Odkąd zastąpiłem napęd SuperDrive w swoim iMaku dyskiem SSD¹ to oczywiście nie miałem jak odtwarzać krążków DVD. Tak po prawdzie to nawet mi go nie brakowało, ale powoli zbliżam się do końca swojego audiobooka, a kolejnego dostałem w prezencie na płycie i wypadałoby go zgrać do iTunes. Miałem zdecydować się na Plextora, który jest całkiem ładny i przede wszystkim nie ma tacki, ale akurat składałem zamówienie w sklepie i pomyślałem sobie, że to dobry moment na zakup. W ofercie sensowny był tylko Asus Extreme Slim DVD-coś-tam-dalej, więc takiego też wziąłem.

Pudełko czarne, mało interesujące i znacznie większe niż powinno być — w środku napęd przecież ma być extreme i slim!

W środku dołączono intrukcję, płytę na którą dopiero spojrzałem na powyższym zdjęciu pisząc ten akapit, oraz kabel miniUSB -> 2x USB. Tak … napęd wymaga dwóch kabli USB, które zapewnią mu wystarczająco dużo prądu.

Napęd jest wykonany z metalu, który wygląda jak stal szczotkowana … tyle, że to chyba aluminium. Wszystkie cztery boki są z kolei wykonane z błyszczącego plastiku. Całość, łącznie z metalem, niestety przyciąga odciski palców szybciej niż prostytutka klientów pod Dworcem Centralnym.

Jako, że Maki generalnie są lepsze od pecetów, oraz jako że nie miałem najmniejszego zamiaru poświęcać dwóch portów USB dla napędu, podłączyłem go tylko jedną wtyczką. Poszedł. Bez problemów.

Nie jest to szczyt marzeń ani designu², ale napęd jest w miarę atrakcyjny i mieści się na podstawce iMaka bez problemów. Najważniejsze, że będę mógł bez przeszkód posłuchać trylogii Millennium …

Więcej informacji i zdjęć znajdziecie tutaj: MacTwiggy @ AppleFritter.com.

Źródło: Cult of Mac via @rivis92

Ale zanim do niego przejdę …

Stump

Niedawno zakupiłem Stump dla iPada — jest to idealne mobilne rozwiązania dla osób, które chcą iPada gdzieś postawić. Do pisania, oglądania — nie ma zaczenia. Stump jest płaski (czyt. poręczny) i gumowy (czyt. nic się nie stanie jak upadnie lub oberwie), więc sprawdza się idealnie w podróży. Nie trzeba go rozkładać, ustawiać, nastawiać kąt nachylenia — pomimo, że nie wszystkim się podoba to spisuje się naprawdę świetnie. Dostępny jest w czterech różnych kolorach, więc jeśli nie macie akurat czerwonej kanapy, to możecie wybrać bardziej stonowane opcje.

Twelve South Compass

Na urodziny z kolei otrzymałem w prezencie Compass od Twelve South. Do wyboru są trzy wersje kolorystyczne — czerwona, czarna i srebrna. Zdecydowałem się na czarną, aby utrzymać motyw B&W pomiędzy iPadem, stojakiem, a tapetą. W polskim Apple Store niestety czerwony nie jest dostępny. Sam Compass ma dwa tryby, w których można go ustawić — albo stoi jak na zdjęciu, albo leży prawie na płasko. Niestety ustawienie samego Compassa wymaga uchylanie nóg i nóżek, wysuwanie dodatkowego wspornika i ogólnie potrzebne jest znacznie więcej zachodu przy nim, niż przy stumpie. Nie zmienia to absolutnie faktu, że wygląda zabójczo i zapewnia podparcie tabletowi przy moim iMaku. W pionowym ustawieniu zostaje wystarczająco dużo miejsca podłączenie kabla do złącza dock.

Ten One Design Magnus

Tytułowy dock jest absolutnie najbardziej czystym i innowacyjnym rozwiązaniem jakie widziałem. Wykorzystuje wbudowane w iPada magnesy, aby bez żadnych widocznych uchwytów przytwierdzić go do siebie. Jedynym mankamentem takiego rozwiązania jest konieczność ustawiania iPada poziomo. Nie wiadomo również, czy będzie działał prawidłowo z następną generacją iPada, podczas gdy Compass na pewno, a Stump prawdopodobnie — wszystko zależy od jego docelowej grubości. W każdym razie urzekła mnie jego prostota oraz design.

Więcej zdjęć Magnusa znajdziecie tutaj.

Ankieta

Take Our Poll

Thunderbolt Display w połączeniu z MacBookiem stanowią idealnie dobraną parę. Koniec z topornymi stacjami dokującymi znanych sprzed lat – ten zestaw jest nie tylko piękny, ale również bardzo funkcjonalny.

Pełną recenzję znajdziecie tutaj (lub w listopadowym iMagazine).

Western Digital zrobił demo najnowszego i jeszcze niedostępnego My Book Thunderbolt Duo na CESie. Jak sama nazwa wskazuje, interfejs to ultraszybki Thunderbolt, a dyski są dwa. HDD dostępne będą w dwóch pojemnościach — 2x 2TB lub 2x 3TB. Podczas demo podano konserwatywne wyniki — pojedynczy TB Duo osiąga 250-280MB/s. Ciekawostką dopiero staje się podłączenie kilku do komputera. WD podłączył pod Maka cztery My Booki, co zaowocowało łącznie 24TB przestrzeni i średnim transferem na poziomie 450MB/s. Najwyższą zarejestrowaną wartością było około 760MB/s, pomimo że Pani Wiesen i jej ekipa widzieli cyferki na poziomie 900MB/s w biurach WD.

Cena oraz data wypuszczenia na rynek nadal pozostają nieznane, ale formalna prezentacja ma odbyć się na MacWorld w tym miesiącu.

Źródło i zdjęcie: The Verge

Nie znalazłem innego adresu e-mail więc pisze na ten. Słucham nadgryzionych i wiem ze poza Apple interesujesz sie także fotografia. Ja nie za bardzo dlatego prosiłbym Cię o poradę. Moja siostra strasznie najarala sie na lustrzanke. I nie wiem co jej polecić. Nie jestem ani Nikonowcem ani Canonowcem. Ty zapewne bedziesz wiedzial co moge jej doradzić. Cos na początek bo ona nigdy sie fotografia nie zajmowała. Dodam tylko ze budżet skromny bo tylko 1500zl.

Pozdrawiam!

Wysłane z iPhone’a

Pewnie celowałbym w Canona 10D/20D/30D z 35-tką lub Nikona D90 z podobnym. Nie sprawdzałem jednak obecnych cen na te sprzęty.

Macie jakieś inne sugestie?

rozmowy o Apple – Odcinek 43

Mac Mini z SSD, Mini Server i MacBook Air 13″

Plaga problemów ze Skypem i innymi rzeczami nie odstraszyła nas i dzielnie parliśmy do przodu w najnowszym odcinku. Mocno ukierunkowaliśmy go pod kątem najnowszego hardware’u, w tym Mac mini Core i5 i i7 server oraz MacBook Air 13″, ale poruszamy również inne sprzęty, w tym Logitecha, Bowers & Wilkins i tak dalej. Pełny spis treści poniżej i jednocześnie zapraszamy do zadawania pytań pod tematem, ponieważ temat niewątpliwie będzie kontynuowany za tydzień z nową porcją doświadczeń i informacji!

Gościem tego odcinka jest Miłosz Bolechowski z Fabryki Pikseli. Znajdziecie go też tutaj.

Na sam koniec zapraszamy do Baśni Andersena, czytanego przez Jerzego Stuhra.

Partnerem Nadgryzionych jest Audioteka.pl – serwis zajmujący się dystrybucją audiobooków do pobrania i odtwarzania na komputerze, na mp3-playerach, komórkach, sprzęcie HiFi i w autach.

Jeśli dokonujecie zakupu poprzez WWW, to wprowadzając kod promocyjny „Nadgryzieni” dostaniecie 10% zniżki!!! Niestety nie dotyczy to zakupów przez aplikację na iPhone ze względu na politykę Apple.

Jeśli macie pytania to tradycyjnie zapraszamy do komentarzy tutaj lub na Facebooku.

Subskrybujcie Nadgryzionych w iTunes — zdecydowanie najwygodniejsza metoda.

Spis treści:

• Mac Mini i5 dual-core (mid-2011)
• Czy Apple stworzy zew. kartą graficzną na Thunderbolt?
• Porównujemy Mac Mini do Mac Pro
• Logitech AV Stand – wrażenia Norbiego
• iPhone 5
• iCloud beta i jego ceny
• Gość specjalny!
• c.d. iCloud.com
• Mac Mini Server Core i7 quad (mid-2011)!
• Wkładamy SSD Kingstona do Mac Mini Core i5 dual-core
• MacBook Air 13″ Core i5
• MacBook Pro 13″ — martwy czy następca białego MacBooka?
• Wady MacBook Air 13″ i rozwiązanie jednego z nich
• Rada Miłosza vs. SSD w starszych MBP
• Fuckup z gestami w Lionie
• Wytykami jeszcze inne błędy w Lionie
• Słuchawki Bowers & Wilkins
• Takie i owakie …

Zapraszamy do odsłuchu:

Nawet jeśli nie macie w planach wymiany procesora na nowsze Xeony to można przynajmniej skorzystać z 1333 MHz dla pamięci zamiast 1066 — różnica pewnie nie będzie duża, ale jeśli w planach macie rozszerzenie RAMu to czemu nie zainwestować od razu ciut więcej?

W dużym skrócie nowy firmware powoduje, że Mac Pro podaje się jako MacPro5,1 zamiast 4,1. Ponieważ chipset i sockety są takie same to podzespoły stają się kompatybilne. Własnoręczna wymiana procesorów oczywiście anuluje gwarancję, więc sprawdźcie czy jeszcze macie Apple Care / ORO. Płyty instalacyjne z modelu 2009 nie będą niestety działały jeśli stanie się najgorsze i będziecie potrzebowali przeprowadzić reinstalację — warto poszukać płyt z zeszłorocznej edycji lub zapewnić sobie dobry obraz, z którego możecie restore’a zrobić.

• Firmware hack can transform a 2009 Mac Pro into a 12-core monster
• Więcej informacji: Mac Pro Firmware Upgrade Utility Released!

Zmiany w nowych modelach MacBook Pro (early-2011) nie są duże wbrew spodziewanego całkowitego redesignu. Obudowy wykonane w technologii unibody pozostały niemal identyczne — zmieniło się oczywiście to co znajdziemy „pod maską” oraz jeden port z nowym logo błyskawicy. Nie mylić tego z Adobe Flashem. Ani pamięcią. Ani Barry Allenem, którego alter ego to Flash¹.

Wspólne cechy

Wszystkie modele otrzymały upgrade czytnika kart SD do standardu SDXC … co ma znaczenie dla niektórych. Niestety nadal nie ma i pewnie już nigdy nie będzie CompactFlash, który zdecydowanie preferuję. Dodatkowo otrzymujemy nową kamerę iSight, przemianowaną przy okazji prezentacji Aira na FaceTime. Jej specyfikacja również zasłużyła na przydomek HD ze względu na rozdzielczość wynoszącą do 720p². FSB też może pochalić się wyższą wartością — upgrade z 1066 MHz do 1333 MHz.

Podstawową kartą graficzną teraz będzie zintegrowany Intel HD Graphics 3000, który wykazuje większy potencjał niż NVIDIA 320M w poprzednich modelach. Niestety nie dorównuje znacznie wydajniejszemu 330M obecnego w droższych modelach, ale też nie musi. Tego ostatniego zastępuje karta graficzna AMD.

Cała seria teraz bazuje na najnowszych procesorach Sandy Bridge. Dostępne jest wszystko od dwurdzeniowych i3 do czterordzeniowych i7 — zapowiada się bardzo interesująco pod względem wydajności!

MacBook Pro 13″

Model 2.3 GHz Core i5 — $1,199

Standardowo otrzymujemy 4 GB RAMu, 320 GB HDD i ekran o rozdzielczości 1280×800. Do tego mamy czytnik kart SDXC, dwa porty USB, jeden FireWire 800 i jeden Thunberbolt.

Opcjonalnie możemy zamówić:

• 500 GB (5400 rpm) HDD
• 750 GB (5400 rpm) HDD
• 128, 256 lub 512 GB SSD
• do 8 GB RAM

Model 2.7 GHz Core i7 — $1,499

Różni się od tańszego modelu szybszym procesorem (i7 2.7 vs. i5 2.3 GHz) i większym standardowo dyskiem 500 GB.

Opcje jak powyżej (poza HDD 500 GB, który już jest).

MacBook Pro 15″

Model 2.0 GHz Core i7 quad-core — $1,799

Podstawowa 15-tka zaczyna od razu z grubej rury i dostępne są tylko quad-core i7. Do tego dochodzi 500 GB dysk i AMD Radeon HD 6490M (256 MB GDDR5). Ekran to tradycyjne 1440×900 px za szkłem lub opcjonalnie szklana lub matowa matryca hi-res 1680×1050.

Model 2.2 GHz Core i7 quad-core — $2,199

Za sporo wyższą cenę otrzymujemy ciut szybszy procesor, jeszcze szbyszy AMD Radeon 6750M (1 GB GDDR5) oraz 750 GB HDD.

Opcjonalnie do obu modeli możemy zamówić:

• 500 GB (7200 rpm) HDD
• 750 GB (5400 rpm) HDD [ tylko tańszy model ]
• 128, 256 lub 512 GB SSD
• do 8 GB RAM
• matryca 1680×1050 hi-res glossy (za szkłem)
• matryca 1680×1050 hi-res matt (bez szkła)

MacBook Pro 17″

Model 2.2 GHz Core i7 quad-core — $2,499

Za skromną kwotę otrzymujemy jedyną możliwą (standardową) konfigurację 17-tki. W komplecie wszystko znane z droższej 15-tki, poza matrycą, która ma 1920×1200 px, opcjonalnie matową.

Do tego możemy jeszcze domówić:

• 2.3 GHz Core i7 quad-core
• 500 GB (7200 rpm) HDD
• 128, 256 lub 512 GB SSD
• do 8 GB RAM
• matowy ekran

Podoba się uaktualnienie? Nie? Któregoś kupujecie? Dajcie znać.

Od początku miałem 8 GB RAMu w swoim iMaku 27″ i w zasadzie mi wystarczało do wszystkiego, włącznie z większymi pracami w Final Cut Pro, Lightroom i Photoshop. Plik wymiany na dysku wykorzystywany jest bardzo bardzo rzadko. Niemniej jednak od jakiegoś czasu już na biurku leżała przesyłka z dwoma kościami 4 GB.

Jak samodzielnie wymienić RAM w iMaku

Procedura jest niezwykle prosta — modele 27″ mają cztery sloty na SO-DIMMy, a dostęp do nich jest pod logiem przedniego jabłuszka. Na samym środku kratek wentylacyjnych od spodu są trzy śrubki i należy je wykręcić śrubokrętem typu Philips (krzyżakowy). Po demontażu metalowej osłony mamy dostęp do kości, które wyciągamy za pomocą plastikowych tasiemek. Trzeba je pociągnąć do dołu, aby wyjąć kości.

Rozkład slotów

Lewy przedni: BANK 0/DIMM 0
Prawy przedni: BANK 1/DIMM 0
Lewy tylny: BANK 0/DIMM 1
Prawy tylny:  BANK 1/DIMM 1

Dwa przednie i dwa tylne (lewy i prawy) powinny mieć takie same kości.

Montaż nowych kości

Nowe kości wciskamy na odpowiednie miejsca. Ostatni „klik” wymaga trochę siły — pomagam sobie przytrzymując górną część iMaka. Można go sobie dla wygody położyć na płasko na przykład na kanapie, ale po maksymalnym odchyleniu ekranu do tyłu wystarcza miejsca na wygodny dostęp. Przydaje się lusterko, aby poprawnie wcelować kościami do slotów.

Ciekawy jestem ile danych będzie teraz wędrowało do pliku wymiany …

Nie wiesz jak podnieść i nieść swojego iMaka G5? To proste.

Przed podniesieniem komputera upewnij się, że wszystkie kable są odłączone.
Podnieś iMaka G5 chwytając go za obie strony komputera. Zanieś go gdziekolwiek masz ochotę.

Nie ma to jak wyczerpująca i pouczająca lekcja noszenia komputera. Mam nadzieję, że rozbawiło to Was tak jak mnie. :-)

• The most useful Apple Support Document ever to exist

Wyjeżdżając na krótsze i dłuższe wypady, zabieram ze sobą iPada wraz z Apple Wireless Keyboard, jeśli zamieram coś pisać. Oba urządzenia idealnie mieszczą się do niedawno zakupionej torby STM Scout XS na ramię (nota bene zmieści się też MacBook Air 11.6″). Jako, że w domu rzadko korzystam z klawiatury podłączonej do iPada to przeważnie urządzenia nie są ze sobą powiązane, a bluetooth jest wyłączony. Tym razem jednak było inaczej …

Problem polega na tym, że mam założony kod PIN na tablecie, a przewożę go uśpionego (a nie wyłączonego) z klawiaturą w jednej z kieszeni. Wciśnięcie jakiegokolwiek przycisku na niej powoduje obudzenie się iPada, a tym samym traktowane jest to jako próba wpisania PINu. W preferencjach mam ustawione, że po 10 nieudanych próbach ma zostać wymazana zawartość iPada. Widzicie już do czego to zmierza? Nawet bez powyższego ustawienia, po zbyt wielu próbach iPad przejdzie do trybu autodestrukcji i spowoduje spektakularny wybuch² — no może nie w stylu Mission Impossible, ale końcowy efekt dla użytkownika jest podobny.

Rozwiązanie jest proste: wyłączyć bluetooth przed spakowaniem obu rzeczy do torby!

Ten wpis ulegnie autodesktrukcji za 30 sekund …

Z pomocą przychodzi nam małe narzędzie zwane Kanex XD for iMac 27”, które jest zwyczajnym konwerterem sygnały HDMI do Mini DisplayPort (MDP). W zestawie otrzymujemy opakowanie wątpliwej urody z widocznym srebrnym pudełeczkiem za plastikową szybką. Wiele interesujących ikonek i znaczków zaopatruje każdą jego wolną przestrzeń i tutaj trzeba przyznać, że producent dobrze wiedział co robi, ponieważ urządzenie jest wyraźnie reklamowane jako przejściówka Blu-Ray/PS3/Xbox do iMac. Sam jestem posiadaczem PS3 i gdybym 10 lat temu miał konsolę od Sony i iMaka, gdy były ograniczone możliwości finansowo-powierzchniowe, to byłby to strzał w dziesiątkę. Dzisiaj rozkład mieszkania mam podporządkowany pod plazmę i kino domowe, więć dla mnie osobiście jest to zbędne urządzenie. Ale więcej o tym za chwilę …

W pudełku otrzymujemy wspomniany konwerter o wymiarach około 8cm x 5.5cm x 2cm, więc bardzo kompaktowych rozmiarów. Dodatkowo znajdziemy krótki kabel HDMI (rzadkość w dzisiejszych czasach!!), kabel zasilający do konwertera (również z krótkim kablem) oraz biały kabel MDP do MDP. Ten ostatni jest dosyć długi, więc zakładając, że korzystacie z oryginalnego kabla sieciowego do komputera, to nie powinno być konieczności korzystania z wszelkiej maści przedłużaczy.

Największą wadą Kanexa jest brak możliwości skorzystania z trybu 1080p. To ograniczenie, ku mojemu zaskoczeniu, nie wynika jednak od producenta konwertera tylko bezpośrednio z powodu jakie Apple udostępnia rozdzielczości dla sygnałów wejściowych. Do dyspozycji pozostaje nam 2560×1440 (natywna iMaka) lub 720p (1280×720), a jako że dzisiaj domowy sygnał TV nie wspiera wyższej rozdzielczości niż 1920×1080 to jesteśmy skazani na ten niższy. Fullres może zostać wykorzystany tylko przez inny komputer. Pod kątem audio natomiast jest znacznie lepiej. Kanex XD wspiera wszelkie dzisiaj istotne akronimy i potrafi je również rozszyfrować, aby odtwarzały się na wbudowanych w komputer głośnikach: LPCM 7.1/5.1/2.0, Dolby TrueHD, Dolby Digital Plus i DTS-HD Master Audio. Nie przewiduję komplikacji.

Moje własne testy przeprowadziłem de facto z jednym urządzeniem – amplitunerem Denona, model AVR-4308. Koniecznie musiałem wyłączyć upscaling do 1080p i przestawić podłączonego PS3 i dekoder N na 720p, ale po tej operacji wszystko uruchomiło się prawidłowo. Ekran w iMaku, jak widać na zdjęciach, służył mi przede wszystkim do obejrzenia wczorajszego meczu półfinałowego. Playstation 3 również zachowywało się poprawnie, włącznie z grami (które w większości są i tak natywnie w 720p) i filmami na Blu-Ray. W razie potrzeby przełączenia się na OS X wystarczyło wcisnąć skrót Command + F2 i można było chwilę popracować bez konieczności rozłączania jakichkolwiek kabli.

W moim przypadku ergonomia takiego rozwiązania pozostawia wiele do życzenia. Mam krzesło, które zapewnia tylko wygodną do pisania pozycję przed komputerem. Zapewne mając iMaka w odmiennych warunkach mieszkaniowych i nie mając miejsca na telewizor, jest to idealny sposób do podłączenia Playstation, Xboxa czy nawet dekoder satelitarny. Szkoda, że Apple nie przewidziało dodatkowo funkcji PiP (picture-in-picture), która umożliwiałaby podgląd wiadomości podczas pracy. Pamiętajcie, że to tylko i wyłącznie moje osobiste doświadczenia w specyficznej sytuacji. Jestem przekonany, że wielu posiadaczom iMaków uratuje to życie, a wręcz zachęci do zakupienia konsoli i iMaka.

Na koniec pozostaje mi tylko lekki niesmak, że Apple nie postarało się bardziej o lepszą integrację “target display mode” oraz nie zapewniło mu większej funkcjonalności, jednak w żaden sposób nie ujmuje to nic Kanexowi XD.

Polecam!

Maka Pro wyposażono w dwa 6-rdzeniowe Xeony 2.93GHz z najnowszej serii „Westmere”, dużo RAM¹ oraz dwa dyski (SSD + SATA).

Przypominam o załączaniu pytań w komentarzach co do tej maszyny.

Wyjmujemy z pudełka

Logo na bokach obudowy.

W komplecie przedłużka USB w designie Apple — przynajmniej na to mi wygląda. Nie wiem po co, ale jest cool!

W pudełku, które zajmuje niewiele miejsca w kartonie, znajdziemy dwie płyty DVD z OS X i aplikacjami, kilka instrukcji (do myszki, komputera, itp.), naklejki, wspomnianą przedłużkę USB, pełną Apple Keyboard na kablu oraz kabel zasilający.

Skromniutka obudowa z moim iMac 27″ w tle.

Design Mac Pro jest piękny — idealnie trafia w moje gusta.

Przedni panel z przyciskami i portami (od góry do dołu): On/Off, mini-jack słuchawkowe, 2x USB, 2x FireWire 800.

Tylna ściana.

Demontaż bocznego panelu to zaledwie kilka sekund. Wszystko obsługiwane bezśrubkowo i bezkablowo. ;-)

W środku czerwony Radeon — jeszcze nie wiem jaki. Co obstawiacie: 5770 czy 5870?

W pudełku, tradycyjnie, za wiele nie znajdziemy. Dwie karteczki z nieistotnymi informacjami oraz dwa konektory zapakowane w folię. Oba są niemalże identyczne — niższy ma złącze USB, a wyższy slot na kartę SD. Przez ten pierwszy rodzaj możemy dodatkowo podłączyć różnego rodzaju urządzenia typu klawiatury czy słuchawki.

Hmm … to byłoby na tyle. :-) Zdjęcia naturalnie powiększają się po kliknięciu — zapraszam do galerii:

To nano przeszło najbardziej radykalny redesign z całej iPodowej rodziny w tym roku. Szufla to powrót do korzeni, touch jest ewolucją — rewolucja w przypadku tego pierwszego to mało powiedziane. Zniknął dobrze znany click-wheel, zastąpiono go dotykowym ekranem bardzo małych rozmiarów — na oko ledwo zmieszczą się na nim cztery palce obok siebie. Zniknęła też możliwość kręcenia filmów, opcja którą wielu posiadaczy modelu 5G bardzo ceniło. Dodano za to klips w stylu iPoda shuffle. Pojemność nie zmieniła się w stosunku do poprzedniego modelu — nadal do dyspozycji mamy 8 i 16GB.

Odcieni kolorów również uległy delikatnym korektom. Ani zielony, ani niebieski nie do końca mi leży. Brakuje mi z kolei modelu turkusowego. Na szczęście dostępny jest Product (RED).

Interfejs wygląda jak mini-iOS, jednak zgodnie z oświadczeniem pracownika Apple po prezentacji, nie ma on nic wspólnego z nim. Trochę dziwi mnie ten fakt, ale być może zbyt kłopotliwe było wycinanie niepotrzebnych rzeczy z dosyć ciężkiego pojemnościowo systemu mobilnego Apple.

Prawda jest taka, że nowy nano kojarzy mi się z modelem shuffle — jest maleńki. Nie da się go również obsługiwać bezwzrokowo … chociaż touch ma podobny problem, chyba że włączymy funkcje dla niepełnosprawnych. Jeszcze przedwczoraj byłem zdecydowany na jego zakup, a po wczorajszej premierze Nike+ GPS postanowiłem się wstrzymać. To klips był powodem decyzji o zakupie — armbandy są niewygodne. Ale GPS zmienia postać rzeczy …

Niewątpliwie nowe nano jest najbardziej bajeranckim małym mp3 playerem obecnie na rynku. Dla kobiet też może być niezłym dodatkiem do ubioru. Najpierw chciałbym pobawić się jego nowym UI, a potem zobaczy się co dalej.

Zdjęcia: Apple.com

InertialScroll by Keener

Dajcie znać czy to działa na tych MacBookach, których Apple nie wsparło przy okazji ostatniej aktywacji tej funkcji na starszych modelach.

Nowy model jest jeszcze cieńszy od poprzednika i w odróżnieniu od iPhone 4 — zaokrąglony. Podejrzewam, że będzie lepiej leżał w ręce. Design i estetyka trafia idealnie w moje gusta — bardzo mi się ta zabaweczka podoba.

Co nowego?

Po pierwsze: wyświetlacz Retina, czyli o rozdzielczości 960×640 pikseli. Cztery razy więcej niż w poprzedniku. Tyle samo co w iPhone 4. To jest bez wątpienia najważniejsza cecha — do dzisiaj, a mam iPhone’a od dnia premiery, zachwycam się jego ekranem.

FaceTime — to druga bardzo ważna nowość. Dotychczas potrzeba było komputera, aby prowadzić rozmowy video ze znajomymi. Teraz wystarczy para iPodów touch. Ma to na pewno spore znacznie dla osób starszych, którzy nie potrzebują pełnoprawnego PC-ta, którego obsługa ich przeraża. Teraz będą mogli wnuki oglądać bez żadnej uprzedniej męczarni konfiguracyjnej czy potrzeby zakładania jakiegokolwiek konta …

Nagrywania filmów w HD 720p — nie wiemy jeszcze jak będzie z jakością w porównaniu do iPhone 4, który ma 5-cio megapikselową matrycę z tyłu, ale znając Apple nie będzie źle. Jest nawet szansa, że matryca ma większe piksele od tej w telefonicznym bracie co powinno zaowocować lepszym zbieraniem światła i mniejszymi szumami — iFixIt będzie musiał to potwierdzić.

Dwie kamery — przednia VGA, tylna o niewiele większej rozdzielczości ~1 MP.

iPod touch poprzedniej generacji zabity

Ciekawostką jest fakt, że iPod touch 3. gen został wycofany ze sprzedaży. Dotychczas najtańszą wersją był poprzedni model wyposażony w mniejszą ilość pamięci flash i o znacznie niższej cenie (i mniejszych możliwościach).

Niestety nie do iPodo-toucho-grafii

Ostatnio zainteresowała mnie fotografia za pomocą mojego iPhone 4, głównie za sprawą naprawdę przyzwoitej jakości zdjęć, ale również dzięki takim aplikacjom jak Camera+ czy Hipstamatic. iPod touch mógłby być idealną alternatywą dla aparatu dla nastolatków — nie dość, że mają możliwość kręcenia filmów, grania czy wszystkiego innego co tylko sobie wymyślą, to za pomocą wspomnianych programów mogliby rozwijać swoją kreatywną stronę. Niestety matryca ma zbyt małą rozdzielczość — zdjęcia dostępne są w rozdzielczości 960×720¹.

To jest według mnie największa wada tego urządzenia. Zresztą jak wczoraj wspominał Chris Martin z Coldplay podczas występu po keynote: „Dział marketingu Apple potrafi sprzedać wszystko.” Pozycjonowanie iPoda touch jako alternatywę dla taniego aparatu cyfrowego na pewno nie zaszkodziłoby mu².

Podejrzewam, że dwoma głównymi powodami umieszczenia mniejszej matrycy w obudowie jest jego płaskość oraz cena samego iPoda.

Pozycjonowanie i ceny

Niewątpliwie Apple bardzo dobrze marketingowo przemyślał jakie pozycje na rynku zajmą poszczególne modele pojemnościowe. Najtańszy 8GB kosztuje $229 (£189.00, €229,00) i będzie idealną propozycją dla osób zainteresowanych FaceTime i/lub streamingiem danych z iTunes. To ostatnie zapewnia, że nie musimy mieć wszystkiego bezpośrednio na iPodzie.

Model 32GB ($299, £249, €299) oraz 64GB ($399, £329, €399) pewnie będą bardziej pasowały nastolatkom czy power userom, którzy mają wiele do słuchania/oglądania, a niekoniecznie ograniczają się do korzystania z toucha tylko w domu.

Kupicie?

—

Nie przepadam za miniaturyzacją. Szczególnie jak stosuje się tak okrutną terapię odchudzającą jak w najnowszym Shuffle. Cena też nie zachęca. Ani głosowe powiadamianie o wybranej playliście czy piosence. Taka metoda “odsłuchiwania” wybranego tekstu doprowadziłaby mnie do … stworzenia sobie tylko jednej playlisty. Posiadając ten gadżet z funkcją w postaci ‘voice-over’ byłaby dla mnie czystą stratą czasu i kolejnym powodem do irytacji. Prędzej czy później zacząłbym wyrywać sobie włosy i na starość narzekałbym na łysinę – a przecież Apple ma ułatwiać życie i być ergonomicze w użyciu?

– Modne akcesoria, czyli nowe iPody shuffle

Półtora roku temu narzekałem na iPoda shuffle — na model bez żadnych przycisków. Na VoiceOver. Na brak ergonomii. Na brak kolorów …

Ale najważniejszą cechą tego jej iPoda jest jego kolor – fioletowy, ulubiony, pasujący do wszelkich dodatków do ubioru, podkreślający jej nowoczesność. iPody są dzisiaj kolejnym elementem mody.

Apple w tym roku nie popełnił jeszcze raz tego samego błędu! Poprzednia szufla była naprawdę piękna pod względem designu, ale nowa wraca do korzeni z wygodnymi przyciskami i wyborem kolorów. Myślę, że większość nie będzie miała problemów doboru koloru do torebki, butów czy samochodu. Osobom przesiadającym się z modelu 2009 pozostawiono funkcję VoiceOver, czyli głosowe powiadamianie o aktualnie odtwarzanej piosence, playliście czy nawet stanie naładowania baterii. Również po Polsku.

Shuffle dostępny jest tylko i wyłącznie w wersji pojemnościowej 2GB — do wyboru pozostaje nam zatem wyłącznie kolor. Cena wynosi $49 w USA, £39 w UK lub €49 w Niemczech.

Podoba mi się, chociaż to nie jest iPod dla mnie. A dla Was?

Link: Specyfikacja techniczna iPod shuffle na stronach Apple

Specyfikacja techniczna

Nowe Apple TV ma wymiary 23 x 98 x 98 mm (wys. x szer. x gł.). To mniej niż dwa iPhone 4 leżące obok siebie. Bliżej mu do dwóch paczek papierosów … Jest ku temu powód — w środku siedzi procesor dobrze znany z iPada i iPhone: Apple A4. Na dzień dzisiejszy nie wiemy jak jest taktowany, ale ze względu na brak konieczności oszczędzania energii (poza wydzielanym ciepłem — brak wentylatorów) wątpię, aby był mocno ograniczony. W pudełku znajdziemy jeszcze dodatkowo aluminiowy pilot Apple, instrukcję oraz przewód zasilający.

Tylna ściana zawiera następujące gniazda:

• 110/230V
• ethernet 10/100BASE-T (jest też Wi-Fi)
• optyczne audio
• Micro-USB (do celów serwisowych)
• HDMI

Apple TV wspiera formaty 720p do 30 fps, MPEG-4 do 2.5Mbps w 640×480 oraz M-JPEG (35Mbps) w rozdzielczości 1280×720 i 30 fps. Niestety nie zobaczymy 1080p (1920×1080), jednak biorąc pod uwagę, że nowa zabawka opiera się na streamingu z internetu to całkowicie to rozumiem.

Pudełko ma też wbudowane Wi-Fi pracujące w standardzie 802.11n (oraz starsze b i g, gdzie streamowanie wymaga g, n lub kabla).

Co nowego?

Apple TV nie ma dysku twardego, nie ma pamięci flash — jest to czysty odtwarzacz. Materiały musimy trzymać na komputerze lub wypożyczać w iTunes Store. Nie mamy przez niego możliwości kupienia filmu. Jednak w niczym to nam tymczasowo nie przeszkadza, jako że Polska jeszcze nie doczekała się lokalnego iTunes Store.

Ceny przy okazji spadły. Filmy w HD zaczynają się od $3.99, a seriale kosztują jedynie $0.99 za odcinek.

Nie da się ukryć, że konfiguracja jest banalnie prosta — myślę, że nawet moja technicznie sprawna inaczej Mama poradziłaby sobie z podłączeniem tego do telewizora. Być może gorzej byłoby z konfiguracją Wi-Fi, ale wystarczy postępować zgodnie z instrukcją — nie jest to przesadnie trudna operacja.

Netflix, YouTube, MobileMe i Flickr

Za pomocą ATV mamy też dostęp do amerykańskiego Netflix (czyli mieszkając w Polsce nie mamy), YouTube, MobileMe i Flickr. Chodzi oczywiście o przeglądanie zdjęć, filmów itp. oraz streamowania ich na nasz telewizor. Pomimo, że mój dekoder satelitarny ma dostęp do YouTube to jestem przekonany, że sposób w jaki rozwiązało to Apple jest znacznie wygodniejsze. Łóżko z gwoździ jest wygodniejsze … W każdym razie mamy też dostęp do internetowych stacji radiowych, podobnie jak w iTunes. Możemy naturalnie oglądać i słuchać podcasty — tego mi obecnie brakuje.

iPhone, iPad, iPod touch

Przecieki przez ostatnie kilka tygodni wspominały o sterowaniu nowym Apple TV z pomocą iPoda touch, iPhone’a lub iPada — nie mylili się! Wystarczy pobrać stosowną aplikację (Remote app) z App Store i voilá! Nie do końca rozumiem tylko czy ekran dotykowy będzie służył za trackpad czy raczej gestami będziemy poruszali się po menu — w stylu dwu/trzy/cztero-palcowych znanych z technologii multi-touch.

AirPlay

W końcu udało mi się coś przewidzieć!

(…) Być może plotki mówiące o streamingu filmów na nowe Apple TV / iTV w rzeczywistości mają tylko ziarno prawdy którym jest właśnie streaming? Może jednak powinniśmy spodziewać się bezpośredniego przekazu materiałów do naszych iUrządzeń po WiFi bez konieczności uprzedniej sychronizacji? W style Air Video, ale bez konieczności instalowania dodatkowego oprogramowania? (…)

– Streaming z iTunes bezpośrednio do urządzeń iOS

Jest to bez wątpienia jedna z ważniejszych funkcji! Jadąc teraz do rodziny lub znajomych wystarczy że weźmiemy do kieszeni Apple TV, a druga, jeansowa na przykład, pomieści iPhone’a lub iPoda touch — wszystkie nasze zdjęcia, filmy czy też muzyka na imprezę będzie dostępna! Rozwiązanie może i typowo amerykańskie, ale rodzinę na pewno namówię na to maleństwo — koniec z przekazywaniem sobie iPada.

Uwagi

Nasze biblioteki muzyczno-filmowo-zdjęciowe będą teraz wymagały więcej miejsca na komputerze. Osobiście zdecyduję się na jeszcze większy dysk twardy, aby nie zaśmiecać sobie filmami iMac. Cena, szczególnie za oceanem, jest bardzo zachęcająca. Szkoda, że nie jest wspierane 1080p … ale lepsze 720p niż 1080i. Nie mogę doczekać się kiedy w końcu zobaczymy pełnoprawny iTunes Store w Polsce — dopiero wtedy Apple TV rozwinie skrzydła.

A jakie są Wasze wrażenia? Podoba się? Niekoniecznie? Kupicie go? Zapraszam do komentowania.

Zabawka nazywa się Brabus S-Class iBusiness Edition, ma „delikatne” zmiany stylistyczne (do zobaczenia u źródła, link na dole), 6.3l S V12 R Biturbo produkujący stado 750 koni mechanicznych, moment obrotowy ograniczony do skromnych 1,100 Nm i przyśpiesza do 100 km/h w 4 sekundy. Wciskanie w fotele kończy się dopiero przy 340 km/h … Sweeeet!

Ale to wszystko pestka — znacznie ważniejsza jest zawartość bagażnika i wnętrza samochodu! Na początek dostajemy dwa iPady z bezprzewodowymi klawiaturami Apple. Dzięki dedykowanej aplikacji mogą sterować systemem COMMAND (nawigacja + reszta samochodu, np. klimatyzacja, radio, itp.). Na specjalnej półce w bagażniku zamontowany jest najnowszy Mac mini — komponuje się tam wyśmienicie! Za muzykę odpowiada iPod touch 64GB, a obrazki mogą być wyświetlane na 15.2″ ekranie na środku.

Pakiet dostępny jest dla każdego Mercedesa klasy S — od modelu S 350 do najszybszej S 65 AMG. Wszystko naturalnie dopasowane indywidualnie.

PS. W środkowej konsoli jest dodatkowo schowek na Magic Mouse oraz kolejną Apple Wireless Keyboard do Mac Mini!

Galeria

Źródło: Worldcarfans.com

Dzisiaj Wacom Intuos 4 został odłączony od iMac i jego miejsce zastąpiła Magic Mouse, którą dostałem w zestawie. Testy będą trwały dopóki nie przyjdzie zamówiony Magic Trackpad.

Niestety muszę go oddać w poniedziałek do Apple, więc jeśli macie pytania to zostawcie komentarz.

Recenzja ukaże się w następnym numerze Mojego Jabłuszka.

Nowe modele iMac po raz pierwszy pozwalają montować dwa dyski wewnątrz tej niezwykle ciasno upakowanej plątaniny podzespołów i kabli. Zamawiając wymarzony model za niemałą kwotę możemy dodatkowo zamówić SSD jako drugi dysk. Nie ma możliwości specyfikacji dwóch HDD — wynika to zapewne z faktu, że tradycyjne dyski generują znacznie więcej ciepła niż te bazujące na pamięci flash. Jeśli jednak myślicie, że wystarczy zamówić najtańszy model 27″ i następnie dołożyć sobie własny, zazwyczaj tańszy, dysk to będziecie mieli na drodze kilka mniej lub bardziej poważnych przeszkód.

Apple w konfiguracji jedno-dyskowej nie dostarcza uchwytu trzymającego dysk na miejscu. Chłopacy z MacLife zapewne szybko coś wykombinują, ale kilka domowych sposobów na rozwiązaniej tej zagadki też się znajdzie. Następnie potrzebny będzie splitter kabla SATA (męski na dwa żeńskie) oraz left-angled SATA connector cable — chodzi o kabel SATA z wtyczką pod kątem 90 stopni w lewą stronę. Jeśli to jednak wszystko wydaje się proste do zrobienia to ostatni krok lekko mnie przeraził: trzeba odkręcić kilka śrub od logic board i lekko ją unieść, aby dostać się do wolnego portu.

Jeśli ktokolwiek będzie się tego podejmował to poproszę o wykonanie zdjęć (lub ew. mogę przyjechać w okolicach Warszawy) — być może pomoże to w przyszłości innymi majsterkowiczom.

Powodzenia!

Najnowsze Maki niedawno otrzymały scrollowanie inercyjne — czyli machnięcie palcami powoduje efekt przewijania ze stopniowm zwalnianiem, a’la iPhone.

Wczoraj Apple wydało uaktualnienie uruchamiające nowy trzy-palcowy gest oraz wspomniane inertial scrolling dla następujących modeli:

• MacBook (13-inch, Early 2009)
• MacBook (13-inch, Mid 2009)
• MacBook (13-inch, Late 2009)
• MacBook (13-inch, Aluminum, Late 2008)
• MacBook Pro (17-inch, Mid 2010)
• MacBook Pro (15-inch, Mid 2010)
• MacBook Pro (17-inch, Mid 2009)
• MacBook Pro (15-inch, 2.53 GHz, Mid 2009)
• MacBook Pro (15-inch, Mid 2009)
• MacBook Pro (13-inch, Mid 2009)
• MacBook Pro (17-inch, Early 2009)
• MacBook Pro (17-inch, Late 2008)

Samo scrollowanie inercyjne (bez nowego gestu) jest natomiast dodatkowo dostępne dla:

• MacBook Air
• MacBook Air (Mid 2009)
• MacBook Pro (15-inch, Early 2008)
• MacBook Pro (17-inch, Early 2008)

Smacznego!

Porażka! Ale zacznijmy od faktów …

Dzisiejsze premiera 27″ LED Cinema Display zapewne wielu ucieszy, chyba że niedawno kupiło się model 24″. Albo nowy nie mieści się na biurku … albo obie te cechy. ;-) Tutaj duże i wyraźne mrugnięcie okiem do 4D3Ka i Dominika.

Technologia za szkłem jest już wszystkim dobrze znana: podświetlenie LED, technologia IPS, ładowanie MacBooków, iSight i kilka innych rzeczy. Nowością jest oczywiście większy rozmiar i większa rozdzielczość 2560×1440 (16:9), znana z iMac 27″. Monitor posiada również wbudowany czujnik natężenia światła oraz hub USB 2.0.

Cena jest według mnie jest w miarę przyzwoita, bo wynosi $999 w USA i jest to znacznie taniej niż dobry 30″ monitor.

Z pewnością posiadacze MacBooków Pro i Maków Pro będą zachwyceni, ale posiadacze iMaków potrzebujący dwóch ekranów powinni Steve’owi wysłać „ciepły” list. Zwróćcie uwagę na zdjęcie na górze strony, prosto ze stron Apple. Widzicie problem? Obszary aktywne ekranu nie są na tym samym poziomie? Czy komuś coś się …?

Mam nadzieję, że monitor posiada regulację wysokości, bo jak nie to jest to dla mnie straszna gafa w designie. Aha … określiłem to bardzo delikatnie.

144 dni. Dokładnie przez taki okres miałem najnowszego dostępnego iMac 27″ Core i7. Przy okazji zainteresowanym przypominam o starszych wpisach:

• iMac 27″ — wyjmujemy z pudełka
• iMac 27″ Core i7 – pierwsze wrażenia
• iMac 27″ Core i7 – diabeł wcielony

Dzisiejsze odświeżenie linii przynosi sporo nowości — od procesorów Core i3 po karty graficzne. Rozmiar pozostał bez zmian i nadal mamy dwa modele 21.5″ i 27″ o tych samych rozdzielczościach 16:9 (a fe!), odpowiednio 1920×1080 i 2560×1440. Wybór opcji natomiast znacznie urósł.

iMac 21.5″

Najmniejszy obecnie iMac w podstawowej konfiguracji posiada teraz Intel Core i3 taktowanym częstotliwością 3.06GHz. Do tego 4GB RAM (1333MHz) i dysk 500GB 7200rpm i ATI Radeon HD 4670 z 256MB pamięci.

Opcjonalnie możemy dodatkowo rozszerzyć pamięc do 8GB i domówić Magic Trackpad.

Mocniejszy model wyposażono w w kilka MHz więcej — taktowane jest 3.2GHz zamiast 3.06. Pojemność dysku podniesiono do 1TB (z możliwością zamówienia dwukrotnie większego), a nowa karta graficzna współdzielona jest z tańszym modelem 27″: ATI Radeon HD 5670 (512MB).

Opcją dla wyższej konfiguracji jest dwu-rdzeniowy Intel Core i5 3.6GHz.

iMac 27″

Większy brat również pod maską dostał kilka upgrade’ów. Tańszy model teraz wyposażony jest w Core i3 3.2GHz, dysk 1TB (opcja na 2TB) i ATI Radeon HD 5670 (512MB). Możliwość rozszerzenia RAMu do 16GB może być dla wielu powodem do zastąpienia nim Mac Pro. Ekran pozostał bez zmian i ma rozdzielczość 2560×1440. Opcjonalnie, po raz pierwszy w iMaku, możemy również zamówić sobie dysk SSD o pojemności 256GB. Reszta opcji pozostaje bez zmian, czyli 3.6GHz Core i5 (dwa rdzenie), Magic Trackpad i tak dalej.

Mocniejszy, cztero-rdzeniowy wariant defaultowo posiada Core i5 quad-core 2.8GHz i ATI Radeon HD 5750 z 1GB pamięci. Opcjonalnie można zamówić jeszcze Core i7 2.93GHz, SSD 256GB, HDD 2TB, 16GB RAM, Magic Trackpad itp.

UWAGA! Dwa dyski!

iMac mid-2010 w wersji 27″ ma możliwość założenia dwóch dysków twardych! Standardowo otrzymujemy jeden, ale możemy domówić kombinację HDD i SSD zgodnie z obrazkiem obok.

Podejrzewam, że brak możliwości włożenia dwóch HDD rozchodzi się o temperaturę. Tylko dlaczego nie ma w ofercie 2x SSD?!

Ta ostatnia cecha może poważnie zachęcić sporo osób do porzucenia Mac Pro. To właśnie ona korci mnie do wymiany mojego iMac 27″ Core i7 … jest ktoś zainteresowany? :-)

Ładowarka od Apple? Przypomina mi się kiedyś odpowiedź Porsche na pytanie dlaczego zdecydowali się produkować model Cayenne:

Jeśli ktoś jedzie na rodzinne wakacje lub wiezie swój GT3 na tor na lawecie, to dlaczego miałby korzystać z terenówki konkurencji?

Apple wyraźnie myśli podobnie i chociaż nie mam zamiaru kupować od nich ładowarki, to musicie przyznać, że same akumulatorki są prześliczne. ;-)

Cena tradycyjna: $29

W komplecie za to mamy sześć paluszków … co wychodzi taniej niż moja ładowarka Sony.

Premiera Magic Trackpad jest dla mnie co najmniej zaskakująca. Nie wierzyłem, że to kiedykolwiek powstanie. Nie wierzyłem w przecieki. Sam marzyłem o tym urządzeniu odkąd zamieniłem MacBook Pro na iMac.

Apple’owy trackpad był pierwszym gładzikiem, którego zaakceptowałem. Nienawidziłem PC-towych odpowiedniki, korzystałem zresztą z sutka rozpromowanego przez IBM w swojej linii ThinkPadów. Ba! Do dzisiaj korzystam z niego jeśli potrzebuję właczyć Thinkpada.

Cena: $69

Mam nadzieję, że nie będzie kosztowało ponad 400PLN u nas. Teraz jedynym pytaniem pozostaje: kto może mi go przywieźć z USA i dlaczego tak późno? :-)

Magic Trackpad trafia na listę rzeczy do kupienia … a już myślałem, że iPhone 4 zakończy tegoroczne wydatki.

PS. Koniec z kablami — Magic Trackpad łączy się po bluetooth. Oby baterie dłużej trzymały niż w Magic Mouse.

Długo oczekiwany. Dwunasto-rdzeniowy. Najmocniejszy! Nowy Mac Pro mid-2010. Shiiiiiiit!

Dostępne są najnowsze cztero- lub sześcio-rdzeniowe Intel Xeon taktowane do 3.33GHz. 12MB L3 cache. Turbo Boost do 3.6GHz.

Nowe karty graficzne ATI HD 5770 lub HD 5870 — obie z 1GB pamięci.

Do czterech SSD o pojemności 512GB każdy. Dwa razy Mini DisplayPort. Raz dual-link DVI. Magic Trackpad opcjonalnie zamiast Magic Mouse.

Podoba się!

Źródło: Apple unveils new Mac Pro with up to 12 processing cores

Dzisiaj rano wraz z możliwością pre-orderów nowych iPhone 4, pojawił się w sklepie najnowszy, najmniejszy, najbardziej aluminiowy, calusieńki unibody — Mac mini mid-2010!

Został pomniejszony już do takiej granicy, że bałbym się że go zgubię w gąszczu kabli pod telewizorem. Bo takie widzę w nim najlepsze zastosowanie (jak już ktoś ma drugiego, większego Maka). Jeśli nie to jest to idealna propozycja do rozpoczęcia przygody z firmą z Cupertino.

Na stronach Apple może go znaleźć w typowej scenerii dotychczas zarezerwowanej dla Apple TV, które mam wrażenie że odchodzi powoli w niepamięć. Zresztą Steve wypowiadał się na tegorocznej koferencji D8, że dopóki urządzenia w stylu Apple TV są jedynie set-top boxami to nie mają sensu.

Spodziewam się tutaj rewolucji od Apple — oczywiście jeśli uda im się tą rewolucję wymyślić.

Co nowego?

Przede wszystkim nowa jest tylna ścianka z kilkoma nowymi portami, złączkami i tym podobnymi. Drugą nowością jest wyglądający na sporych rozmiarów wentylator.

Jak widzimy na załączonym obrazku, do dyspozycji mamy już tylko cztery porty USB (poprzednik miał 5 sztuk), ethernet, FireWire 800, Mini DisplayPort oraz dwa nowe: HDMI i czytnik kart SD. Ten przedostatni port wyraźnie (dla mnie) adresuje to urządzenie jako potencjalne centrum multimedialne w domu.

Obudowa jest teraz wykonana w technologii unibody znanej z MacBooków (Pro) z aluminium. Wysokość uległa znacznemu obniżeniu i wynosi obecnie 1.4″, czyli ciut ponad 3.5 centymetra. Niewiarygodne!

Grafika, procesory i RAM

Karta graficzna została zmieniona na znaną z niższych modelowo MacBooków — nVidię GeForce 320M. Wyposażona jest w 256MB pamięci DDR3 (współdzielonej) i 48 rdzeni. Ma być do dwóch razy szybsza od tej montowanej w Mac mini potrzedniej generacji.

Wspierane jest teraz również do 8GB RAMu — podwojono ten numerek względem poprzednika.

Dostępne będą dwa procesory: Intel Core 2 Duo 2.4GHz lub szybszy 2.66GHz. Niestety nie doczekaliśmy się nowszych i wydajniejszych serii Core iX.

Mac mini Server

Dostępna jest również wersja wyposażona w Snow Leopard Server. Podobnie jak poprzednik, wyposażony jest w dwa dyski twarde i nie ma napędu SuperDrive. Teoretycznie więc mamy do dyspozycji 2x 500GB 7200rpm w mirrorze lub stripe’ie (1TB).

Defaultowa konfiguracja obejmuje również 4GB RAMu oraz szybszy z procesorów, model 2.66GHz.

Podsumowanie

Idealna zabawka dla osób rozpoczynających swoją przygodę z OS X oraz potencjalnie może okazać się świetną alternatywą jako centrum multimedialne. Ceny w USA podobnie jak w zeszłym roku, czyli $699 za wolniejszy model (+ ewentualne upgrade’y) oraz $999 za edycję serwerową.

Więcej: Apple.com

Od momentu zakupu iPad w wersji WiFi szukałem jakiegoś sensownego rozwiązania, aby móc się łączyć z internetem poza domem — jak wszyscy wiedzą nasz kraj specjalnie nie obfituje w darmowe hotspoty WiFi, a płatne są często zarezerwowane dla wybranych klientów (np. sieci Era/Orange/itp.).

Zdecydowałem się na model Huawei E5830, gdyż był to praktycznie jedyny który znalazłem na aukcjach. Później jeszcze znalazłem ofertę firmy Novatel, ale nie sprawdzałem jego specyfikacji technicznej. Do testów z kolei otrzymałem model E5832, który dodatkowo działa na częstotliwości UMTS 900MHz (wspierana przez niektórych operatorów w Polsce).

Samo urządzenie jest wykonane z plastiku, który jest przyjemny w dotyku. Nie razi tandetą ani słabym wykonaniem. Górna część imituje aluminium. Wyświetlacz jest prosty i przekazuja najbardziej podstawowe informacje za pomocą ikonek, np. W dla WiFi. Dodatkowo znajdziemy tam naładowanie baterii i zasięg GSM oraz ikonkę do WPS.

Modemy z wbudowanym routerem WiFi (w tym wypadku 802.11 b/g) zwane są potocznie MiFi lub ewentualnie MiWi (ostatecznie można też spotkać My zamiast Mi). Huawei pozwala na podłączenie do pięciu urządzeń jednocześnie oraz można z niego korzystać również tradycyjnie po kablu USB. Zarządza się nim za pomocą interfejsu WWW, który jest banalnie prosty do opanowania.

E5832 umożliwia transfery do 7.2Mbps pod warunkiem, że operator ma odpowiednią infrastruktuję … PlusGSM jak sprawdziłem niekoniecznie radzi sobie z takimi dużymi liczbami. Niemniej jednak testowałem go intensywnie podczas imprezy „iPad — rewolucja czy rozczarowanie?” i dawał radę streamować video na żywo z eventu. Subiektywne wrażenia są bardzo pozytywne — reakcja Safari czy poczty jest niemal taka sama jak na domowym WiFi. Nie musimy przesadnie długo czekać na ładowanie stron — zupełnie nie odczuwałem że łączę się za pomocą 3G. Poniższy wynik był uzyskany na iPadzie w Coffee Bar Zagadka w Warszawie (blisko centrum). Jak widać największym problemem jest wysoki ping. O 1722 ms wyżsży niż na moim DSLu (test tego samego dnia wieczorem).

Jako ciekawostkę powiem jeszcze, że PlusGSM oferuje ciekawą promocję w związku z iPlusem — na karcie SIM, którą wkładamy do modemu mamy limit 3GB, a usługa jest dodatkowo uruchamiana na drugim SIMie (np. w telefonie) z limitem 512MB. Dzięki temu mamy jeden abonament zamiast dwóch. Istnieje możliwość dokupywania pakietów po 64 lub 128MB (nie pamiętam) i większych SMSem. Plus niestety za tą reklamę też mi nie płaci — po prostu info dla zainteresowanych.

Jak tylko będę już musiał oddać MiFi to na pewno zdecyduję się na jego zakup. Jest lekki, prosty i zapomina się o nim w kieszeni. Dodatkowo bateria ma zapewniać do 5 godzin pracy — tego parametru jeszcze nie sprawdzałem.

Zapomniałem — modem posiada slot na kartę MicroSD, dzięki której można współdzielić jej zawartość przez WiFi. Niestety nie mam na stanie takowej.

Jeśli macie jakiś pytania lub prośby to zapraszam do komentarzy.

Modem otrzymałem do testów od firmy Huawei Polska Sp. z o.o. Ten fakt nie wpłynął w żadnej formie na moje zdanie, ponieważ nie otrzymuję żadnych benefitów od nich, a nawet gdybym otrzymał to i tak nie zmieniłbym go. :-)

Na półki sklepowe wkrótce zawitają najnowsze modele serii MacBook Pro. Apple odświeżyło swoją mobilną linię Maków nie tylko o procesory. Pojawiło się kilka innych ciekawostek.

Procesory

Najważniejsze dla wielu, od dłuższego czasu oczekiwane, są bez wątpienia nowe Intele Core i5 i Core i7. Oraz brak Core i5/7 w modelu 13″, który wielu zabolał …

Nowa seria CPU obiecuje wzrost do 50% w wydajności nad poprzednią generacją Core 2 Duo. Są oczywiście wyposażone w technologię Turbo Boost, więc jeśli program nie wykorzystuje obu rdzeni, to podnoszone jest taktowanie pierwszego aż do 3.33GHz.

Grafika

nVidia 9400M została zastąpiona przez Intel HD Graphics, który to wspóldzieli 256MB RAMu z komputerem.

Wszystkie modele MBP od 15″ w górę dodatkowo zyskały nVidię GeForce GT 330M, która nie tylko jest znacznie szybsza, ale pobiera 30% mniej prądu niż poprzednik. Dodatkowo nie trzeba teraz przełączać się pomiędzy kartami — system sam robi to za nas w zależności od potrzeby. W końcu!

W przypadku modelu 13″ dostajemy GeForce 320M oraz brak dedykowanej karty graficznej.

Bateria

Największa rewolucja zdaje się być w dziedzinie pracy na baterii. Najmniejszy model 13-to calowy potrafi teraz pracować do 10 godzin na jednym ładowaniu, a więksi bracia od 8 do 9 godzin.

Pamięć

Wszystkie modele teraz są standardowo wyposażone w 4GB RAM z możliwością rozszerzenia do 8GB.

Ekran

W tej dziedzinie zmiany zaszły tylko i wyłącznie w modelach 15″. Opcjonalnie możemy zamówić sobie ekran hi-res (podobnie jak kiedyś było w modelu 17″) o rozdzielczości 1680×1050 px.

Dyski twarde

HDD w MBP zaczynają się teraz od 250GB w najtańszym modelu, poprzez 320GB w droższym 13″ i podstawowym 15″ do 500GB we wszystkich pozostałych. Najtańszego można dodatkowo podnieść do 500GB, a wszystkie pozostałe wyposażyć w SSD 128, 256 lub 512GB. Ten ostatni jest w wielu wypadkach droższy od samego komputera, bo wymaga dopłaty $1,450.

Adapter Mini DisplayPort <–> HDMI

Nie znalazłem go w ofercie, ale na stronach MacBooków Pro Apple wspomina o przejściówce z MDP na HDMI. Trochę to trwało, więc chętni na wydanie 150-200 PLN zapraszam wkrótce do sklepów. :-)

Zestawienie wszystkich modeli i opcji:

Ceny nowych MBP wg. Moje Jabłuszka (źródło informacji to zapewne iSource):

P/N, Opis, SRP brutto
MC374PL/A, MacBook Pro 13” Core 2 Duo 2.4GHz/4GB/250GB/GeForce 320M/SD, 4.699PLN
MC375PL/A, MacBook Pro 13” Core 2 Duo 2.66GHz/4GB/320GB/GeForce 320M/SD, 6.099PLN
MC371PL/A, MacBook Pro 15” Core i5 2.4GHz/4GB/320GB/HD Graphics/GeForce GT 330M 256MB/SD, 7,399PLN
MC372PL/A, MacBook Pro 15” Core i5 2.53GHz/4GB/500GB/HD Graphics/GeForce GT 330M 256MB/SD, 7.999PLN
MC373PL/A, MacBook Pro 15” Core i7 2.66GHz/4GB/500GB/HD Graphics/GeForce GT 330M 512MB/SD, 8.799PLN
MC024PL/A, MacBook Pro 17” Core i5 2.53GHz/4GB/500GB/HD Graphics/GeForce GT 330M 512MB/SD, 9.199PLN

Ceny w iSpotach z kolei (jako zapowiedzi) są znacznie wyższe niż te podane powyżej …

Chciałbym przywitać nowego redaktora — Adriana a.k.a. 4d3k –  na Makowym ABC i podziękować mu za jego pierwszy artykuł. Udało mi się go zarazić Makami mniej więcej rok temu, kiedy stał się posiadaczem Miniaka. Staram się go teraz przekonać do iMac 27″. ;-)
– Moridin

Gdy kupowałem Time Capsule na rynku były dostępne dwa modele: 500GB i 1TB. Zdecydowałem się na pierwszy ze względu na cenę jak i na fakt, że mój Mac mini miał tylko 120GB. Decyzja o zmianie dysku na większy zapadła, gdy zmobilizowałem się do zrzucania filmów z kamery HD. Szybko okazało się, że potrzebuję znacznie więcej przestrzeni, bo 60-cio minutowy film, zajmuje około 40GB. Na początku wymieniłem dysk w Mini na 640GB i chcąc posiadać 100% backup musiałem zapewnić co najmniej tyle samo miejsca w TC. Z wyliczeń najbardziej opłacalnym zakupem (cena za 1GB) był dysk o pojemności 1,5TB, ale dyski 2TB nie odstawały mocno, dlatego wybór padł właśnie na taki rozmiar.

Wymiana dysku w Time Capsule jest naprawdę prosta i w zasadzie wymaga posiadanie jednego, niedużego śrubokręta typu „krzyżak”. Warto pamiętać, że pracując z elementami elektronicznymi, należy pozbyć się ładunków elektrycznych, a więc opaska uziemiająca jest wskazana. Oczywiście wszystko robicie na własną odpowiedzialność! :-D Zaczynamy:

Dla przypomnienie jak wygląda TC z przodu:

I z tyłu:

A to gumowy spód, którym się zajmiemy:

To co należy zrobić, to chwycić gumowy element (najlepiej w rogu) i go oderwać — nie bójcie się, jest przyklejony cienką warstwą kleju do metalowej obudowy.

Mi podczas zabiegu mała część kleju odpadła (widoczne na zdjęciu poniżej), ale nie należy się tym przejmować, bo spoiwa jest dużo i spokojnie wystarczy, aby gumę przykleić.

Jeśli resztki kleju zostały na metalowym elemencie to je usuńcie, żeby nie przeszkadzały podczas składania. Gotowa powierzchnia powinna tak się prezentować:

Jak przyjrzycie się, to dostrzeżecie małe śrubki – jest ich 10 i wszystkie należy wykręcić. Następnie delikatnie ściągnijcie metalową pokrywę. Uważajcie, bo do niej przyczepiony jest wentylator.

Nie trzeba go odczepiać, ale jeśli ktoś chce to wystarczy ostrożnie wyciągnąć złączkę z płyty. Kolejnym krokiem jest wyciągnięcie dysku.

Zanim to zrobicie należy odłączyć kable. Z lewej strony do dysku przypięty jest kabelek SATA i pod nim kabelek zasilający. Obok elektroniki dysku (zielona płytka) znajduje się gąbka, pod którą kryje się czujnik temperatury — delikatnie odklejcie go razem z nią. Niestety Apple nie popisało się, bo dysk nie jest przykręcony, mało tego, nie jest nawet otulony wspomnianą gąbką, więc delikatnie lata! W moim Time Capsule znajdował się dysk Western Digital z modeli AAKS, które można bez problemu kupić w sklepach komputerowych.

Muszę stwierdzić, że dysk pracuje w tragicznych warunkach. Mało miejsca, beznadziejne chłodzenie w postaci małego wiatraczka, przykryte gumowym elementem. To czynniki negatywnie wpływające na żywotność dysku, czyli naszych danych… Biorąc to wszystko pod uwagę, kupiłem dysk firmy WD, ale z modeli EVDS, czyli z grupy AV-GP. Przeznaczeniem tych dysków, jest praca w ciężkich warunkach jak PVR, DVR, IPTV czy media serwery.

Dyski te różnią się trochę budową, ale biorąc pod uwagę, że obudowa dysku jest metalowa to zamontowanie czujnika parę centymetrów obok da praktycznie te same odczyty. W moim przypadku efekt końcowy jest nastepujący:

Na koniec zostaje nam sformatować dysk. Wystarczy uruchomić Narzędzie AirPort, przejść do zakładki Dyski i kliknąć Wymaż…

Dysk stanie się „widoczny”, na potwierdzenie możemy przejść do preferencji Time Machine.

Mam nadzieję, że powyższa instrukcja jest zrozumiała i komuś się przyda :-), a czytelnicy tego bloga wybaczą błędy pierwszego mojego artykułu.

Jeszcze w tym roku na rynek trafi najnowszy i wg. mnie największy konkurent dla iPhone — Windows Phone 7 Series. Może stać się też pierwszym iPhone-killerem (nienawidzę tego określenia). Dotychczasowe próbu Palma ze swoim WebOS oraz Google z Android są chwalone, ale daleko im do intuicyjności i spójności całego asortymentu Apple: iPhone i iPod oraz iTunes wraz z iTunes/App Store. Dopiero Microsoft spróbuje zaatakować firmę z Cupertino swoim combo Zune HD, Windows Phone Marketplace, XBox Live oraz Silverlight.

Windows Phone 7 Series

Microsoft na początku tego roku, podczas MWC (Mobile Word Congress) w Hiszpanii, zaprezentował swoją koncepcję WP7S — szkoda tylko, że wybrali tak kretyńską nazwę. Już widzę rozmowy znajomych:

Jak Ci się podoba mój Windows Phone 7 Series?
A Tobie mój iPhone/Pre/Droid?

W każdym razie Microsoft całkowicie zerwał z przeszłością oraz swoim wieloletnim sloganem towarzyszącym Windows Mobile 6.x, że telefony powinny odwzorowywać nasz styl pracy z PC-ta. Windows Phone 7 całkowicie zrywa z kompatybilnością swojego poprzednika i będzie budowany od podstaw — podobnie jak Android, WebOS oraz iPhone OS. Różnica polega na tym, że Microsoft porzuca ogromną ilość użytkowników oraz do końca roku stawia producentów urządzeń bazujących na WinMo 6.x w trudnej sytuacji — zmniejszona sprzedaż telefonów z nierozwijanym OS jest niezaprzeczalna. Patrząc jednak na gigantyczny spadek popularności ich platformy uważam, że postąpili słusznie; zresztą nie mieli przesadnie dużego wyboru. Wszystko co byłoby mniej niż radykalne nie miałoby szans przedrzeć się na rynku zrewolucjonizowanym przez model Apple.

Na MWC 2010 Microsoft zaskoczył wszystkich słowami:

Telefon nie jest komputerem! Musi mieć inny interfejs użytkownika dostosowany do jego rozmiaru.¹

Najciekawszym jest, że Windows Phone 7 będzie bardzo zbliżony modelowo do oferty Apple. W odróżnieniu od WinMo 6.x oraz Android, producenci nie będą mieli dużego pola popisu w kategorii sprzętowych. Lista specyfikacji jest dosyć restrykcyjna, gdzie Google pozwala producentom na niemal pełną dowolność. Możliwe, że pozwoli to zachować podobną funkcjonalność jaką oferuje iPhone, gdzie niezależnie czy ma się model 2G czy 3GS to na wszystkich działają te same aplikacje (poza tymi wymagającymi GPS i kamery video — drobny procent). Zresztą pisałem o tym już w Polityce przyszłości oraz Google i Nexus One:

(…) Erick (z Google) potwierdza najgorszą, w moich oczach, możliwą strategię otwartego systemu – kompatybilność będzie zależała tylko i wyłącznie od zastosowanego hardware’u. Dla przykładu Google Earth nie będzie działał na T-Mobile G1 i podobnych, ponieważ ich procesory graficzne są za słabe. Jest to dla mnie kompletnie niepojęte – skoro ta sama aplikacja działa bardzo sprawnie na trzyletnim iPhone 2G to roczny G1 nie da rady? Jest to albo programistyczna farsa, albo ktoś kompletnie nie potrafi przewidywać strategii firmy na rok do przodu. Rozumiem, że dla surferów styl życia oparty o surf all day and party all night (surfuj cały dzień i imprezuj całą noc)  jest akceptowalny, ale tak potężna korporacja jak Google chyba potrafi zatrudnić człowieka rozumiejącego rynek telefonów komórkowych oraz potencjalne trendy rok później. Erick dodaje w wywiadzie również zdanie, że G1 jest obsolete (przestarzały, w domyśle bezużyteczny) – no przykro mi ponownie, ale pomimo znacznego wzrostu prędkości 3GSa to starocie jakimi są 2G i 3G są nadal bardzo użytecznymi telefonami!

Hardware

Microsoft po raz pierwszy bardzo restrykcyjnie podszedł do specyfikacji technicznej telefonów opartych na Windows Phone 7. Uważam to za jedyną słuszną drogę, aby potem nie występowały takie farsy jak z T-Mobile G1. Dotychczas firmy takie jak HTC czy Garmin tworzyli również nakładki na system operacyjny, nadając im tym samym unikalny feel i utożsamiali telefon ze swoim image. Wszystkie telefony niezależnie od producenta będą miały zbliżoną funkcjonalność oraz wygląd i pomimo tego, wszyscy producenci podeszli entuzjastycznie do tej nowej pozycji na rynku mobilnych systemów operacyjnych.

Dotychczasowo ogłoszona minimalna specyfikacja sprzętowa:

• touchscreen o rozdzielczości 800×480 WVGA (w tej samej technologii co iPhone — koniec z piórkiem)
• w późniejszym terminie ekrany 480×320 HVGA
• pięć przycisków o predefiniowanych funkcjach: Start, wstecz, szukaj, kamera i on/off — apps nie mogą zmieniać funkcjonalności tych przycisków; telefony mogą mieć więcej, ale te 5 jest wymagane
• capacitive multitouch ze wsparciem minimum czterech punktów dotykowych
• procesor Qualcomm Snapdragon ze wsparciem DirectX 9 do grafiki — w przyszłości możliwe rozszerzenie na inne CPU
• 256MB RAM lub więcej
• 8GB wewnętrznej pamięci Flash lub więcej
• brak wsparcia dla kart microSD
• WiFi
• AGPS (assisted GPS)
• akcelerometr
• radio FM
• 5 megapikselowa kamera (lub więcej) z flashem

Interfejs użytkownika

Ten element przeszedł prawdziwą rewolucję — jest to całkowicie nowatorskie podejście do mobilnego OS pod paroma względami, ale nie ma chyba nic wspólnego z Windows Mobile 6.x. Koniec z przyciskiem Start. Koniec z multitasking. Oraz przede wszystkim koniec z Task Manager! Zniknęły również wszelkie checkboxy, okienka i rozwijane menu. Windows Phone 7 nie ma nic wspólnego pod względem UI z Windows 7. Kropka.

Inspiracją UI Windows Phone 7 był Zune HD. Intefejs jest identyczny, ale bardziej rozbudowany. Osobiście nie miałem nigdy w rękach konkurenta iPoda, ale na filmach bardzo podobał mi się sposób interkacji z nim. Sam Windows Phone 7 ma obecnie dwa motywy: jasny tekst na czarnym tle lub ciemny tekst na białym tle. Do wyboru są dodatkowo kolory akcentów: czerwony, pomarańczowy, niebieski i zielony. Jako, że obecnie całość jest jeszcze w fazie tworzenia to prawdopodobne są rozszerzenia lub zmiany w tej kategorii.

Zablokowany ekran jest podobny do tego znanego z iPhone, jednak poza datą, godziną oraz stanem baterii oferuje dodatkową funkcjonalność w postaci nadchodzących wydarzeń w kalendarzu, nieodebranych połączeń, itp. Tego mi właśnie obecnie brakuje …

UI — Hubs

Najciekawszym nowym elementem Windows Phone 7 są hubs — zbiory różnych podobnych tematycznie aplikacji. Jeśli przejrzycie ten wpis to zdjęcia z telefonem i kilkukrotnie szerszą od ekranu grafiką reprezentują ich wstępną funkcjonalność.

Nowatorskim podejściem jest poziome scrollowanie ekranów oraz w pełni interaktywne treści, zmieniające się na bieżąco. Przykładowo jeden z ekranów aplikacji Facebook będzie zmieniał się w zależności od aktywności naszych znajomych, podobnie do live feedu dostępnego z poziomu witryny serwisu.

WP7S również będzie posiadał wirtualną klawiaturę, pomimo technicznych możliwości implementacji fizycznej klawiatury (np. slider) przez producentów.

People hub:

Będzie pobierał kontakty z konta Gmail, Exchange, Facebook, Twitter, Windows Live i innych. Te wszystkie informacje następnie zostaną połączone w jedną długą listę kontaktów. Na jednym z ekranów będzie też np. dynamiczna lista zmieniająca się w zależności od popularności naszych kontaktów czy też możliwość uaktualniania swoich statusów na serwisach społecznościowych.

Pictures hub:

Zbiór lokalnie przetrzymywanych zdjęć wraz z tymi pobranymi z chmurek typu Facebook czy Windows Live. Będziemy również w tym miejscu mieli dostęp do zdjęć naszych znajomych. Naturalnie to stąd będziemy mogli uploadować zdjęcia do internetu. Dodatkowe aplikacje będą łączyły się z Pictures hub aby umożliwić np. edycję zdjęć — to tutaj znajdziemy takie pozycje jak Photoshop Mobile czy OldBooth od GetApp (jeśli napisaliby coś na platformę Microsoft).

Pozostałe hubs:

Pozostałe huby (Office, Music+video, Games i Marketplace) będą funkcjonowały dokładnie tak samo, katalogując odpowiednie informacje i aplikacje w prawidłowych lokalizacjach, oferując dynamicznie zmieniające się informacje mocno bazujące na dostępnie do internetu do takich serwisów jak XBox Live i innych.

Multitasking i kopiuj & wklej

Wzorem iPhone OS, WP7S nie będzie miał tradycyjnego multitasking. Raczej będzie to funkcjonowało na zasadzie jak obecnie działa chociażby aplikacja iPod na iPhone. Zamykane aplikacje będą zachowywały swój stan — ponowne otworzenie naturalnie go przywróci. Również wzorem Apple, Microsoft uruchomi usługę Microsoft Notification Service, która będzie funkcjonowała podobnie jak PNS.

Z najnowszych donosów wynika, że nie będzie kopiuj i wklej — przynajmniej w pierwszej wersji Windows Phone 7. Microsoft ponadto twierdzi, że …

… większość użytkowników i tak nie potrzebuje funkcjonalności schowka.

Seriously? Czy na prawdę nie potrafią wyciągnąć wniosków z błędów swoich konkurentów?

Podsumowanie

Nigdy nie myślałem, że te słowa padną z moich ust, ale z niecierpliwością czekam co przyniesie Windows Phone 7 Series. Jest to pierwsza interesująca platforma mobilna od czasu pojawienia się iPhone i wygląda na to, że Microsoft dobrzy przemyślał jej przyszłość oraz przewidział kierunek rozwoju. Nawet UI został wzbogacony o nowatorskie hubs, zamiast kopii iPhone OS. Najważniejsze, że nie popełniają błędów jakie wg. mnie czyni Google ze swoim Android.²

Zobaczymy jak to wszystko będzie integrowało się z OS X już przed początkiem 2011 roku.

—

iMaka naturalnie nie planuję trzymać na kolanach, ale warto wspomnieć o temperaturze i głośności jego pracy, szczególnie w porównaniu z MacBookiem Pro. Ten ostatni lubi wkręcać wiatraczki do 6000 rpm przy bardziej intensywnym korzystaniu z Flash lub przy pracach w programach typu iMovie, Lightroom (podczas eksportu np. kilkuset plików) i podobnych. W przypadku iMac nie byłem nawet pewien czy on w ogóle ma wiatraczki. Jeszcze nie widziałem, aby osiągnęły one wyższych obrotów niż defaultowe w widgecie iStat Pro.

Temperatury pracy w stopniach Celciusza na przykładzie iMovie:

Prędkość wiatraków (obr./min.):

Jeśli zależy Wam na testach w konkretnych warunkach czy przy wybranych aplikacjach to dajcie znać w komentarzach. Mogę również zrobić bezpośrednie porównanie z MacBook Pro 4,1 17″ 2.5GHz (Early 2008) jeśli chcecie, ale od razu mówię, że różnica jest kolosalna.

Dodam, że praca komputera przy powyższych obrotach jest całkowicie niezauważalna. Głośniej działa dysk w Time Capsule. Fakt, że przy intenstywniejszych pracach dyskowych słychać pracę HDD w iMaku, ale jest to bardziej basowy i znacznie cichszy dźwięk niż w TC. Zupełnie nie przeszkadza.

YouTube w 1080p:

Włączyłem Big Buck Bunny w 1080p — w tle był uruchomiony Lightroom (i nie wykonywał żadnych operacji). Po pięciu minutach dodatkowo włączyłem import 60-paru GB zdjęć do nowego katalogu w Lightroom.

Jedyna wyraźna róznica to prędkość wiatraka od procesora. Zwiększenie obrótów do 1050 rpm nie spowodowało żadnych zmian w głośności pracy komputera.

AppleInsider donosi, że w już w czerwcu zobaczymy nowe modele Apple Cinema Display — młodszy brat o rozmiarze 27″. Design ma być zbliżony do modelu 24″, obecnego na rynku od 2008 roku. Nowe ACD ma kod „K59″ i korzysta z tego samego panelu IPS co iMac 27″ o rozdzielczości 2560×1440. Opóźnienie ma wynikać z wysokich cen samych LCD co utrudniałoby konkurowanie z firmami trzecimi.

Druga plotka sugeruje, że Apple w tym samym czasie wypuści na rynek najnocniejszą wersję swojego flagowego komputera — 12. rdzeniowego Mac Pro (2 x 6 rdzeni). Komputer bazowałby na drogich Intel Xeon „Gulftown” serii 5600, również w wersji jednoprocesorowej. Procesor ma być dostępny już w kwietniu i będzie taktowany 2.66, 2.8, 2.93 oraz 3.33GHz.

Inne źródła sugerują, że to jednak będą dwa Core i7-980X Extreme Edition. Konieczne byłoby zaprojektowanie całkowicie nowej płyty głównej co potencjalnie obniżyłoby koszty, ale przy stosunkowo niskiej sprzedaży Mac Pro, nie jest prawdopodobne.

Tydzień temu zdecydowałem się na zakup nowego iMac 27″ z procesorem Core i7. Jednym z powodów była cena Mac Pro oraz fakt, że jednak zajmuje znacznie większą przestrzeń pod biurkiem niż iMac na biurku. Przyznaję, że miałem równiez ochotę na duży ekran po krótkiej przygodzie z Dell 30″ u kolegi w biurze.

Specyfikacja techniczna

Obecna seria iMaków jest dostępna w dwóch rozmiarach — 21.5″ oraz 27″. Ten pierwszy może pochwalić się kontrowersyjną rodzielczością 1920×1080 pikseli, a większy 2560×1440. Monitory 30″ obecnie mają rozdzielczość na poziomie 2560×1600, więc różnica jest w ilości przestrzeni w pionie oraz w proporcjach ekranu: 16:10 vs. 16:9. Wszystkie modele mają ekrany wykonane w technologii IPS z podświetleniem LED.

Rodzina iMac ma do dyspozycji dwie rodziny procesorów: dwurdzeniowe Core 2 Duo taktowane 3.06GHz lub opcjonalnie 3.33GHz oraz czterordzeniowe Core i5/i7 taktowane 2.66 i 2.8GHz odpowiednio. Te pierwsze są wyposażone w 3MB L2 cache w wolniejszej wersji i 6MB w szybszej. Czterordzeniówki posiadają natomiast 8MB.

Dyski dostępne są w pojemnościach od 500GB dla najtańszego modelu, poprzez najpopularniejszy rozmiar 1TB do opcjonalnych 2TB — wszystkie naturalnie kręcą się z częstotliwością 7200rpm. Nie ma możliwości zamówienia SSD, ale nie widzę powodu, dla którego nie miałby działać prawidłowo.

Mniejsze iMaki posiadają dwa sloty na pamięci i obsługują maksymalnie 8GB podczas gdy 27″ ma ich aż 4 i oficjalnie może pomieścić 16GB RAM.

Tym razem do dyspozycji kupujących są trzy różne modele kart graficznych. Znana z Macbooków nVidia 9400M znajduje się tylko w najtańszym modelu 21.5″. O krok wyżej znajdziemy ATI Radeon HD 4670 wyposażoną w 256MB pamięci GDDR3 — obecna jest w obu rozmiarach. Model 27″ może się natomiast pochwalić, opcjonalną w modelach dwurdzeniowych i standardem w czterordzewniówkach, kartą ATI Radeon HD 4850 z 512MB GDDR3.

Na wyposażeniu wszystkich modeli znajdziemy również cztery porty USB, jedno złącze FireWire 800, slot dla kart SD, gigabitowy ethernet, wbudowane WiFi 802.11n, bluetooth oraz małą klawiaturę i myszkę Magic Mouse — te ostatnie łączą się z komputerem bezprzewodowo. Naturalnie na specjalnej zamówienie można zażyczyć sobie taką samą, ale przewodową klawiaturą lub pełną z klawiszami numerycznymi. Myszkę można też zastąpić starszą, nazywaną obecnie Apple Mouse.

Komputery dalej reprezentują wagę lekką — 9.3kg dla 21.5″ i 13.8kb dla 27″. Biorąc pod uwagę, że monitor Eizo 24″ waży niecałe 11kg to jest to zacny wynik.

Ekran

Rozdzielczość 2560×1400 px jest naprawdę imponująca. Pozwala całkowicie przeorganizować pracę na biurku — otwarcie kilku okien obok siebie nie stanowi absolutnie żadnego problemu i znacząco poprawia to ergonomię pracy. Przez wiele lat korzystałem z rozdzielczości 1600×1200 na Thinkpadzie 15″, więc przesiadka na MBP 17″ w 1920×1200 nie była taka drastyczna. Podłączenie do tego ostatniego 24″ monitora o tej samej rozdzielczości jednak całkowicie zmieniło moje wyobrażenie o przestrzeni. Kolejna zmiana na 27″ ponownie zaszokowała mnie — tak duża przestrzeń robocza to nirwana dla geeków komputerowych.

Rodzina iMac niestety dalej upiera się przy przykrywaniu ekranu taflą szkła. Taflą lubiącą odbijać światło. Duże ilości światła! Tego najbardziej się obawiałem i niestety moje obawy spełniły się — okno za moimi plecami oraz z boku potrafi działać jak lustro. Jednak po tygodniu pracy oczy zaczynają patrzeć przez odbicie na zawartość ekranu, który okazuje się w pełni czytelny nawet przy bezpośrednio padających promieniach słonecznych. Oczywiście matowy ekran daje znacznie lepsze rezultaty pod tym względem, ale obawiałem się najgorszego i pomimo lekkiego momentami dyskomfortu jestem zadowolony z kompromisu. Ekran glossy zapewnia bardziej nasycone kolory, co staje się szczególnie widoczne po wydrukowaniu odbitki, która nagle staje się wyblakła. Jako, że jest to istotne głównie dla grafików i fotografików, to polecam wyposażenie się w drugi monitor — oba modele iMaków zapewniają wyjście Mini DisplayPort, do którego dostępne są przejściówki na DVI, dual-link DVI, VGA oraz HDMI. Podświetlenie LED ma jedną wyraźną różnicę jeśli chodzi o nagrzewanie się ekranu w porównaniu ze świetlówkami, które potrzebują około 30 minut na pełną jasność — iMac jest natychmiast gotowy do pracy.

Na powższym zdjęciu najbardziej ekstremalnym przypadek z jakim się dotychczas spotkałem w kwestii odbić — siedząc na wprost jest jednak znacznie mniej zauważalne co obrazuje poniższe zdjęcie.

Wydajność

Dzisiejszy software w większości nie potrafi wydajnie wykorzystywać wielu rdzeni, dlatego technologia TurboBoost potrafi przekazać niewykorzystaną moc z pozostałych do tych najbardziej obciążonych i skutkuje to częstotliwością 3.2GHz w Core i5 oraz 3.47GHz w Core i7. Dodatkowo Hyper-Threading tworzy w sumie osiem wirtualnych rdzeni. To wszystko skutkuje pięknymi wynikami w benchmarkach, ale robi jeszcze większe wrażenie w codziennej pracy.

Geekbench 32-bitowy daje wynik ponad 8,200 punktów wg. strony producenta programu, ale własne testy dały mi wyniki przekraczające 8,500 w trybie 32-bitowym i ponad 9,700 w 64-bitach. Mój Macbook Pro Core 2 Duo 2.5GHz uzyskał trzykrotnie niższe wyniki! A nigdy nie narzekałem na jego wydajność …

Wrażenia subiektywne podczas korzystania z samego systemu są imponujące — wszystko się uruchamia, zamyka, przesuwa i animuje błyskawicznie. Bez zastanowienia. Bez wahania! Niemal wyprzedza myśli.

Uruchamianie bardziej ambitnych aplikacji, takich jak Lightroom z biblioteką ponad 66GB zdjęć trwa 5 sekund do załadowania się ekranu z minuaturkami w kiepskiej jakości i kolejne 3 aż zostaną wygładzone. To wszystko z dziewięcioma uruchomionymi programami w tle. Photoshop teraz przestał pokazywać pasek postępu podczas nakładania filtrów na 12 megapikselowe zdjęcia. Ogólnie — wszystko po prostu działa! iMovie skrócił czasy renderingu kilkuminutowych screencastów z 1.5-2 godzin do 20-30 minut. Pomijam już zupełnie fakt, że porównuję czasy materiałów 720p na MacBooku Pro z 1080p na iMaku …

Podsumowanie

Jeśli iMac 27″ Core i5 jest wilkiem w owczej skórze, to model i7 może już tylko być diabłem wcielonym!

Poprzednie wpisy na ten temat:

1. iMac 27″ — wyjmujemy z pudełka
2. iMac 27″ — pierwsze wrażenia

—

Komputer jest moją prywatną własnością i nie dostałem żadnych zniżek, promocji ani innych benefitów za napisanie tej recenzji.

Ze względów wydajnościowych miałem ostatnio problemy z moim MacBookiem Pro przy obróbce video w 1080p — niestety wszystko trwało wiekami. Przez dłuższy okres wahałem się czy zdecydować się na okazjonalnie występujące Mac Pro na aukcjach, czy wziąć ciut wolniejszy, ale za to z dużym ekranem iMac z procesorem Core i7 2.8GHz. Model i5 odrzuciłem na starcie, gdyż różnica w wydajności jest znaczna, a w cenie już dużo mniejsza. Największą przeszkodą był dla mnie szklany ekran i po jednym dniu nie jestem zachwycony odbiciami …

Ekran

Ogromne 27″, jednak o większej gęstości pikseli niż tradycyjny 24″ ekran, powoduje że sam iMac nie jest dużo większy od mojego Eizo 2433W. Na oko ma około 10cm tłuszczyku w pionie i poziomie, jednak delikatny design optycznie go zmniejsza. Obszary roboczy o powierzchnii 2560x1440px całkowicie zmienia podejście do pracy — przestrzeń jest niesamowita. Mając otwarte okne Safari o szerokości 1400px pozostaje mi po bokach jeszcze 1100px na wszelkie komunikatory, Cover Sutry czy inne aplikacje. iPhoto nagle mieści wszystkie Wydarzenia na jednym ekranie, a zoom w Lightroom znacznie mniej przybliża.  Mail.app wraz z kalendarzem i książką adresową teraz żyje na własnym biurku bez kompromisów w rozmiarze okien.

Kolory samego panelu wykonanego w technologii IPS są bardzo żywe — nie jest to najlepsze rozwiązanie dla fotografów, ponieważ odbitki będą znacznie mniej dynamiczne. Nie robiłem jeszcze bezpośredniego porównania z Eizo (matowy ekran) ze względu na brak przejściówki Mini DisplayPort <–> DVI.  Jest wyraźna różnica jeśli chodzi o nagrzewanie się ekranu — Eizo potrzebuje kilku minut aż świetłówki zaczną świecić pełną mocą podczas gdy iMac jest gotowy do pracy. Natychmiast.

Odbicia w monitorze są bardzo widoczne jeśli światło pada bezpośrednio na ekran (mam okno za plecami i z boku), jednak przy ustawieniu maksymalnej jasności i wzroku skupionym na wyświetlanym obrazie wystarczy spojrzeć przez odbicia — da się pracować. Oczywiście matowy ekran jest pod tym względem bardziej komfortowy, ale nie specjalnie mamy wybór prawda?

Narzekałem na proporcje ekranu po premierze nowych iMaków i dalej swoje zdanie podtrzymuję. Dodatkowe 160px w pionie byłoby bardzo miło widziane. Jednak ma to znacznie mniejsze znacznie w przypadku modelu 27″ niż 21.5″.

Wskazówka: bardzo pomaga ustawienie sobie jasnego tła.

Wydajność

Przez ostatnie 24 godziny od uruchomienia jeszcze nie otrząsnąłem się z tego jak Snow Leopard może szybko pracować. Wszystko wykonuje się natychmiastowo i płynnie! Różnica w stosunku do iMac 20″ 2.4GHz i MacBook Pro 2.5GHz jest ogromna. Cyferki z benchmarków wskazują na trzykrotny wzrost wydajności procesora, ale subiektywne wrażenie jest takie, że teraz się … po prostu robi (swoje).¹ Komputer obecnie wyposażony jest w 4GB RAM i planuję upgrade do ośmiu, jednak dopiero po urlopie — brak czasu wczęśniej. Zastanawia mnie tylko czy i jak bardzo spadnie wydajność po podłączeniu drugiego komputera.

Praca w Lightroom jest teraz błyskawiczna, iPhoto ładuje się w 3-5 razy szybciej w porównaniu do MBP, a oglądany film na YouTube we Flashu pożera teraz ~30% procesora zamiast 100%. Eksport screencastów w 720p z iMovie przyśpieszył trzykrotnie, ale nie to jest najlepsze — dotychczas podczas eksportu komputer spowalniał na tyle, że robiłem sobie przerwę na rendering. Teraz iTunes może dalej budzić sąsiadów, a jak bez przeszkód i zauważalnych spowolnień pracuję dalej. Podejrzewam, że nawet Aperture 3 da radę. ;-)

Po zaledwie dobie nie mam żadnych zastrzeżen poza odbiciami ekranu. Pamiętajcie jednak, że w odległości 1.5 metra za plecami i niecały metr z boku, mam okna przez które świeci mi bezpośrednio słońce.

Odpowiedzi na Wasze pytania

lpezda:

1. Napisz za jakiś czas jak się ma 27″ do 24″. Czy jest lepiej czy jednak ogrom przeraża ;) Paweł Nowak pisał, że nie był w stanie bez kręcenia głową objąć wzrokiem 27″ …

Twarz mam obecnie w odległości około 50cm od ekranu i rzeczywiście trzeba lekko ruszyć głową, aby ogarnąć całość. Odsunięcie się na ok. 80cm rozwiązuje problem. Zdarzyło mi się raz nie zauważyć, że przyszedł nowy email — włączenie podskakującej ikonki w docku pomogło. ;-) „Ogrom” jednak zupełnie mi nie przeszkadza — to tak jak pójść do warszawskiego kina IMAX, gdzie ekran całkowiecie pochłania nasz wzrok.

Robert:

1. Jak z pracą na iMacu z oknem z tyłu lub z boku biurka. Czy nie przeszkadza to w normalnym korzystaniu z komputera? Da się żyć z odbiciami?
2. Czy mając na biurku iMaca 24 cale iMaca 27 koło siebie styknie mi biurko 135cm? Bo znając życie zostanie mi zbierać kasę na model 21,5 chyba :(

Na pierwsze pytanie starałem się odpowiedzieć powyżej w tekście: da się żyć, ale matowy ekran jest lepszy, bo nie rozprasza. Co jak co, ale przy pełnym słońcu nawet na Eizo nie decydowałem się na obróbkę zdjęć ze względu na trudność poprawnej oceny ekspozycji.

Zmieszczą się oba — 27″ ma ~65cm szerokości, a 24″ 56cm. W najgorszym wypadku boki mogą zawsze wystawać lekko poza biurko — liczy się przecież podstawka (chyba, że są ściany po obu stronach).

Chino:

1. Jak działa LR w rozdzielczości 1920×1200 podczas wczytywania bibliotek?

Nie wiem, bo iMac 27″ ma rozdzielczość 2560x1440px, ale miło mi raportować znaczny wzrost prędkości w porównaniu do MBP działającego w 1920×1200. Wszystko teraz ładuje się natychmiastowo.

—

Niemałe pudełko ważące około 15 kg pojawiło się dzisiaj o 9:00 rano dostarczone przez wesołego kuriera — rzadkość (kurier i szybki czas dostawy)!

Widok z góry.

Zawartość pudełka jest doprawdy ascetyczna — jedno pudełko z klawiaturą, myszką i dwoma książeczkami (z płytami DVD w środku) oraz kabel zasilający.

Magic Mouse i ściereczka schowane pod spodem — niestety nie wykorzystam tej pierwszej ze względu na posiadanego Wacoma.

Wstępne ustawienie na biurku — niestety nie mam obecnie przejściówki na Mini DisplayPort, aby podłączyć Eizo do iMac.

iMac 27″ jest niewiele większy od Eizo S2433W — mniej więcej 10cm w obu kierunkach, ale lekkość iMac powoduje, że nie jest to tak ewidentne. Gdy oba stoją obok siebie to dopiero widać zupełny brak designu Eizo.

—

Pierwsze wrażenia — szybko! Bardzo szybko! Core i7 to demon prędkości. Mam wrażenie, że wszystko na ekranie dzieje się zanim pomyślę. Powyższe zdjęcia eksportowały się jakieś 3-5 sekund w Lightroom. Na MBP trwałoby to przynajmniej 2-3 razy dłużej.

Jak widać … są odbicia. Ten tekst piszę w niemal pełnym słońcu. Nie jest tak źle jak myślałem, że będzie.

Jeśli macie jakiekolwiek pytania to zapraszam do komentarzy — postaram się na nie odpowiedzieć w „pierwszych wrażeniach”.

Najświeższe plotki głoszą, że Apple przygotowywuje złącze HDMI zamiast DVI dla najmniejszego Maka — Mini. Byłby to silny sygnał dla wszystkich HTPC na rynku, że Apple na poważnie chce wejść w tą niszę. Złącze DVI wymusza stosowanie osobnego kabla dla audio, co może być dla niektórych kłopotliwe. Mówi się, że jeden z prototypów „chodził” na chipset nVidia MCP89 co wykluczyłoby upgrade do najnowszych Core i3/i5/i7.

Dziwi mnie jedynie fakt, że Apple nie postarało się o dostarczenie sygnału audio w obecnym od kilku miesięcy Mini DisplayPort. Oznacza to, że sam montaż złącza HDMI (z transmisją audio) nie wystarczy — konieczne są zmiany w wewnętrznej elektronice.

Nie wiem jak Wy, ale wolałbym pociągnąć dodatkowy światłowód żeby równocześnie mieć szybsze procesory. Hmm … teraz zaczynie mi się marzyć Mini i7 z CPU od najmocniejszego iMaka ….

Steve Jobs podczas keynote wyraźnie zaprezentował jego miejsce w szeregu — Apple wstępnie będzie go promowało pomiędzy iPhonem i iPodem touch, a MacBookami. Nie zabrakło również złośliwości zwróconej ku netbookom. Jobs ponadto z szacunkiem odniósł się do potencjalnie największego konkurenta iPada w kategorii e-czytnika — Amazon Kindle (DX). Trzy pułapy cenowe są zależne od pojemności: 16GB za $499, 32GB za $599 oraz 64GB za $699. Modem 3G oraz GPS kosztuje dodatkowo $130.

Kindle w wersji 10″ jest na pewno świetnym czytnikiem e-książek, tylko że za $10 więcej możemy nabyć iPada, który dodatkowo potrafi o wiele więcej rzeczy robić.

Trochę techniki

Wraz z prezentacją tabletu nastąpiła premiera nowego procesora Apple A4 taktowanego częstotliwością 1GHz. Jest on owocem nabycia firmy P.A. Semi, produkowanym przez Samsunga. Po raz pierwszy w tak małym urządzeniu pojawił się ekran LCD z podświetleniem LED wykonany w technologii IPS, zapewniającej szerokie kąty widzenia oraz bardzo przyzwoite odwzorowanie barw.

Urządzenie samo w sobie jest ewolucją koncepcji iPoda touch — dotykowe wszystko, integracja z Makami, wirtualna klawiatura — ale nie zabrakło również kilku nowości w postaci możliwości podłączenia klawiatury po Bluetooth czy też wyposażenia się w keyboard dock.

Ekran ma przekątną 9.7″ i rozdzielczość 1024×768 co skutkuje 132 pikselami na cal. Pokryty jest powłoką redukującą odciski palców znaną już dobrze z iPhone 3GS i utrudniającą policyjne dochodzenia. Ze światem łączy się poprzez WiFi w standardzie 802.11n oraz opcjonalnie za pomocą UMTS/HSDPA (850/1900/2100 MHz) lub Edge/GSM (850/900/1800/1900 MHz). Naszym lokalnym operatorom pozostanie jedynie wyposażyć się w nowy standard kart micro SIM stosowany przez iPada. Ostatecznie pozostaje nam skalpel celem przycięcia tradycyjnych.

Podstawową różnicą pomiędzy modelami WiFi i WiFi+3G jest brak GPS w tym pierwszym. Droższy o $130 wariant posiada AGPS znany z iPhone 3G i 3GS, zapewniający szybkie ustalenie pozycji za pomocą sieci komórkowej (oraz WiFi), która jest po chwili weryfikowana po wykryciu sygnału z satelit geolokalizacyjnych.

Dwa różniące się nieznacznie od siebie modele dostępne są w trzech wersjach pojemnościowych — 16, 32 i 64GB. Posiadają naturalnie akcelerometr oraz czujnik natężenia światła. Możliwości odtwarzania muzyki są takie same jak w innych produktach Apple, natomiast filmy HD (720p) możemy oglądać bez konwertowania do niższej rozdzielczości, co jest koniecznością w przypadku iPodów.

Bateria ma wytrzymywać do 10 godzin na jednym ładowaniu jeśli będziemy korzystali w tym czasie z WiFi podczas surfowania po WWW, oglądali video lub słuchali muzyki. Jest to równocześnie dużo i mało. Wystarczy nam prądu na w miarę długą podróż, natomiast do wieczora przy intensywnym wykorzystaniu już niekoniecznie. Patrząc jednak na konkurentów to nie przychodzi mi na myśl nic co zbliżyłoby się do iPada pod tym względem. Jedynie MacBook Pro 17″ potrafi 8 godzin „pociągnąć” bez ładowania, ale jest dwa razy większy i waży ponad 3 kg. iPad z kolei ma zaledwie 13.4mm grubości i waży 680 lub 730 gram, odpowiednio dla modeli WiFi oraz WiFi+3G.

W kategorii złączy znajdziemy dobrze znany „dock connector” na spodzie tabletu, 3.5mm jack dla słuchawek oraz slot dla karty micro SIM. Dodatkowo znajdziemy wbudowane głośniki oraz mikrofon. Zabrakło natomiast portu USB.

System operacyjny

iPada na prezentacji Apple wyposażony był w nowszą wersję iPhone OS znaną z ich telefonów oraz iPodów touch. Obecnie jest to ciut nowsze wersja znana z mniejszych urządzeń, reklamująca się numerkami 3.2. Wiadomo, że jest to zamknięty system pozostający pod kontrolą Apple i zwolennicy otwartych Androidów będą go krytykowali, ale nie można powiedzieć, że takie rozwiązanie nie ma swoich plusów.

WWDC 2010 zbliżą się dużymi krokami i poniekąd prorokując przyszłość, przewiduję że pojawi się zunifikowany iPhone OS 4.0, którego będą wykorzystywać wszystkie mobilne urządzenia Apple. Plotki sugerują, że modelu iPhone 2G nie będzie już można podnieść do najnowszej wersji, ale to już tylko czas pokaże.

Główną różnicą jest przede wszystkim rozmiar ekranu i rozdzielczość 1024×768 o nietypowych proporcjach dla Apple 4:3, znaną ze starszych telewizorów CRT. Wszystkie aplikacje z App Store będzie można uruchamiać na iPadzie i to w dwóch trybach — natywnej gdzie program będzie na środku ekranu lub w trybie 2x o czterokrotnie większej powierzchni. Oczywiście ten drugi pogorszy znacznie jakość grafiki, wierzę jednak że liczący się na rynku producenci szybko wypuszczą odpowiednio wersje zmodyfikowane do nowej rozdzielczości i funkcjonalności. Użytkownicy, którzy już sporo wydali w sklepie Apple nie mają czym się martwić — obecne programy będą mogli zainstalować na nowym urządzeniu bez żadnych przeszkód. iPadowe wersje mają być mocno promowane w App Store, a tymczasem do wyboru pozostaje ponad 140.000 już dostępnych pozycji.

Największą software’ową nowością jest bez wątpienia iBookstore, obecnie dostępny jedynie w USA. Prawdopodobnie zacznie się to zmieniać wraz z planowaną wakacyjną sprzedażą iPada w Europie — wspominano o czerwcu. Nawet jeśli Europa prędko nie otrzyma sklepu z książkam i jeśli będzie dostępna aplikacja iBooks na lokalnych iPadach to będziemy mogli skorzystać z otwartego formatu ePub na jaki Apple postawiło. Jest on ogólnie dostępny w innych sklepach sprzedających e-książki i wierzę, że będzie można obecne tytuły zaimportować podobnie jak możemy zrobić to z muzyką.

iWork dla iPad

Apple wraz z prezentacją pokazało nową, mobilną odsłonę swojego pakietu iWork. Stworzenie go w wersji dotykowej trwało rok czasu. Apple zapewnia, że jest w pełni kompatybilne z istniejącymi dokumentami z aplikacji Pages, Numbers i Keynote. Ponadto, mobilne wersje zapewniają ten sam pakiet narzędzi jak ich desktopowe odpowiedniki, pozwalając nam przenieść biuro na tablet bez większych przeszkód.

Dla fanów Microsoft Office mam dobrą informację — iWork będzie zapewniał zapis również do formatu promowanego przez swojego konkurenta.

Zdecydowano się również nie sprzedawać iWork jako pakietu. Aplikacje będą dostępne jako trzy osobne pozycje, każda po $9.99.

Wbudowane aplikacje

Wszystkie dostarczone wraz z iPadem aplikacje zostały gruntownie przebudowane, aby maksymalnie wykorzystać zwiększoną rozdzielczość. Działają również w każdej orientacji tabletu — koniec z ograniczeniami znanymi z iPhone i iPod touch.

Safari ma teraz dostarczać nam nieznanej dotychczas wygody przeglądania stron internetowych gdziekolwiek byśmy nie byli bez kompromisu małego ekranu. Na ekranie mieszczą się pełne strony WWW, a gesty znane z mniejszych braci iPada pozwolą nam szybko powiększać wybrane fragmenty tekstu, zdjęcia czy też pozwolą nam się przełączać pomiędzy zakładkami. Płynność przewijania stron na prezentacji była naprawdę zaskakująca.

Funkcjonalność Maila została zwiększona poprzez różne widoki zależnie od położenia iPada. W pozycji landscape będziemy mieli zbliżony widok do podobnych aplikacji na komputerach, czyli lista skrzynek z lewej strony, a prawa zdominowana przez wiadomości z wybranej skrzynki oraz pogląd aktualnie wybranego emaila. Wystarczy obrót do pionu, aby aktualnie czytany email wyświetlił się w całości na ekranie.

Aplikacja Zdjęcia została bardzo przyjemnie wzbogacona o kilka ciekawych funkcji. Mamy znane z iPhoto widoki Twarzy, Miejsc czy też Wydarzeń, ale nie trzeba teraz w wybrany zbiór wchodzić celem zobaczenia jego zawartości. Ikonka reprezentująca wszystkie zdjęcia z urodzin wujka Staszka jest teraz tak naprawdę stosem fotek z tego wydarzenia. Wystarczy wykonać gest powiększający dwoma palcami, a stos zacznie nam się powoli rozszerzać ukazując miniaturki zawartych w nim zdjęć. Jeśli jednak nie widzimy zdjęcia, którego szukamy to puszczenie stosu go ponownie zamknie. Pokazywanie zdjęć rodzinie i znajomym będzie prostsze niż kiedykolwiek.

YouTube został rozwiązany podobnie jak aplikacja do poczty — dwa rózne widoki zależnie od położenia iPada zapewnią nam optymalną wygodę w wyszukiwaniu oraz oglądaniu. Filmy HD są naturalnie wspierane.

Apple zapewnia, że duży ekran zapewni nieznane dotąd wrażenia z oglądania filmów czy seriali. Aplikacja video nie wnosi żadnych rewolucyjnych rozwiązań, ale zapewne będzie lepiej nadawała się niż stosunkowo maluteńkie ekrany iPodów.

Słuchanie muzyki w aplikacji iPod też przede wszystkim zwiększyło rozdzielczość — miłym dodatkiem będzie możliwość wyświetlenia okładek na pełnym ekranie, a sam odsłuch wykonujemy na wbudowanych głośnikach, przewodowych słuchawkach lub łączących się po Bluetooth bez kabelków.

iTunes również zostało przeprojektowane na duży ekran i poza znacznie zwiększoną wygodą, nie oferuje żadnych specjalnych efektów.

App Store za to ułatwi nam wyszukiwania natywnych aplikacji dla iPada. Scott Forstall, odpowiedzialny za tą gałąź sklepu zapewniał, że będą one wyszczególnione na głównym ekranie co znacznie ułatwi przebrnięcie przez gąszcz blisko 150.000 pozycji.

Notes ponownie zapewnia dwa tryby oglądania naszych zapisków — w pionie widzimy aktualnie wybraną notatkę, a obrót do landscape’u ukazuje dodatkową kolumnę z listą wszystkich zapisanych informacji. Google Maps i Spotlight będą zachowywały się tak jak w swoich mniejszych wersjach — ten pierwszy pokaże nam mapy w jeszcze większej formie, a wyszukiwarka pozwoli przejrzeć wszystkie zasoby iPada. Kontakty oraz Kalendarz zyskały po jednym nowym widoku, jednak zasadnicza funkcjonalność pozostała bez zmian. Graficznie natomiast powalają na kolana.

Największą niewiadomą na razie pozostanie nowość — iBooks — odpowiedzialna za katalogowanie naszych książek i gazet. Apple przyjęło formę graficzną tradycyjnej biblioteczki wykonanej z drewna, która mieści zakupione (oraz dodane ręcznie?) pozycje ze zdjęciem okładki na widoku. Wystarczy „pacnąć” palcem w wybraną książkę, aby ją „otworzyć” i rozpocząć czytanie. Otwarte książki są pięknie reprezentowane i przynajmniej graficznie tworzą przepaść pomiędzy urządzeniami z e-papierem. Największe kontrowersje budzi jednak ten „mebel”, który jest do złudzenia podobny do aplikacji Delicious Library 2 dla Maków, żeby nie powiedzieć plagiatem. Recenzję znajdziecie w styczniowym numerze MJ.

Akcesoria

Wraz z premierą iPada, Apple pokazało kilka ciekawych akcesoriów dla niego, z których jedno zdobyło dużą ilość oklasków na styczniowym keynote.

1. iPad camera connection kit ($29):

W komplecie otrzymujemy dwa złącza dla złącza dock: jeden do bezpośredniego podłączania kart SD oraz drugi dla kabli USB łączących aparaty bezpośrednio z iPadem.

2. iPad dock ($29):

Klasyczny dock znany z iPodów w większym rozmiarze pozwala postawić iPada na biurku i równocześnie podłączyć go do ładowarki lub zewnętrznej przejściówki na VGA, nadającej obraz w rozdzielczości 1024×768 na zewnętrzny monitor. Dodatkowo przyjmuje wyżej wymieniony camera connection kit do tylnego złącza.

3. iPad keyboard dock ($69):

Do powyższego docka po prostu doczepiono Apple Wireless Keyboard, w której przemianowano kilka przycisków do pełnienia funkcji np. klawisza Home. Cena jest zaskakująco niska jak na tak solidnie wykonany przedmiot.

4. iPad 10W USB power adapter:

Jeśli potrzebujemy mieć stały dostęp do prądu z gniazdka, a nie chcemy nosić dołączonej do zestawy ładowarki to możemy wyposażyć się w dodatkowy zasilacz formą przypominający te z innych produktów Apple.

iPad — wczechobecne krytyka

Minęły zaledwie dwa dni od premiery iPada, a cały świat huczy aż od komentarzy na temat nowego dziecka Apple, w znacznej większości krytykujących istotne braki.

Brak multitasking — jeden z popularniejszych zwrotów przeniesionym z iPhone i iPod touch. Osobiście nie odczuwam potrzeby uruchamiania wielu aplikacji równocześnie. Rozumiem, że są wybrane sytuacje, w których taka funkcjonalność jest wymagana, ale do ogólnych zastosowań wystarcza taki układ jaki jest. Powodem takiej polityki jest przede wszystkim bateria i jej znacznie przyśpieszone rozładowywanie przy uruchomionych aplikacjach w tle. Jestem przekonany, że włączenie tej funkcjonalności przyniosłoby nową falę krytyki: „Steve! Moja bateria wystarcz mi na 1 godzinę pracy!” Poza tym Apple zainwestowało w powiadomienia Push i osobiście uważam, że prędko z nich nie zrezygnują. Kolejnym zasłyszanym argumentem jest to, że tak szybki procesor nie powinień być ograniczany tylko do jednej aplikacji — cała ta prędkość się przecież marnuję! Tylko jak szybko płynność całego interfejsu uległaby znacznej degradacji? Już widzę osoby za oceanem próbujące równocześnie uruchomić wszystkie aplikacje jakie mają. To ma mniej więcej taki sam sens jak włączenie w domu wszystkich sprzętów AGD oraz odkręcenie kranów z wodą. Pewnie, że można tylko po co?

Często słyszy się też narzekanie na brak kamery. Jako, że poręczność iPada raczej wyklucza go jako aparat to spodziewam się, że znaczna większość ma na myśli rozmowy poprzez Skype czy też iChat. Jeśli ktoś ma za dziewczynę lub żonę Martę Żmudę-Trzebiatowską to jeszcze jestem w stanie zrozumieć chęć jak najczęstszego patrzenia na nią (lub dla bardziej zazdrosnych chęć podejrzenia dokładnie gdzie ona jest w danej chwili), ale w moim przypadku to może i lepiej, że znajomi nie będą patrzyli na moją facjatę. W ogólnym rozrachunku jest to bardzo drobny brak i na pewno nie zmieni mojej decyzji o jego zakupie.

Wiele osób narzeka ponadto, że nie ten produkt nie ma bliżej określonego przeznaczenia. Otóż, była taka reklama w telewizji z hasłem „Trzeba mieć pieniądze i wyobraźnię synku!” Skoro już zacząłem o pieniądzach — jak mi znajdziecie netbooka tak porządnie wykonanego za $500 to wtedy porozmawiamy. Do tego czasu podstawowy iPad kosztujący zaledwie $100 więcej niż najdroższy iPod touch nie jest złym wynikiem. A wracając teraz do wyobraźni — dosyć szybko potrafiłem zobaczyć siebie korzystającego z niego na co dzień … wystarczy ułożyć swoje priorytety.

Największą używką dla internetowych malkontentów jest Flash, a raczej jego brak. Dzisiaj nawet dowiedziałem się, że 70% stron, które regularnie oglądam go mają i z tego powodu nie będę mógł ich zobaczyć … nasze zainteresowania muszą mieć kolosalne rozbieżności. Pamiętam dwie sytuacje w życiu, w których nie mogłem się obejść bez niego — w obu przypadkach sprawdzałem numer telefonu na stronach małych firm. Kilka chwil później „żółte strony” dostarczyły mi potrzebne informacje. Jako, że Flash jest głównym powodem problemów z „wysypywaniem” się przeglądarek internetowych oraz bardzo obciąża procesor to nie będzie mi go brakowało. Miłe byłoby jednak wprowadzenie czegoś takiego jak plugin ClickToFlash na Mac — wybieramy kiedy chcemy załadować daną animację i po problemie.

Czym w takim razie jest iPad?

Jak już wspominałem — iPad ma problem z tożsamością niczym Jason Bourne. Podobnie zresztą było z iPodem touch — Apple dopiero przy okazji prezentacji modelu trzeciej generacji zareklamował go przede wszystkim jako przenośna konsola do gier. Sam podchodzę do tematu inaczej — może być tym czym chcemy, tym co potrzebujemy. Daje nam wolność, której netbooki nie zapewniają ze względu na klasyczną budowę. Pozwala uwolnić się od więzów trzymania go na kolanach czy biurku. Wystarczy mieć otwarty umysł …

Jeśli Apple dostrzeże pewne potrzeby to iPad może zrewolucjonizować styl pracy fotografów, w szczególności studyjnych. W październiku 2009 opisywałem aplikację firmy OnOne Software — DSLR Camera Remote. Pozwala sterować aparatem i równocześnie być jego wizjerem, wszystko za pomocą iPhone’a lub iPoda. Zapraszam do przeczytania i próbę wyobrażenia sobie teraz pracy na znacznie większym ekranie, który potrafi dostarczyć znacznie lepsze odwzorowanie rzeczywistości.

Dla osób podróżujących z aparatem, iPad wraz z camera connection kit jest idealnym urządzeniem do robienia kopii zapasowej zdjęć (lub jeśli nam z jakiegoś powodu zabraknie na nich miejsca). Pewnie, że kupno kolejnej karty jest tańsze, ale po pierwsze na bieżąco możemy oceniać nasze prace i w razie potrzeby powtórzyć ujęcie, a po drugie w moim przypadku mam kopię bezcennych plików. Jeśli w drodze do domu straciłbym z jakiegoś powodu kartę lub dane na niej to byłoby katastrofa o jakich piszą gazety. Są oczywiście urządzenia, które robią tylko i wyłącznie to, ale mają małe ekrany o niższych rozdzielczościach, a wysokiej klasy data bank Epsona kosztuje więcej niż najdroższy iPad, na którym dodatkowo mogę wykonać sporo innych czynności.

Ostatnio widziałem na YouTube filmik jak facet nagrał za pomocą tylko i wyłącznie iPhone’a i głosu całą piosenkę. Każdy instrument oraz głos osobno. Widziałem DJ-a pracującego na iPodzie touch oraz muzyków dmuchających w mikrofony swoich telefonów zamiast w ustniki instrumentów. Doprawdy kilkanaście lat temu nie podejrzewałem, że można coś tak niesamowitego stworzyć. W zeszłym roku na prezentacji Apple, iPhone został podłączony do wzmacniacza i gitary — gdyby nie usterka techniczna to pewnie potrafiłby z niego wydobyć 9. Symfonię Beethovena.

To wszystko wąskie specjalizacje, a przecież znaczna większość społeczeństwa ma bardziej podstawowe potrzeby, na przykład klienci netbooków. Rzadko kupowane są jako pierwsze komputery, a częściej przeznaczane są do mocno mobilnej pracy. Nie potrafię ocenić potrzeb innych, więc za pomocą lekkiej wyobraźni mogę jedynie opowiedzieć jak sam wykorzystam iPada. Przypomnę, że laptopa już mam — siedemnastka przesadnie mobilna nie jest. W domu robi za desktop replacement i jest podłączona do monitora, dysku zewnętrznego, Wacoma i paru innych akcesoriów. Zatem przeniesienie MacBooka na kanapę nie jest szybką czynnością, ponieważ wymaga odłączenia przynajmniej czterech kabelków oraz wcześniejsze wysunięcie dysku. MacBook Air byłby potencjalnie idealnym kandydatem, ale po co mi drugi w pełni sprawny laptop? Obecnie kanapową rolę spełnia iPhone, jednak mały ekran czasami demotywuje. W takiej sytuacji wystarczy, że sięgnę po iPada, szybko przejrzę pocztę, nowe wpisy w czytniku RSS, sprawdzę pogodę i może nawet napiszę artykuł do Moje Jabłuszka w łóżku … inaczej — jak już będę miał iPada to obiecuję jeden pełny artykuł tak napisać, a jak się spodoba to kto wie …

Hipotetycznie przyjmijmy, że na weekend wyjeżdżam w góry nauczyć dziecko (którego nie mam) jeździć na nartach (które mam). Pakuję samochód, dzieciak siedzi z tyłu w siedzonku Recaro (a co!!), przed nim na uchwycie wisi iPad, a na nim lecą ulubione Pingu, Kliford, Purchelina i przyjaciele. Po zakończonej sesji na stoku zrzucam na tablet zdjęcia, a następnie dziecko uruchamia swoją ulubioną grę edukacyjną. Po uśnięciu małego surfuję po internecie, a zdjęcia przy okazji wrzucam na MobileMe, żeby udowodnić żonie, że jej ukochany Jaś żyje i nie ma siniaków ani otwartych złamań. Potencjał iPada jako narzędzie edukacyjne jest nadal nie docenione. iPoda zresztą też …

W pracy, gdy jestem u klienta nie potrzebuję pełnego laptopa. Wystarczy mi najczęściej iPhone, jednak podczas instalacji muszę mieć na bieżąco dostęp do dokumentacji w PDFach. Próbowaliście palcem przerzucić 150-300 stron, żeby dotrzeć do potrzebnych informacji? Nie polecam. Na dodatek niewygodnie czyta się na ekranie telefonu drobną czcionkę przeznaczoną dla nastoletnich oczu.

Porządna 10″ ramka cyfrowa z WiFi kosztuje blisko 1000PLN, a czasami więcej za najdroższe modele. Najtańszy iPad niewiele więcej, a ekran na pewno ma o wiele lepszy. Gdyby jeszcze potrafił synchronizować się po WiFi to można byłoby go wieszać na ścianach zamiast ram ze zdjęciami. Żona mojego przyjaciela natomiast zaproponowała zamontowanie go w łazience przy wannie …

To urządzenie ma spory potencjał, a sposób jego wykorzystania zależy tylko i wyłącznie od naszej wyobraźni. Osoby posiadające komputery stacjonarne, a chcące kupić laptopa czy netbooka mają cięższy orzech do zgryzienia, ale ktoś kto potrzebuje wypełnić lukę pomiędzy laptopem, a telefonem może w zależności od swoich potrzeb, bez większych problemów dostosować iPada za pomocą aplikacji na App Store do wszelkich czynności.

iPad ma jedną podstawową wadę na dzień dzisiejszy — jest to komputer tak samo osobisty jak iPhone. Wykorzystanie go w domu rodzinnie jest pozbawione sensu, bo co z tego że wykupię MobileMe Family Pack skoro iPhone OS w obecnej formie nie ma możliwości tworzenia kont użytkowników? Wszyscy będą mieli dostęp do swoich maili, wiadomości SMS czy też profili na Facebook? Każdy będzie co chwilę przelogowywał się? Kontynuował grę zapisaną przez inną osobę?

Dopóki nie będzie kont znanym z komputerów to iPad pozostanie urządzeniem stricte osobistym.

iPad będzie z założenia również służył jako czytnik e-książek. Oczywiście musi do tego być otwarty iBookstore w Polsce, a co ważniejsze — nasi wydawcy muszą zaadoptować taką formę dystrybucji swoich mediów. Niestety nie spodziewam się, że zaprenumerowana Gazeta Wyborcza będzie mi dostarczała filmy obok treści pisemnych, zgodnie z tradycją „miało być pięknie, a wyszło jak zawsze.” Mam jedynie nadzieję, że w Polsce będziemy mieli dostęp do zawartości w różnych językach, ponieważ obcojęzyczna literatura jest u mnie wysoko na liście potrzeb. Może nawet angielskiego Top Gear będę mógł zaprenumerować?

W najgorszym wypadku pozostaje mieć nadzieję, że otwarty  format ePub będzie można importować do naszej biblioteki.

Przyszłość iPada i iPhone OS

Postanowiłem zabawić się niejako w proroka i spróbować zgadnąć co Apple może mieć w zanadrzu na WWDC 2010, które planowane jest na przełom czerwca i lipca. W tym okresie zapewne zobaczymy iPhone OS 4.0 dla wszystkich urządzeń Apple — iPhone i iPod touch oraz większą dla iPada.

Najnowszy produkt Apple nie przeszedł jeszcze certyfikacji FCC, która znana jest z tego, że specjalnie nie stara się niczego utrzymać w tajemnicy. Aby zapobiec wycieku specyfikacji technicznej oraz prawdopodobnie zdjęć, Apple zdecydowało się na keynote przed oficjalnym zatwierdzeniem iPada.

Uważam też, że z tego całego pośpiechu zdecydowali się na zaprezentowanie jedynie zmodyfikowanej graficznie wersji — iPhone OS 3.2. Fakt, że włożyli sporo pracy w nowy wygląd aplikacji, ale umówmy się — nie ma tam niczego wyjętego żywcem z filmu Star Trek czy innego sci-fi.

Parę miesięcy temu Apple ogłosiło, że dzięki konsumentom wiedzą w końcu jak promować iPoda touch — okazało się, że jest świetną konsolą do grania. Uważam, że nie chcieli popełnić tego samego błędu z iPadem i pozwolili sobie na wypuszczenie „gołego” produktu, aby przez najbliższe miesiące poznać opinię swoich klientów na temat braków w nim.

Niemal wszystkie media, serwisy technologiczne i blogi krytykują iPada przede wszystkim za brak wyobraźni, multitaskingu oraz Flasha. O ile nie wierzę, że tego ostatniego doczekamy się ze względu na jego problemy, to nie rozumiem, czemu Apple nie pokusi się o napisanie własnego odtwarzacza Flash w wersji light. Potrafiliby wtedy zapanować chociaż w małym stopniu nad tą technologią, a wprowadzenie funkcjonalności z pluginu Safari ClickToFlash byłoby bajecznie proste. Zamknęliby tym sposobem usta krytykom, a jakaś, nawet ograniczona, forma wielozadaniowości dodatkowo pomogłaby im uspokoić rzesze przeciwników. Mojo prawdopodobnie dostarczą developerzy — wystarczy spojrzeć na jakie niesamowite wrażenia skazali nas na platformach iPoda i iPhone’a.

Epilog

iPad jest dzisiaj niczym więcej niż dużym iPod touch ze sporym potencjałem. Programiści już dotarli do kodu w SDK sugerującego, że prowadzenie rozmów telefonicznych oraz korzystanie z SMSów jest technicznie możliwe. Podobnie sprawa się ma z kamerą, której zabrakło — kod do niej istnieje i nie zdziwię się jak zobaczymy ją w kolejnej iteracji iPada.

To urządzenie ma ogromne możliwości oraz podobnie jak swoi mniejsi bracia podlega ogromnej krytyce. Nie zaszkodziła ona w żadnym stopniu ani iPodowi touch, ani iPhone’owi i przewiduję, że nie zaszkodzi iPadowi. Znaczna większość gadżeciarzy jak zostanie postawiona pod ścianą, a tablet pojawi się u nas w sklepach, wyciągnie karty kredytowe i zapłaci haracz za ten pięknie wykonany produkt.

Osobom próbującym mi wmówić inny produkt powiem jedno — nic innego nie zapewni mi takiej integracji z MobileMe, pakietem iLife czy iWork jak iPad. Wystarczy synchronizacja i natychmiast mam na nim wszystkie zdjęcia z iPhoto, muzykę z iTunes czy też aplikacje z iPhone. Tak ma swoje ograniczenia, ale potrafię z nimi żyć. Zdaję sobie sprawę, że ograniczam się do produktów jednego producenta, ale równocześnie ułatwiam sobie codzienność, a przy dzisiejszym tempie życia nie mam czasu na ręczne rozprowadzanie danych po wszystkich swoich komputerach.

Nie wiem czy na prawdę go potrzebuję, ale wiem jedno — na pewno go kupię. Jestem gadżeciarzem i pogodziłem się z tym.

—

Ten artykuł możecie przeczytać w Moim Jabłuszku 2/2010.

Tragiczna historia Andersa miała szczęśliwe zakończenie dla jego iMaka:

Unfortunately, the whole house and all things in there completely destroyed, so even the iMac.
What’s funny is that it is still in operation. While damaged from smoke and dust and partially melted, but yet, however in operation.

After I plugged in the burned power cord and wiped off the worst dust from the screen I pressed the melted start button.
Imagine my surprise when the startup sound sings from the speakers! The screen turns on and the machine connects to the wireless network.

The mouse works flawlessly and the scroll wheel as well.

Firefox starts and I take up the article from the local magazine about the fire … Fantastic!

On Friday I bought a new iMac at the Apple Store here in Umeå, which I now rejoice.

W wielkim skrócie, Anders stracił cały swój dom — wszystko zostało zniszczone w pożarze. Wszystko? Nie! Jeden i jedyny iMac należący do Andersa spisał się i oparł gorącym najeźdźcom.¹

Po podłączeniu do prądu i wciśnięciu stopionego przycisku powitał go dźwięk startującego systemu. O dziwno WiFi oraz myszka łącznie z notorycznie brudzącą się kulką również działały!

Anders jest teraz szczęśliwym posiadaczem nowego iMaka.

Więcej zdjęć: feber.se

Jeśli jesteście fanami World of Warcraft — najwspanialszej gry na świecie — to Creative specjalnie dla Was (i dla mnie!) stworzył słuchawki w dwóch wersjach: z kablem lub bezprzewodowe. Według amerykańskiej strony producenta, obecnie przyjmowane są zamówienia, natomiast Polski sklep Creative pozwala je kupić z tego co widzę — dostawa od 7 do 14 dni. Kosztują odpowiednio €119.00 za wersję USB i €159 za bezprzewodową.

Niezależnie czy gracie po stronie Horde czy Alliance, wymienne wkładki z diodami pozwolą wczuć się w odpowiednią postać. Dodatkowo technologia VoiceFX pozwoli Wam mówić głosem swojego wirtualnego ja w świecie WoW.

Naturalnie Maki są supportowane — OS X 10.5 lub nowszy.

Nie chce ktoś mi takich przekazać do testów przypadkiem? Odkąd porzuciłem WoW dwa lata temu na rzecz życia w realnym świecie cały czas szukam powodu, aby do niego wrócić …

Link: Soundblaster WoW Wireless Headset
Link: Soundblaster WoW Headset

Mam nadzieję, że wkrótce zobaczymy nowe modele to będę miał powód na upgrade swojego.

Link do strony: Geekbench MacBookPro6,1

Drugi link: Geekbench cached by Google

Screenshot:

Oto iPad — nasz kanapowy iPod touch.

Apple w końcu wykorzystało nabycie P.A. Semi i stworzyło własny procesor do napędzenia iPada — Apple A4 taktowany częstotliwością 1GHz. Urządzenie ma ponadto ekran wykonany w technologii IPS z podświetleniem LED; ciekawy jestem czy edge-LED czy pełne? Pamięć flash podobnie jak w iPod touch waha się od 16 do 64GB z jednym przystankiem po drodze oraz posiada tradycyjne już: czujnik światła i akcelerometr. Waży od 680 do 730 gram zależnie od modelu — nie jest to mało, ale z drugiej strony jest to dwa razy mniej niż MacBook Air. Rozdzielczość na ekranie o nietypowych dla Apple proporcjach 4:3 wynosi 1024×768 i radzi sobie z odtwarzaniem filmów 720p w h.264. Modele są dodatowo podzielone na wyposażone w moduł GSM (3G) oraz posiadające tylko WiFi 802.11n.

Pomimo mojej krytyki we wczorajszym podcast¹ i późniejszego kajania się o błąd … po przestudiowaniu specyfikacji ponownie mam spore wątpliwości.

Na obrazku obok widać, że Apple nazywa modele iPadów następująco:

• iPad Wi-Fi
• iPad Wi-Fi + 3G

Wszystko pięknie i ładnie … ale teraz zwróćmy uwagę na dział Location w którym przedstawione są informacje na temat dodatków takich jak właśnie GPS. Wynika z nich, że Assisted GPS jest tylko w modelu Wi-Fi + 3G.

Definicja Assisted GPS:

AGPS (inaczej Assisted GPS) – rodzaj systemu GPS wykorzystywany w telefonach komórkowych, w którym używa się serwerów operatora sieci do skrócenia czasu potrzebnego na pierwsze znalezienie położenia. Usługa ta musi być dostępna u operatora, w przeciwnym wypadku GPS będzie działał, ale dłużej będzie trwało pierwsze „połączenie z satelitami”.

W takim razie co z modelem Wi-Fi (ten bez 3G) — czy on nie ma w ogóle GPS? Skoro nie ma AGPS to może ma zwykły GPS? Wiemy tylko, na podstawie specyfikacji ze strony Apple, że możemy je interpretować na dwa sposoby i nie tylko ja zostałem wprowadzony w błąd. Dopóki sprawa nie wyjaśni się zakładam, że modele z 3G mają pełny chip GPS z pomocą lokalizacji za pomocą BTSów i WiFi. Po prostu nie wierzę, że mogliby polegać tylko i wyłącznie na lokalizacji za pomocą BTSów i WiFi jak w iPhone 2G.

iPad ma obecnie cztery znane akcesoria:

• iPad case — pokrowiec z paroma sztuczkami, między innymi umożliwiający zrobienia podkładki na kolana czy stojaka na stół
• iPad dock — stojak z możliwością podłączenia ładowarki lub innych akcesoriów (Dock connector z tyłu)
• iPad keyboard dock — jak wyżej, tylko że z klawiaturą — wywołało najwięcej oklasków podczas keynote
• iPad camera connection kit — zestaw do podłączenia karty SD lub aparatu w celu przegrania na iPada zdjęć

Nieznana przeze mnie strona podała ceny akcesoriów — jeśli okażą się prawdziwe to będę mile zaskoczony:

• Dock — $29
• Camera connection kit — $29
• Keyboard dock — $69
• Case — $39

Zapomniałem wspomnieć o jednym — iPad potrafi obsłużyć Apple Wireless Keyboard. Rewelacja!

Zobaczymy co przyszłość przyniesie, a tymczasem zapraszam na wpis na blog.moridin.pl, który niebawem się pojawi przedstawiający moje powody dla których jednak kupię to urządzenie …

Na koniec jeszcze przypominam o podcast „Nadryzieni – rozmowy o Apple”, którego możecie wysłuchać tutaj. Aha — nie będzie go prędko w iTunes chyba, że ktoś mi powie jak obejść ten drobny problem:

Osobiście nie przeszkadza mi pierwsza generacja ładowarki — zajmuje stosunkowo mało miejsca i nigdy nie miałem problemów z jej transportem w torbie czy walizce. Nowy produkt jednak z powodzeniem będzie można włożyć do kieszeni od spodni i prawdopodobnie zapomnieć, że się go tam ma.

Moja znajomość norweskiego jest niewielka, ale poświęciłem kilka minut na poszukanie adaptera w sklepie metodą „ręczną” i poległem dopiero za drugim razem udało mi się go zlokalizować — znajduje się w Kjøp iPhone -> iPhone-tilbehør -> Bestselgere oraz Kjøp iPod -> iPod-tilbehør.

Wygląda na fajną zabawkę i na pewno wyposażę się w ten zasilacz jak tylko pojawi się u nas na półkach. Cena po dzisiejszym kursie powinna oscylować w rejonie 115 PLN, ale należy liczyć na lepszą ze względu na wysokie ceny i podatki w Norwegii.

(ź) TUAW.com

Dzisiaj mija 550 dni odkąd odebrałem swojego MacBooka Pro 17″. Model jest tzw. „early 2008″ wyposażony w procesor 2.5GHz, dysk 250GB 5400rpm i matowy ekran hi-res 1920×1200 px.

Ostatnie półtora roku pozwoliło mi przede wszystkim zweryfikować moje potrzeby komputerowe – Mac pojawił się wraz z przeprowadzką do nowego mieszkania. Miał być mocny z przeznaczeniem jako desktop replacement – w poprzednich miejscach zamieszkania zawsze miałem peceta w obudowie big tower. Ostatnie miesiące dodatkowo przyczyniły się do unieruchomienia MBP. Pojawił się stojak Rain Design oraz 24″ monitor zewnętrzny i czasami mam wrażenie, że nie był to najlepszy pomysł. Ilość kabli podłączonych do niego na stałe również się zwiększyła – do słuchania muzyki podpinam światłowód łączący iTunes z kinem domowym, na archiwum fotograficzne przeznaczyłem zewnętrzny dysk Western Digital MyPassport Studio 500GB na FireWire 800 (zastąpił starszy 320GB), urządzeniem wskazującym jest tablet Wacom Intuos4 podłączony po USB, a złącze DVI zajęte jest przez LCD. Metamorfoza w laptopa trwa niewiele, w końcu odłączenie czterech kabli i zasilania to zaledwie parę sekund, ale wrodzone lenistwo powoduje, że często mi się po prostu nie chce. Rozwiązaniem mogłoby być narzucenie sobie dyscypliny i wykorzystywać go stacjonarnie tylko i wyłącznie do obróbki zdjęć. Tylko, że tablet przydaje się również podczas kilku innych czynności …

Mobilność

MBP 17″ jest duży – nie da się tego ukryć. Stojąc samotnie można go pomylić z 15-calowymi laptopami, ale stojąc obok widać o ile jest szerszy. Wysokość samego ekranu jest identyczna jak w moim starym 15″ Thinkpad T60p (zresztą pionowa rozdzielczość też – 1200px), natomiast jest znacznie szerszy (1600 vs. 1920 px – Thinkpad nie ma ekranu panoramicznego, jest 4:3). Podstawa z klawiaturą jest też podobnej głębokości.

Wygoda pracy na tak dużej maszynie jest porównywalna z satysfakcją jaką przynosi dobry masaż pleców. Stabilnie leży na kolanach i jest mnóstwo miejsca na podparcie dłoni na rozległej aluminiowej powierzchni. Nie należy też do wagi piórkowej – 3kg robią swoje podczas noszenia go po domu. Chwytanie go w jedną rękę też jest nie prostą czynnością – zazwyczaj dodatkowo unieruchamiam go pod pachą, bo po prostu boję się że mi wypadnie podczas siłowania się z drzwiami od balkonu.

Do przenoszenia i przewożenia Maka zakupiłem torbę Crumplera, która jest znakomita. Rozmiar już po godzinie jednak daje się we znaki i zaczynam wtedy marzyć o MacBook Air.

Ekran

Wybór na model 17″ padł głównie ze względu na ekran. Rozterka trwała dobry miesiąc i w końcu doszedłem do wniosku, że gabaryty przeboleję bardziej niż niższą rozdzielczość modelu 15″. iSpot w Złotych Tarasach nawet pozwolił mi zasymulować warunki domowo-kanapowe (wytargali duży fotel) oraz biurkowe i przez godzinę przesiadałem się z jednego na drugi jak kretyn.

W 2008 roku były do wyboru dwie rozdzielczości w modelu 17″ – 1680 x 1050 lub hi-res w 1920 x 1200 z nowoczesny podświetleniem LED. Dodatkowo można było zdecydować się na wykończenie matowe lub glossy – zdecydowanie wybrałem to pierwsze. Wrażenia są pierwszorzędne!

Siedząc na balkonie i mając słońce za plecami, świecącym prosto w ekran, mogłem w końcu pracować bez problemów. Thinkpad w takiej sytuacji miał kompletnie nieczytelny LCD. W nocy z kolei, obniżenie jasności do minimum nie męczy wzroku. Odwzorowanie kolorów odbiega rzeczywistością od Eizo, ale spodziewałem się tego – wszystkiego nie można mieć.

Zdecydowanie jest to najlepszy element całego MacBooka Pro.

Klawiatura

Przez lata byłem przyzwyczajony do klawiatury Thinkpada – uważam ją do dnia dzisiejszego za jedną z lepszych na jakich pisałem. MacBook Pro z początku 2008 nie dorobił się tej klawiatury, która obecna jest dzisiaj w Makach, jednak pisze się na niej jeszcze lepiej niż na Thinkpadzie i zaryzykuję twierdzenie, że nawet ciut lepiej niż na Apple Wireless Keyboard (którą również używam na co dzień). Podświetlenie w nocy jest niewątpliwie ogromną zaletą – szkoda, że najnowszy MacBook biały go nie posiada …

Trackpad

Zawsze byłem przeciwnikiem wszelkiej maści dotykowych rozwiązań – preferowałem łechtaczki montowane w Thinkpadach. Głównie brakowało mi możliwości scrollowania, a Thinkpadowy sutek wystający pośród klawiszy pozwalał na to z dużą dozą wygody. Dopiero trackpad z technologią multitouch i gestami przekonał mnie do siebie. Teraz nie wyobrażam sobie już laptopa bez gestów i ułatwień jaki oferują.

Niedługo po zakupie zaczął mi chybotać przycisk trackpadowy i za żadne skarby nie mogłem sobie z nim poradzić. Próbowałem oczyścić go wokół za pomocą brzegu kartki papieru, przedmuchać go powietrzem, wciągnąć cokolwiek mogło tam zalegać odkurzaczem – nie nie pomagało, więc postanowiłem z tym żyć. Krótko po tej decyzji MacBook Pro zaakceptował moje pogodzenie się z tym przykrym faktem i przestał mi robić na złość – przycisk zachowuje się od blisko roku wzorowo.

Obudowa

Poprzednie laptopy nigdy mi się nie nagrzewały tak jak MBP – obudowa wykonana z aluminium jednak zdecydowanie lepiej przewodzi ciepło niż plastik. Lato, podczas intensywnych prac zdjęciowych z Makiem na kolanach, bywało nieprzyjemne. Podczas upałów potrafił się rozgrzać do temperatur parzących gołą skórę – podkłada lub długie nogawki były wtedy obowiązkowe. Ponoć nowe wykonane w technologii unibody już nie grożą procesami sądowymi za poparzenia trzeciego stopnia.

Powyższe jednak nie jest największym problemem – lato również powoduje, że człowiek się poci. Szczególnie, gdy opiera ręce na ciepłej obudowie w pełnym słońcu. W paru miejscach niestety spowodowało to delikatne czarne wżery w aluminium, co mnie bardzo demotywuje. Spowodowane jest to gorszą jakością samego materiału i niestety znane jest wiele podobnych przypadków. Moje wżery są na szczęście bardzo delikatne i niemal niezauważalne – naturalnie poza estetyką nie wpływa to w żaden sposób na samą pracę komputera.

Osiągi

Wyposażony w Core2Duo 2.5GHz i 4GB RAM, MacBook Pro sprawuje się znakomicie jako komputer do ogólnego zastosowania. Dopiero obciążenie go obróbką większej ilości zdjęć o dosyć dużych rozdzielczościach (15MP+) lub renderingiem filmów HD w iMovie/Final Cut wymaga cierpliwości od użytkownika. Co ciekawe – filmy w 720p renderuje całkiem sprawnie, problemy dopiero pojawiają się przy 1080p, a czasy wydłużają się do kilku godzin z kilkudziesięciu minut.

Niedawno również eksperymentowałem z korzystaniem z dwóch ekranów zamiast jednego – wygoda oczywiście przednia, szczególnie przy pracy w Lightroom gdzie na jednym ekranie zarządzałem narzędziami, a na drugim miałem wyświetlone na pełnym ekranie aktualne zdjęcie. Niestety karta graficzna w tym trybie znacznie spowalnia i zmusiła mnie do powtórnego korzystania z trybu lustrzanych ekranów (ta sama zawartość na obu monitorach).

Podsumowanie

Komputer jest fenomenalny. Sprawdza się w każdych warunkach, poza dłuższym noszeniem na plecach. Jako, że często podróżuję samochodem to nie jest to dla mnie problemem, jednak gdybym miał poruszać się cały dzień po mieście to zdecydowanie skusiłbym się na mniejszy rozmiar.

Ekran, klawiatura i trackpad spisują się wzorowo w każdych warunkach, a sam MacBook Pro jeszcze mnie nie zawiódł.

Zastanawiam się nad przyśpieszeniem go poprzez zastosowanie dysku twardego SSD lub 7200rpm. Przeszkodą jest cena tego pierwszego oraz zwiększony pobór prądu tego drugiego. Ponadto, można w tej serii MBP zamontować 6GB RAMu bez problemów – temat też do rozważenia.

Jeśli nie macie pieniędzy na nowego MBP, a znajdziecie starszego w dobrej cenie oraz przede wszystkim w dobrym stanie to nie zastanawiajcie się. Design może i lekko się zestarzał, ale funkcjonalność pozostaje na takim samym poziomie jak w nowszych maszynach, a jako nagrodę łatwiej znaleźć sztukę z matowym ekranem.

Jest on nowatorski nie tylko z powodu dwukrotnego wzmacniania dźwięku z głośnika iPhone, ale przede wszystkim dlatego, że nie są wymagane jakiekolwiek odwierty ani kleje na desce rozdzielczej naszego samochodu. Kensington zapewnia, że uchwyt wytrzyma najcięży teren, czyli porównywalny z naszymi drogami.

Dash Mount jest kompatybilny ze wszystkimi modelami iPhone.

Link: Kensington Dash/Friction Mount dla iPhone

Ciekawostką jest darmowa applikacje do pobrania z AppStore do sterowania całością, czyli alarmem, zegarkiem oraz dodatkowo wyświetlaniem prognozy pogody. Sam dock jest obrotowy, aby każdy mógł ustawić telefon dokładnie tak jak lubi. Dodatkowo głośnik można wykorzystywać podczas oglądania filmów czy słuchania muzyki. Design bardzo mi odpowiada, pytaniem pozostanie jakość dźwięku – przynajmniej do lutego 2010 kiedy ma być premiera urządzenia za $129.99.

Źródło: SlashGear.com

Ponadto dzisiaj dopiero drugi raz zostałem zmuszony włożyć nowy komplet baterii (3 szt.). Średnio trzymają 6 miesięcy i jest to bardzo zacny wynik – mój stary Logitech sprzed paru lat wytrzymywał może miesiąc.

Dzisiaj Apple oferuje unowoczęsnioną wersję tej klawiatury – jedyna dostrzegalna różnica to połykanie dwóch zamiast trzech paluszków. Jak już wspominałem w 2008 roku, ma jedną wadę – wieczorami ciężko dostrzec klawisze ze względu na brak podświetlenia jak w MacBook Pro. Rozumiem, że zżerałoby to prąd znacznie szybciej, ale pogodziłbym się z tym gdyby wytrzymywała 2 miesiące.

Polecam tym, którzy jeszcze się nie zdecydowali – warto!

Po pierwszym podłączeniu drugiego monitora należy pamiętać o wybraniu opcji Detect Displays z rozwijanego menu (lub z Preferencji Systemowych -> Ekran). Teraz mamy dwie możliwości konfiguracji naszego zestawu – lustrzane odbicie (czyli ten sam obrazek na obu ekranach) lub poszerzenie pulpitu.

W drugiej zakładce (Arrangement) dodatkowo możemy przesuwać względem siebie dwa niebieskie prostokąty udające (kiepsko nota bene) ekrany. Na powyższym obrazku ponadto widzimy biały pasek na górze prawego okna – symbolizuje on pasek narzędziowy/menu oraz Docka. Pomimo, że lewy ekran jest moim MBP to pasek przeniosłem na prawy, główny LCD.

Za:

Wygoda jest pierwszorzędna – na pierwszym obrazku (na samej górze) widać, że oprócz Safari na głównym monitorze mam dodatkowo otwarty Mail.app na bocznym co pozwala mi natychmiast oceniać ważność przychodzącej poczty. Ponadto umieściłem tam Tweetie 2 (klient Twitter) oraz aBlip – nie przeszkadzają dzięki temu w codziennej pracy, a równocześnie mam do nich natychmiastowy dostęp.

Przeciw:

Niestety, OS X nie potrafi zapamiętać ustawienia okien po odłączeniu monitora, na przykład gdy biorę go na kolana (zimą rzadziej bo na balkonie … zimno). Oznacza to, że każdorazowo muszę ustawiać ponownie okna oraz ich rozmiary – szlag trafia po pewnym czasie i zniechęca do odpinania go. Może czas na Maka mini?

Drugim minusem jest bug w OS X – jeśli zamykam pokrywę komputera w celu jego uśpienia kiedy aktywny jest wygaszacz ekranu to powoduje to zgubienie ustawień monitorów – po prostu zapomina, że mam podłączony drugi zewnętrzny. Skutkuje to dodatkowo tym pierwszym problemem. Rozwiązaniem jest po prostu poruszenie myszką (oraz wpisania hasła) przed usypianiem.

Wacom Intuos4 lub inne tablety:

Kolejnym utrapieniem mają osoby korzystające z tabletów. Jako, że dany punkt na tablecie odpowiada konkretnemu punktowi na ekranie (nie działa to jak myszka, chociaż można tak skonfigurować) to wydłużenie pulpitu o kolejne 1920px powoduje zachwianie proporcji – aktywna powierzchnia tabletu musi teraz obsługiwać 3840px (w moim przypadku) zamiast połowy tego. Powoduje to zachwianie proporcji – ruch lewo-prawo szybciej porusza kursorem niż góra-dół.

Driver Wacoma pozwala nam na ustawienia obsługi tylko jednego z ekranów za jednym razem jak widać na powyższym obrazku. Defaultowo myszka czy piórko porusza się tylko po prawym jednocześnie zachowując odpowiednie proporcje. Przełączenie pomiędzy ekranami wykonywane jest poprzez zdefiniowanie jednego z Express Keys (klawisze szybkiego dostępu) na tablecie.

Smacznego eksperymentowania!

Update:

Dzisiaj zdecydowałem się przełączyć myszkę w tryb „myszki” zamiast „piórka” – czyli zachowuje się tradycjnie. Tak jak doświadczyłem wcześniej – myszka dziwnie się zachowuje w tym trybie … dopóki nie wyłączy się akceleracji (przyśpieszenia). Z tym ostatnim parametrem ustawionym na zero jest znacznie lepiej.

Weekend był dniem zdecydowania się na nowe biurko – niestety stare nie pomieści nowego monitora, którego z wielką niecierpliwością oczekuję. Dobrze, że nie mam numeru telefonu do kuriera, który ma mi go dostarczyć bo facet miałby sporo nieprzyjemności z powodu nagle często dzwoniącej komórki …

W każdym razie od jakiegoś czasu zastanawiałem się jak uporządkować kable pod blatem – ich estetyka pozostawiała wiele do życzenia. Jak widać na powyższym zdjęciu, ze ściany wydobywa się kłębowisko którego drugi koniec znajduje się pod telewizorem:

• DVI-D – DVI-D
• HDMI – HDMI
• światłowód audio
• coax z chinchami
• 3x ethernet CAT6
• pewnie coś tam jeszcze się znajdzie …

Chciałem być gotowy na wszystkie ewentualności … :o) Korzystam obecnie jedynie z optycznego, HDMI oraz jednego ethernetu do PS3, reszta leżała zwinięta w kłębek pod nogami. Dodatkowo pod starym biurkiem leżał modem DSL od providera, listwa podłączona do UPSa oraz dwa zasilacze.

Jakiś czas temu znalazłem fenomenalny produkt dla Mac-userów – CableBox firmy BlueLounge. Jednak nie chciało mi się bawić w importowanie go, ani poszukiwań w sklepach „zachodnich”, więc poszukiwania rozpocząłem od odwiedzenia Ikei. Cel podróży na szczęście okazał się trafny, ponieważ mają tam ciekawy produkt o futurystycznej nazwie „Signum – organizator dla kabli”. Jest to zwykłe plastikowe pudełko z dużą ilością pustego miejsca w środku oraz możliwością przykręcenia do ściany, a kosztuje 39.99 PLN. Nie jest dostępny na stronie internetowej Ikei gdyby przyszło do głowy szukać go tam. Ma cztery wywietrzniki po bokach na górze oraz dwie pionowe szpary na kable. Udało mi się upchnąć do środka wszystkie wyżej wymienione rzeczy, wraz z modemem – pozostało jeszcze wystarczająco dużo miejsca na wrzucanie starych skarpetek, śniadań oraz szczura do oporządzenia tego wszystkiego. Signum ma wymiary 75cm x 11.5cm x 14cm (dł. x wys. x sz.) i w moim przypadku spisał się idealnie …

Biurko teraz ma znacznie większe gabaryty i o ile nie jest szczytem moich marzeń to przynajmniej nie odstrasza gości. Z niecierpliwością oczekuję teraz na monitor, który mam nadzieję dojedzie dzisiaj …

PS. Od 6:49 dzisiaj rano jest w doręczeniu wg. strony GLS – ile można czekać?!

Testy przeprowadziłem w następujący sposób:

• WD MyPassport Studio 500GB był podłączony po FW800
• WD MyPassport Studio 320GB był podłączony po FW400 i USB różnymi kablami
• stoperem liczyłem czas kopiowania plików trzykrotnie na WD z MBP (nadpisując poprzednią kopię)
• w drugą stronę dokładnie tak samo
• MBP 2.5GHz, 4GB RAM, dysk 250GB 5400rpm (SATA 1.5Gbps) (poprzedniej generacji, MBP4.1, early 2008)

Kategorie:

• małe pliki – 800 plików RTF, każdy o pojemności 4KB – kopiowanie całego folderu z nimi
• średnie pliki – 4 pliki BMP po 168.8MB każdy – kopiowanie całego folderu z nimi
• duży plik – plik o poj. 1.2GB
• wszystkie pliki równocześnie – kopiowałem wszystkie powyższe równocześnie poprzez zaznaczenie ich w Finderze

Na wykresach pominąłem małe pliki.

Jak widać z powyższego wykresu, różnice potencjalnie nie są duże, ale jednak 10 sekund między FireWire 800, a USB przy średnich plikach to aż 37% szybciej. Tendencja utrzymuje się na dużych plikach i wszystkich – FW800 jest szybsze średnio o 39%.

Kopiowanie plików z WD na Maka wykazuje znacznie mniejsze różnice – czy to wynika z możliwości zapisu mojego dysku w MBP to już nie wiem. Ciekawy jestem wyników na MBP z dyskiem 7200rpm …

Powyżej kompletna tabela w wynikami.

Podsumowując – różnice nie są gigantyczne. Musicie sami sobie odpowiedzieć na ile są one istotne, żeby płacić więcej za wersję z interfejsem FireWire. Osobiście widzę znaczną poprawę np. w Lightroom – ponad 60GB zdjęć z lat 2000-2007 leży właśnie na moim zew. 500GB podłączonym po FireWire 800. Archiwizowanie starych zdjęć też znacznie przyśpieszyło – przy przegrywaniu 10-30GB danych różnica znacznie się powiększa.

MacBooki ponadto oferują 2-3 porty USB (drukarka, tablet, czytnik kart pamięci w moim przypadku), a porty FireWire miałem wolne dopóki nie zaopatrzyłem je w dyski WD.

Na początek chciałbym wnioskować o unormowanie paru spraw przez KE – mianowicie stawka za roaming danych dla użytkowników iPhone, czyli 50KB za 1PLN. Toż to jakaś farsa! Zupełnie jakbym bochenki chleba bezdomnym sprzedawał po 10 zeta, czyli tyle co cztery wina ze stopo-winiarni. Ograniczając się bardzo mocno udało mi się tylko dobić do 300PLN netto … pewnie głównie przez mapy. ;-)

Warto było – kompas jak i mapy były niezwykle przydatne. Wyobraźcie sobie pomykanie skuterem po labiryncie niczym Harry Potter, z tą różnicą że zza zakrętu może wyłonić się ogromny aaaaautobus zamiast czarnoksiężnika – na drodze szerokości mojego łóżka. Funkcja kompasu podczas śledzenia swojej pozycji na mapie jest idealna, tym bardziej że drogi wiją się takimi zakosami, że prowadzenie wojny jest niemożliwe*. Niestety powinienem był przed wyjazdem poprzeglądać rejony hotelu i wyspy, aby zostały w cache – napewno miałbym parę ekstra złotych w kieszeni. Sam kompass również był bardzo przydatny …

Wolne i leniwe chwile spędzałem na graniu w różne mocno prądożerne gry oraz na słuchaniu muzyki. O ile to drugie nie zmieniło się od czasów mojego korzystania z modelu 2G, to pozycje takie jak iDig It czy Secret of the Monkey Island potrafią opróżnić baterię szybciej niż skacowany piwo o poranku. Na szczęście nie było potrzeby doładowywania baterii – wystarczała do późnego wieczora (zostawało ok. 10%). Podczas normalnego korzystania z telefonu, bez takiej ilości grania (jak np. dzisiaj – rozmowy, WiFi, Safari, itp.) na chwilę obecnę mam jeszcze 48% pojemności – znacznie lepiej niż na 2G. Dodatkowo widać, że bateria wbrew moim poprzednim obawom zaczęła się sprawniej zachowywać.

Wbudowany aparat jest znacznie lepszy od tego montowanego w poprzednikach. Może nie jest to różnica jak pomiędzy DVD a Blu-Ray, ale przynajmniej jak między Maluchem, a VW Polo (lekko draśniętym). Szczegóły są znacznie wyraźniejsze, kolory lepiej odwzorowane, a możliwość ustawienia punktu łapania ostrości i ekspozycji powodują, że w końcu można z niego korzystać do zapamiętywania chwil gdy nie mamy przy sobie prawdziwego aparatu. Funkcja video też spełniła swoje zadanie – takiego ptasiego hałasu swoją lustrzanką napewno nie uchwyciłbym (video poniżej). Funkcja makro również zdaje egzamin – wiem wiem – będzie się nadawało tylko i wyłącznie do pokazania znajomym czy rodzinie, ale przynajmniej będzie. iPhone 2G to przy pięciu metrach robił rozmyte zdjęcia … Aha dodam tylko, że punkt ostrości jest za tym dziwnym stworzeniem dlatego, że ręką mi się trzęsła po paru drinkach …

Zapraszam jeszcze do obejrzenia krótkiego filmiku ze zlotu ptaków wróblopodobnych na pobliskim drzewie – nie wiem o co było tyle hałasu, ale widocznie było to coś bardzo istotnego w ich małym świecie.

Pozostaje mi już tylko przyznać modelu 3GS sześć gwiazdek w skali od 1 do 5 – gdyby miał jeszcze możliwość wyłączenia 3G dla rozmów, ale pozostawienia go dla danych to dostałby siedem. Polecam wszystkim niezdecydowanym – jeśli macie mamonę, chrapkę, czy też głupi powód na to cacuszko to nie wahajcie się – warty ceny.

* Fizyk z liceum kazał nam mówić prof. od PO, że należy uciekać zakosami przed strzałami co go niezwykle irytowało.

Update:

Pragnę jeszcze dodać, że ekran znacznie lepiej toleruje odciski paluchów – owszem są obecne, ale jest ich mniej i sam ekran wydaje się być bardziej matowy i kontrastowy przez co nie są tak bardzo widoczne. Subiektywnie wydają się też łatwiejsze w czyszczeniu …

]]> http://www.makoweabc.pl/2009/08/s-jak-super-podsumowanie/feed/ 7 http://www.makoweabc.pl/2009/07/kilka-godzin-z-macbookiem-pro-13/ http://www.makoweabc.pl/2009/07/kilka-godzin-z-macbookiem-pro-13/#comments Mon, 27 Jul 2009 21:12:11 +0000 Moridin http://blog.moridin.pl/?p=741 W weekend miałem przyjemność dowiedzieć się, że kolega który popełnił EeePC w rozmiarze 10″ postanowił wyposażyć się jednak w MacBook Pro 13″. Podwójnie wydane pieniądze? Niestety jego kochane dziecko wylało sok na netbooka ku wielkiemu zaskoczeniu rodziców i komputer wylądował w serwisie. Zbliżający się wyjazd wakacyjny pod znakiem Nikona oraz małej pojemności kart CF wymusił (czyt. dał powód) kupić nową zabawkę … Kolega czym prędzej znalazł pretekst (zmiana otoczenia dla dziecka), aby pojawić się u mnie celem krótkiego kursu obsługi Maków. Po wyjęciu z torby, oczom moim ukazał się nowy MBP 13″ w wersji z procesorem 2.26GHz oraz dyskiem 160-gigowym.

Kolegi oczy uległy znacznemu rozszerzeniu, gdy po 30 sekundach zalogowałem się na swojego Maka i zacząłem zdalnie go kontrolować – rozszerzyły się na tyle, że zacząłem zastanawiać się czy nie brał z wrażenia czegoś mocniejszego przed wyjściem z domu. Po przekopiowaniu przez WiFi niezbędnych dodatków w stylu KeyRemap4Mac, Flip4Mac oraz Perian miałem chwilę dla siebie z małym cacuszkiem …

Krytykowany przeze mnie błyszczący ekran okazał się bardzo przyzwoity w pokoju – niestety nie skorzystałem z niego na balkonie, gdzie lubię stukać w klawiaturę, ale podejrzewam, że w słońcu nie byłoby już tak wesoło … W każdym razie w warunkach pokojowych ze światłem bocznym w ogóle mnie nie rozpraszał – no może poza momentem restartu, podczas którego zacząłem się dodatkowo martwić zmarszczkami, które niestety pojawiają się z wiekiem. Kolory były również jak najbardziej zadowalające – poprawa w stosunku do poprzednika (testowanego w iSpocie) jest znacząca, przynajmniej subiektywnie jeśli chodzi o moje własne zdjęcia.

Klawiatura jest oczywiście rewelacyjna – nie podoba mi się już tak bardzo podświetlenie jak w moim MBP poprzedniej generacji (early 2008), ale de gustibus non est disputandum. Znakomite wyczucie klawiszy momentalnie przypomniało mi chwile, gdy korzystam z zewnętrznej klawiatury Apple Wireless – nie ma między nimi praktycznie żadnej różnicy. Nie będę również ukrywał słów wydobywających się z ust kolegi, chwalących tą metodę komunikacji – słowo zajebista padało tak samo często jak kupię też bezprzewodową!

Trackpad – tutaj niestety napotkałem pierwszy opór. Nie nie … nie chodzi mi o zbyt duże tarcie palców po jego szklanej powierzchni, tylko o mentalne przestawienie się z modelu z przyciskiem na dole, czyli z mojego. W zwyczaju mam opierać kciuk na przycisku podczas tanecznego przedstawienia gestów na nim – nie wiem nawet czy wynika to z jakiegoś podświadomego przyzwyczajenia czy po prostu częściej klikam korzystając z przycisku zamiast puknięcia palcem – w każdym razie wielokrotnie wykonywałem dwupalcowe gesty z powodu opierania dużego palucha na powierzchnii pada. Jednak on sam jest genialny – przyjemny w dotyku, niesamowicie wygodny w użyciu oraz dla preferujących coś wciskać – gładziutko ugina się dolna cześć z wyczuwalnym klikiem, która to symuluje osobny przycisk. Myślę, że wystarczyłoby mi kilka godzin, aby przestawić pamięć mojej ręki do nowego układu i więcej już nie zastanawiałbym się nad tym problemem.

Pracowaliśmy kilka godzin na baterii – nie liczyłem, ale znacznie dłużej niż na moim rocznym MBP 17″. Może i nie wystarczy zasilania na 7 godzin, ale ta 1-2 godziny róznicy jest wyraźnie wyczuwalna. Zazdroszczę!

Niestety nie miałem okazji przetestować komputera przy moich podstawowych czynnościach w Photoshopie czy Lightroom, ale możliwe że niedługo zostanie zakupiony LR, więc postaram się dobrać do niego w celu zdobycia doświadczenia z wolniejszym procesorem oraz nową nVidią 9400M. Sam OS X był nieznacznie wolniejszy niż u mnie – oczywiście wrażenia subiektywne na przykładzie reakcji samego systemu na zadania kopiowania, Expose czy Spaces – niewykluczone, że różnicę przede wszystkim robi 2GB vs. 4GB RAMu, jednak pracowało się na nim szybko i bez przeszkód.

Największy dyskomfort jednak sprawiał ekran i to o dziwo nie przez szklaną powierzchnię tylko z powodu małej rozdzielczości – przywykłem do 1600×1200 w 15″ na moim Thinkpadzie, a teraz rok czasu pracuję w 1920×1200 – przenosiny na zaledwie 1280×800 były szokujące – strasznie mało informacji mieści się za jednym razem na ekranie. Na tyle mało, że zapewne przeniósłbym Docka na lewą stronę ekranu, aby zapewnić sobie dłuższe okno w Safari. Nie da się ukryć, że nawet te kilka pixeli zabieranych przez zakładki w przeglądarkach WWW byłyby mile widziane – Safari 4 beta gdzie jesteś?!?!

Jeszcze tydzień temu byłem przekonany o wyposażeniu się w ten model zamiast MacBooka Air wzorem Przemka Pająka z powodu ceny oraz większych możliwości graficznych najlżejszego MacBooka – dzisiaj jednak musiałbym się wstrzymać do potwierdzenia lub odrzucenia krążących plotek o pojawieniu się po 6 latach rozwijaniu kolejnej wizji Steve’a Jobsa. Powyższe zdjęcie tłumaczy wszystko – jest po prostu cool i zapewne jeśliby powstał – po prostu by działał wzorem innych produktów Apple. Osobiście czekam na takie cacuszko – idealna zabawka do przeglądania zdjęć w terenie – oby tylko miał port USB lub czytnik CF …

Oto jego słowa opisujące całe zajście, jej przebieg, naprawę nowego MacBooka alu oraz porady co robić i jak uniknąć jeszcze poważniejszych konsekwencji:

Czołem,

Moja historia wygląda tak:

W środę 4 marca przy porannej kawie w pracy wywróciłem filiżankę z kawą na macbooka (najnowsza seria alu 2,4GHz, 4GB). Kawa z mlekiem, słodzona, pycha. Przez około 4 sekundy po prostu patrzyłem oniemiały co się dzieje, nie mogąc uwierzyć co się stało. Po tych około 4-5 sekundach podczas, których postarzałem się o 5 lat, zacząłem już zachowywać się tak jak należy, tzn. obróciłem laptopa do góry nogami. W międzyczasie kolega z biurka obok przyniósł mi papierowe ręczniki, które posłużyły do wycierania ściekającej już teraz wszystkimi otworami kawy. Kawa wyciekała np. przez złącza USB i port Ethernet. Podczas tego obracania musiałem nacisnąć przypadkowo przycisk od zasilania, gdyż zanim dotarło do mnie, że powinienem wyłączyć komputer, to na ekranie już był komunikat: „Czy na pewno chcesz wyłączyć komputer?”. Ponieważ nie działał touchpad (płynęła po nim kawa), więc wszystko zrobiłem cały czas działającą klawiaturą. Nawet przytomnie odpowiedziałem na pytanie Firefoxa, który zapytał się czy ma przywrócić karty po ponownym uruchomieniu :) Po wyłączeniu komputera błyskawicznie już zdjąłem klapę od baterii i dysku twardego i wyjąłem baterię. W sumie od zalania do wyjęcia baterii minęły może 2 minuty, wiem długo, dużo za długo, ale nie mam zbytniego doświadczenia w zalewaniu laptopów kawą, działałem intuicyjnie. Dzięki Bogu, że w nowych macbookach wyjęcie baterii zajmuje w sumie 3 sekundy, nie wiem co bym zrobił, jakby to był np. najnowszy 17” MBP Pro, w którym wyjęcie baterii wymaga już niezłych sztuczek,  w szczególności odkręcenia całego dolnego panelu.

Kilka kolejnych minut siedziałem oniemiały trzymając macbooka do góry dnem, wycierając kawę, która ładnie spływała w róg komputera (w to miejsce skąd wyciągnąłem baterię). Przez najbliższą godzinę gdy komputer nieco podsechł (a przynajmniej mi się tak wydawało), cudem powstrzymywałem się od włączenia, choćby na chwilkę, żeby sprawdzić czy działa. Okazało się potem, że dobrze zrobiłem.

Pierwsza myśl, zadzwoniłem do kumpla, do którego mam pełne zaufanie w sprawach komputerowych, żeby po drodze do biura przywiózł komplet malutkich śrubkręcików. „Będziemy rozkręcać!”. Tej myśli trzymałem się jakieś 10 minut, po czym uznałem, że tacy z nas specjaliści, że możemy mieć potem problem ze skręceniem, nie mówiąc o wyczyszczeniu. Wpisałem w google’u hasła: „naprawa macbook wrocław” i znalazłem tę stronę:

http://www.macdoktor.info/

Zadzwoniłem, chwilę porozmawiałem, w międzyczasie usłyszałem, że jak mam zamiar najpierw sam pogrzebać w komputerze, to ten serwis już się później nie podejmuje dalszych prac. Po chwili wahania, zrezygnowałem z samodzielnego grzebania w zalanym kompie i poprosiłem bardzo uprzejmego Pana o zabranie komputera. Specjalista był u mnie za niespełna godzinę. Spisaliśmy protokół odbioru komputera, zostałem pochwalony za szybkie wyjęcie baterii i mój macbook pojechał na serwis. Jeszcze w międzyczasie odkręciliśmy dysk twardy (jedna śrubka w macu alu), na którym na szczęście nie było ani jednej kropli kawy (oczywiście backupu nie posiadam, jutro nauczony całą tą sytuacją jadę kupić jakiś przenośny HDD i uaktywnić Time Machine). Ja tymczasem usiadłem do jakiegoś starego Asusa i zacząłem dalej pracować. Po pierwsze ujawniła się potęga Gmaila, całą pocztę miałem tak jak wyłączyłem Firefoxa na macu, super sprawa, bez tego byłbym przez te kilka dni ugotowany. Po drugie kto pod Windą wymyślił, że programów nie zamyka się japko+Q, a okien japko+W. W ogóle gdzie jest japko? Dlaczego nie działa multitouch? Dlaczego w Eksploratorze Windows nie mogę złapać katalogu i przeciągnąć go do bocznego panelu tworząc skrót? Z tymi i innymi problemami walczyłem przez kolejne dwa dni jakie pozostały do weekendu.

W międzyczasie byłem na bieżąco informowany z serwisu co się dzieje. Jak usłyszałem przez telefon, że macbook został na tyle skutecznie zalany, że każdy większy chip został z płyty wylutowany, oczyszczony pod spodem i z powrotem wlutowany, to mało nie zemdlałem. No cóż i tak już nie mam po tym zalaniu gwarancji…. Na szczęście potem przyszła informacja, że płyta główna działa, nie wiadomo jeszcze co z klawiaturą, która jest ponoć przymocowana za pomocą 60 śrubek. Gdyby była zepsuta, to Apple nie sprzedaje jej osobno, tylko można kupić, ale z całym topcasem, czyli w zasadzie z całą obudową, koszt drobne 1300 zł! Moje męczarnie trwały cały weekend, już zacząłem liczyć, czy stać mnie w chwili obecnej na nowego maca, ale na szczęście rano w poniedziałek informacja: Oprócz jednego rezystora, który należało wymienić, wszystko inne zostało oczyszczone i działa!. Uff, jedyne co pozostało to bardzo lekki zapach kawy :) podobno zniknie po kilku miesiącach. Miałem szczęście, że bardzo szybko wyciągnąłem baterię i że udało mi się powstrzymać od prób włączenia. Podobno takie eksperymenty bardzo źle się kończą (dym z komputera, itd.). No i miałem też szczęście, że kawa nigdzie nie dostała się do matrycy, gdyż naprawa tego jest już niemalże niewykonalna. To wszysko, bardzo chciałem polecić ten serwis, który uratował mój komputer. Ta kawa kosztowała mnie 1000 zł. Myślę, że załączone zdjęcia pokażą nakład pracy jaki został wykonany. Mając to na uwadze, na uznanie zasługuje tempo w jakim została wykonana naprawa. Kawę wylałem w środę, w poniedziałek przed południem mam maca przed sobą i wszystko działa. Jak dla mnie, to super błysk! Przy okazji dowiedziałem się, że jestem pierwszy w Polsce, który co kolwiek wylał na nowego maca alu i firma ta nie za bardzo miała doświadczenie w naprawie tych modeli. No cóż, po moim przypadku z pewnością tego doświadczenia nabrali :)

Porady sytuacyjne, gdy wylejesz na laptopa jakiś napój:

• obróć go do góry dnem, to nie czas na sentymenty, że kawa czy cola wyleją się na dywan, trudno
• jeżeli pracujesz na zasilaniu, natychmiast odłącz wtyczkę – NATYCHMIAST!
• natychmiast wyłącz komputer
• wyjmij baterię tak szybko jak to tylko możliwe
• wezwij fachowca

Czego nie wolno robić:

• pod żadnym pozorem nie próbuj np. po godzinie gdy komputer nieco przeschnie podłączyć sprawdzić, bo „może jeszcze działa”

Pozdrawiam i życzę nigdy takich przypadków nie doświadczać osobiście.

Pozdrawiam

mmmaslov

Oto nadesłane zdjęcia pechowego, ale już szczęśliwego Maka:

Poradnik znajdziecie tutaj: Jakim jesteś Makiem?

MCE dostarcza OptiBay również razem z dyskami twardymi – do wyboru tradycyjnie od 250GB do 0.5TB, czyli przy RAID 0 (Stripe) możecie mieć w sumie 1TB (pod warunkiem wymiany pierwszego dysku oczywiście).

OptiBay dodatkowo odpowiada na zapytania S.M.A.R.T. wysyłane przez OS X, więc będą widoczne wszelkie ostrzeżenia w przypadku podejrzewanego padu.

Możliwości tego setupu są imponujące. Możemy zdecydować się na redundancję i zastosować RAID 1 (mirror) lub połączyć oba dyski, aby maksymalnie wykorzystać ich przestrzeń. Osobiście korzystałbym z nich jednak jako dysku systemowego, a ten drugi do przechowywania zdjęć (sporo ich się ostatnio robi).

Dla dwu-systemowców jest też opcja zainstalowania Windows na nowym nabytku – bez potrzeby partycjonowania.

Ale to nie koniec – zostajemy przecież z bezużytecznym napędem SuperDrive. Wystarczy jednak dokupić od MCE zewnętrzną obudowę i można wtedy z niego korzystać na takiej zasadzie jak użytkownicy MacBook Air – przez port USB.

Niestety MacBook i MacBook Pro 15″ stosują niestandardowe 9.5mm napędy, co uniemożliwia włożenie ich do zewnętrznej obudowy. Można je wtedy oddać do MCE i w zamian otrzymać przenośną nagrywarkę DVD na USB lub odmianę biurkową (pewnie zasilana z gniazdka ściennego) na USB i FireWire.

Ceny zaczynają się od $129 ($99 za ATA do PB G4) za samo OptiBay do $249 za wersję z dyskiem 500GB.

Podejrzewam, że więkoszość z Was będzie preferowała samemu zakupić dysk – przypominam, że są dostępne mniej lub bardziej energooszczędne HDD na rynku. Poza tym laptop z dwoma dyskami na pewno będzie szbyciej zżerał baterię.

W każdym razie bardzo mi się ten pomysł spodobał – w drugim półroczu (jak mnie nie dopadnie jakoś strasznie ten kryzys) postaram się zamówić OptiBay do zainstalowania w moim MBP.

Ciekawe kiedy pojawią się Polsce …