iPhoto ’09 – Places (klik, aby powiększyć)

Geotagging ostatnio staje się bardzo modny, na tyle że już nie tylko serwisy internetowe typu Flickr oferują możliwość pokazywania zdjęć na mapie. Użytkownicy Maków mają raj w postaci iPhoto z funkcjonalnością Places (ostatnio za pomocą pluginu można to samo osiągnąć w Aperture – nie testowałem osobiście, więc nie wiem jak to działa).

Niedawno zaopatrzyłem się w AMOD AGL3080, tzw. data logger i jestem bardzo zadowolony z jego funkcjonalności. Jest bardzo dokładny co widać na powyższym screenie – trasa zarejestrowana samochodem przy logowaniu co 10 sekund (zamiast defaultowej 1s). Jako, że urządzenie ma mi przede wszystkim służyć podczas robienia zdjęć to próbkowanie z taką częstotliwością w zupełności wystarczy, tym bardziej że pomimo warszawskich korków to pieszo poruszam się znacznie wolniej. Najważniejszym jest fakt, że po podłączeniu pod komputer widoczny jest jako pendrive/dysk twardy – nie ma potrzeby instalować driverów, a z tymi dla Maka nie jest łatwo.

Próbowałem różnej maści aplikacji na OS X, ale w końcu zdecydowałem się na następujące:
- GPSBabel+
- GPSPhotoLinker

Przede wszystkim są darmowe, a jednocześnie rewelacyjnie się sprawują. Obsługuje się je niezwykle prosto, intuicyjnie i nie powodują przed wczesnego łysienia spowodowanego wyrywaniem włosów z rozpaczy. GPSPhotoLinker dodatkowo obsługuje formaty RAW z lepsiejszych aparatów, czyli pliki z rozszerzeniami CR2, NEF, itp.

Instrukcja jak opisać zdjęcia współrzędnymi:

PAMIĘTAMY, ŻEBY USTAWIĆ DATĘ I GODZINĘ W APARACIE PRZED WYPRAWĄ ZDJĘCIOWĄ!!!

1. Pobieramy plik z loggera – w przypadku AMOD AGL3080 jest on zapisany w standardzie NMEA 0183.

2. Uruchamiamy GPSBabel+

3. Ustawiamy opcje zgodnie z powyższym rysunkiem:

3.1. Wybieramy opcję Quick GPSBabel+
3.2. Format pliku wejściowego ustawiamy zależnie od formatu jaki Wasz logger generuje.
3.3. Format wyściowy ustawiamy na GPX XML.
3.4. Zapisujemy plik.

4. Uruchamiamy GPSPhotoLinker:
4.1. Wybieramy tryb batch (odpowiedzialny za dopisanie współrzędnych do wielu zdjęć równocześnie).
4.2. Z paska na górze wybieramy Load Tracks i wskazujmy na plik z rozszerzeniem .gpx wygenerowanym przez GPSBabel+.
4.3. Również z paska narzędziowego wybieramy Load Photos – wybieramy zdjęcia robione w tym samym przedziale czasowym, w którym korzystaliśmy z data loggera.
4.4. Resztę opcji wybieramy zgodnie z powyższym obrazkiem – jeśli chce poeksperymentować to zapraszam.
4.4.1. Time weighted average point jest korzystny dlatego, że jeśli GPS zapisze np. dwie pozycje oddalone od siebie o 10 metrów o czasach, np. 10:44:25 i 10:44:35, a zdjęcie zrobimy o 10:44:30 to uśredni nam automatycznie pozycję między tymi dwoma.

4.5. WAŻNE: Nad zdjęciami ustawiamy strefę czasową w jakiej zostały zrobione zdjęcia jeśli jest odmienna od czasu systemowego! GPS zapisuje je w formacie UTC (GMT).

4.6. Wybieramy Batch save to photos upewniając się, że zaznaczyliśmy wszystkie załadowane zdjęcia (jeśli wybraliśmy opcję Process all loaded photos (not just selected) to nie ma potrzeby wybierać załadowanych zdjęć).

5. Zaimportować zdjęcia do iPhoto/Aperture.

Koniec! To naprawdę takie proste.

Teraz czekam, aż iPhoto/Aperture będzie potrafił przetworzyć pliki GPX i automatycznie dopisać pozycję do zdjęć znajdujących się już w bazie danych lub podczas importu. Generalnie nie jest potrzebny doktorat z fizyki jądrowej, żeby to zaimplementować, więc mam nadzieję że w 2010 roku wraz z premierą iLife ’10 pojawi się taka możliwość. :-)

Miłych szaleństw!

Aha – polecam serwis EveryTrail.com. Można tam uploadować same trasy w formacie GPX, aby zobaczyć je nałożone na mapy Google jaki i dodawać do nich zdjęcia. Na koniec możemy „odtworzyć” naszą trasę.

Możecie go zobaczyć tutaj: iLife ’09 – iMovie

Update:

Film już poprawiony!

1. iPhoto ’09
2. iMovie ’09
3. iWeb ’09

Przy okazji nowy filmik prezentujący funkcję Slideshow z iPhoto ’09:

Program niewątpliwie pozwala osobom skupić się na swoich zmysłach twórczych, zamiast sięgać do profesjonalnych edytorów HTML typu Adobe Dreamweaver i uczyć się nowych języków.

iWeb ma ok. trzydziestu gotowych szablonów, z czego każdy składa się z różnych stron, np. galeria, blog, strona powitalna, itd. Na poszczególnych stronach są tzw. placeholdery, na które wystarczy przeciągnąć zdjęcie z iPhoto czy też Findera, aby natychmiast widzieć je na stronie. Nie jest konieczna żadna obróbka czy formatowanie zdjęć i innych obiektów przed ich wstawieniem, co zapewne będzie błogosławieństwem dla tych, którzy są zdolni inaczej w tajnikach tworzenia stron.

Poniżej przedstawiony jest fragment strony WWW stworzonej za pomocą iWeba ’09 oraz własnego szablonu, w tym przypadku jest to akurat blog:

Ciekawym elementem jest właśnie możliwość stworzenia własnego bloga zamiast korzystać z serwisów typu WordPress, TypePad czy też Blogger. Dodawanie kolejnych wpisów jest banalnie proste, a cały układ strony jest tworzony automatycznie.

Miłym dodatkiem dla wielu zapewne będą nowe Widgety (pięknie przetłumaczone na polski jako widżet, sic!!), proste elementy typu mapy google, galeria z MobileMe czy też filmik z YouTube. Zapewne znacznie to ułatwi wszystkim dodawanie ciekawych multimedialnych elementów bez konieczności posiadania ogromnej wiedzy.

Od wersji ’09, iWeb zyskał funkcję publikowania stron nie tylko na .Mac/MobileMe, ale również do wskazanego przez użytkownika folderu na dowolnym serwerze (na który mamy dostęp oczywiście). Teraz wystarczy podać dane do logowania się na nasze FTP oraz katalog do którego chcemy wrzucić stronę, a iWeb już zrobi wszystko za nas.

Na internecie jest garstka (ale jest) stron oraz serwisów gdzie można dokupić dodatkowe szablony do iWeba. Bardzo ciekawą ofertę ma Jumsoft.

Miłego tworzenia!

Wygląda na to, że zaczął się odwrót od architektury PowerPC na dobre. Niestety, już od dłuższego czasu chodzą pogłoski, że właściele starszych Maków będą musieli obejść się bez zapowiadanego na ten rok nowego OS 10.6 SnowLeopard. Czy tak się okaże dowiemy się mam nadzieję wkrótce …

Przygodę z iMovie zacząłem od wersji ’08 – ta była naprawdę prosta, żeby nie nazwać jej ograniczoną. Nie było praktycznie żadnych możliwości poza wrzucaniem kolejnych klipów oraz dodawaniem przejść i muzyki.

Wersja ’09 wprowadza jedną, z pewnościa dla wielu przełomową, nowość – stabilizację obrazu. Jednak to nowość tylko dla iMovie. Wiele pół i profesjnalnych narzędzi miało tą funkcję od wielu lat, chociażby Adobe Premiere, żeby daleko nie szukać.

Stabilizacja obrazu:
Apple podszedł do tematu w typowy sposób – cropem. Dla mnie ta metoda jest kiepska ze względu na utratę rozdzielczości. Można co prawda regulować ile klipu ma zostać potraktowane cropem, ale nie zmienia to faktu, że odkąd pracuję z filmami w 720p to każdy piksel jest na wagę złota, żeby nie było potem pikselozy na telewizorze 1080p.

Nie zmienia to jednak faktu, że niektóre ujęcia są bezużyteczne z powodu nadmiernej energii kamerzysty i wtedy stabilizacja ratuje naszą skórę. Lepiej mieć ujęcie jak ktoś zalicza glebę na nartach niż odebrać sobie i znajomym możliwość pośmiania się z tego za parę lat.

Wiele testów nie robiłem pod tym kątem, jednak z tego co widziałem to jest ona bardzo skuteczna. Czasami wymagane jest zastosowanie większego cropa, ale obraz jest przynajmniej stabilny.

Precision editor:
Niestety w wypadku tej funkcji nie miałem jeszcze możliwości się nią pobawić, ale na swój Makowy sposób, Apple dał nam możliwość edycji i przycinania dźwięku niezależnie od obrazu. Metoda uzyskania owej edycji jest znacznie prostsza niż w profesjonalnych nieliniowych systemach edycyjnych, jednak patrząc ile kosztuje nas iMovie i do kogo jest skierowane to oprogramowanie, to nie miałbym żadnych zastrzeżeń. Tym bardziej, że funkcjonalność jest bardzo przyjazna dla użytkownika i przede wszystkim intuicyjna – tak jak spodziewałbym się tego po Apple.

Mapy a’la Indiana Jones:

Funkcja map jest prawie idealna – niestety nie ma różnych mniejszych miejscowości w stylu Pec pod Śnieżką, gdzie ostatnio jeżdżę na nartach, więc nie mogę z niej skorzystać podczas montażu tych filmów, jednak na pewno spisze się bez zarzutu podczas ambitniejszych wakacyjnych wojaży …

Wyniki exportu filmów do mp4 H.264 do mojego Playstation są zachwycające. Materiał pochodzi z Panasonica LX3 i nigdy nie spodziewałbym się, że takie małe …. robi takie fajne filmy. Oczywiście można uzyskać dużo lepsze efekty stosując prawdziwe kamery video, ale nie zmieszczę jej niestety do kieszeni spodni.

Update (poprawiony):

Jeszcze jeden filmik w 640×360 (wyświetlany w 550px szer.):

Jako, że iDVD oraz GarageBand kompletnie mnie nie interesują, to skupie się tylko na tych pierwszych trzech pozycjach.

iPhoto jest programem do katalogowania zdjęć. Programem z interfejsem typowo Makowym. Zdjęcia są importowane (kopiowane) i przetrzymywane w bibliotece, którą znajdziecie pod adresem ~/Pictures/iPhoto Library. Dostępu do jej wnętrza generalnie nie ma, chyba że zdecydujecie się na prawy klik myszką i wybranie opcji Show Package Contents. Nie polecam dla kogoś kto nie wie co robi …

W każdym razie wielu z nas nie podoba się takie podejście do sprawy – w Windows mieliśmy ładnie posortowane katalogi, często datami … i teraz brak dostępu bezpośrednio do plików przeszkadza. Ale gorąco polecam się do tego przyzwycaić. Po prostu dostęp do plików nie jest tutaj potrzebny – wszystko możecie zrobić z poziomu samego iPhoto, nawet wyciągnąć zdjęcie poza bibliotekę metodą przeciągnij i upuść. A jak chcecie dodać ją do maila to wystarczy wybrać potrzebną fotkę z pozycji Pictures/iPhoto z poziomu okna dialogowego open np. w Google Mailu. Jest wygodniej – polecam.

Faces:

Do funkcjonalności Faces mam pewne zastrzeżenia. Po pierwsze – często nie wyłapuje samej twarzy na zdjęciu. Nie radzi sobie jeszcze częściej jak ktoś ma okulary przeciwsłoneczne na nosie. Lub jak twarz jest przekrzywiona na zdjęciu. Lub pod zbyt dużym kątem z profilu … Jednym słowem – jest dobrze jeśli trzymamy się ograniczeń programu.
Rozpoznawalność twarzy (jak już iPhoto ją znajdzie) jest na przyzwoitym poziomie – zapytało nawet o moją facjatę sprzed dobrych 15 lat. Dodawanie większej ilości zdjęć do danej osoby znacznie poprawia skuteczność. Bardzo dobrze się sprawdza jak macie małe pociechy.

W każdym razie jestem bardzo zadowolony z tej funkcji, ale jednocześnie czekam na jej update. Algorytmy rozpoznawania twarzy na pewno da się poprawić i nie wątpię, że Apple to zrobi.

Places:

Idealny dla tych z aparatem z wbudowanym GPS – czyli właściwie tylko jak ktoś ma Nikona P6000. Albo mają małe wymagania i plastikowa szybka w iPhone 3G wystarcza jako obiektyw. Wcześniej już się rozpisałem na ten temat, dlatego pozwolę sobie pozostawić jedynie odnośnik.

Niemniej jednak można ręcznie określić lokalizację robionych zdjęć, czym powoli uzupełniam swoją bibliotekę. Na pewno miło za parę lat będzie popatrzeć na mapę i na własne zdjęcia z różnych stron świata.

Ręczne podawania lokalizacji jest dosyć wygodne – nie mam tutaj żadnych zastrzeżeń, natomiast jak już macie przypisane lokalizację poprzez GPS lub Data Logger to iPhoto wszystko dodaje „z automatu”. Ferpekcyjnie. Parę tygodni temu pisałem zresztą na temat GPSów i Data Loggerów.

Slideshow:

Polecam gorąco opcję Slideshow – wystarczy na dole wcisnąć ikonkę Play, aby ją uruchomić. Pobawcie się nią, bo jest warta grzechu.

Myślę, że wystarczy jak powiem, że samym iPhoto z pokazem slajdów przekonałem jedną osobę do przesiadki na Maka. ;-)

Wkrótce o iMovie … a w międzyczasie polecam artykuł i iLife na Fotogenii.