”

Pozdrawiam i życzę nigdy takich przypadków nie doświadczać osobiście.

Pozdrawiam

mmmaslov

Oto nadesłane zdjęcia pechowego, ale już szczęśliwego Maka:

MCE dostarcza OptiBay również razem z dyskami twardymi – do wyboru tradycyjnie od 250GB do 0.5TB, czyli przy RAID 0 (Stripe) możecie mieć w sumie 1TB (pod warunkiem wymiany pierwszego dysku oczywiście).

OptiBay dodatkowo odpowiada na zapytania S.M.A.R.T. wysyłane przez OS X, więc będą widoczne wszelkie ostrzeżenia w przypadku podejrzewanego padu.

Możliwości tego setupu są imponujące. Możemy zdecydować się na redundancję i zastosować RAID 1 (mirror) lub połączyć oba dyski, aby maksymalnie wykorzystać ich przestrzeń. Osobiście korzystałbym z nich jednak jako dysku systemowego, a ten drugi do przechowywania zdjęć (sporo ich się ostatnio robi).

Dla dwu-systemowców jest też opcja zainstalowania Windows na nowym nabytku – bez potrzeby partycjonowania.

Ale to nie koniec – zostajemy przecież z bezużytecznym napędem SuperDrive. Wystarczy jednak dokupić od MCE zewnętrzną obudowę i można wtedy z niego korzystać na takiej zasadzie jak użytkownicy MacBook Air – przez port USB.

Niestety MacBook i MacBook Pro 15″ stosują niestandardowe 9.5mm napędy, co uniemożliwia włożenie ich do zewnętrznej obudowy. Można je wtedy oddać do MCE i w zamian otrzymać przenośną nagrywarkę DVD na USB lub odmianę biurkową (pewnie zasilana z gniazdka ściennego) na USB i FireWire.

Ceny zaczynają się od $129 ($99 za ATA do PB G4) za samo OptiBay do $249 za wersję z dyskiem 500GB.

Podejrzewam, że więkoszość z Was będzie preferowała samemu zakupić dysk – przypominam, że są dostępne mniej lub bardziej energooszczędne HDD na rynku. Poza tym laptop z dwoma dyskami na pewno będzie szbyciej zżerał baterię.

W każdym razie bardzo mi się ten pomysł spodobał – w drugim półroczu (jak mnie nie dopadnie jakoś strasznie ten kryzys) postaram się zamówić OptiBay do zainstalowania w moim MBP.