Zwykle bywa tak, że jak zabezpieczycie się przed problemami, to nic się nie stanie. Jeśli jednak nie … to wtedy Murphy tylko na Was czyha.

Dajcie też koniecznie znać czy update odbył się bez problemów.

Symantec has discovered a new Android botnet that is still thriving in the Android Market and has already been downloaded several million times this year.

The Trojan ‘Android.Counterclank’ was packaged in at least 13 free games published by three different publishers, making it harder to trace. Symantec notified Google on Thursday and at press time, 9 of the apps were still available in Google’s official app store.

Często o tym zapominam, ale to jest jeden z głównych powodów dla których cenię sobie zarówno OS X jak i iOS — nie muszę martwić się tym co Windowsowcy i Androidowcy na co dzień. Czy ta darmowa gra będzie próbowała wykraść moje dane? A może ma wbudowany keylogger? Niestety taka jest cena otwartości i popularności — platforma, która jest łatwa do infiltracji przez zainteresowanych staje się żyzną glebą dla wszelkiej maści szkodliwego kodu. Mniejsza tutaj o wojnę iOS vs. Android — cenię swój czas i nie chcę go marnować na zarządzanie komputerem, telefonem czy czymkolwiek innym — po co, skoro mam możliwość nie przejmowania się tym zupełnie?

Słyszałem ostatnio, że wiele osób używa antywirusy na swoich Androidach. A Wy?

Z dodatkową pomocą przychodzą nam Restrictions, o których pisałem niedawno w kontekście usuwania niepotrzebnych nam wbudowanych aplikacji z głównego ekranu. Otóż można w nich dodatkowo wprowadzić inne ograniczenie, które będzie wymagało od nas zatwierdzenie zmian kolejnym PINem — coś w stylu kłódki + hasła admina pod OS X.

Wystarczy wejść do Ustawień i udać się do zakładki General / Ogólne. Tam przechodzimy do Restrictions, podajemy nowy PIN, włączamy je i scrollujemy w dół do pozycji Location. Teraz wystarczy uruchomić Don’t Allow Changes, aby zablokować możliwość wyłączenia funkcji lokalizacyjnych bez potwierdzenia tego naszym hasłem. Tutaj zaleca się oczywiście skorzystanie z odmiennego PINu niż ten do odblokowania telefonu. Jest to na tyle rzadko wykorzystywana funkcja, że nie powinno to powodować kłopotów … tylko nie zapomnijcie go!

Smacznego!

Sprawdzenie kompatybilności aplikacji

Na stronie Roaring Apps znajdziecie długą listę² programów wraz z informacją czy jest kompatybilna z OS X 10.7 czy nie. Jako, że Rosetta odchodzi w zapomnienie, to wszystkie programy z ery PowerPC przestaną działać, czego bardzo żałuję, ponieważ korzystam z GPSBabel+, do którego jeszcze nie znalazłem zamiennika.

Taka mała uwaga, ale raczej bardzo istotna: Jeśli Wasza praca polega na jakimś konkretnym programie to zdecydowanie szczegółowo sprawdźcie czy będzie działać. Upgrade będzie bez sensu, bo co Wam po nowym systemie jak stracicie możliwość uzyskiwania przychodu.

Backup, backup i jeszcze raz backup

To zdecydowanie najważniejsza czynność — zróbcie sobie kompletny backup Waszych danych. Murphy czuwa i prędzej Was dopadnie jeśli go nie będziecie mieli.

Backup za pomocą Time Machine

Pomijając ręczne kopiowanie danych na różne media, to uważam backup za pomocą TM za absolutne minimum. O ile wszystkie Wasze dane będą bezpieczne, to niestety nie będziecie mieli możliwości szybkiego przywrócenia komputera do życia. Do tego zdecydowanie bardziej nada się obraz dysku …

Carbon Copy Cloner

Prosta aplikacja robiąca mi klon mojego głównego dysku co trzy dni, automatycznie. Time Capsule i Time Machine może i są świetne, ale w najgorszej sytuacji restore może trwać do kilkunastu godzin, a mając dokładną kopię dysku możemy zbootować się z niej w kilkanaście sekund.

Tak napisałem o CCC w styczniu — program od tego czasu został przestawiony na codziennie uaktualnienia. W razie jakiegokolwiek padu mogę zbootować komputer z zewnętrznego dysku USB i pracować dalej, a po wymianie dysku w iMaku wystarczy odtworzyć obraz na ten wewnętrzny. Największą zaletą to możliwość bootowania się z niego oraz natychmiastowego powrotu do pracy.

Jeśli nasz obraz ma kilka dni to po zabootowaniu się na niego warto wyłączyć Time Machine, który może mieć nowsze dane z wew. HDD.

Upgrade do OS X 10.6.8

Uaktualnienie do Liona można wykonać tylko z najnowszego OS X Snow Leopard 10.6.8. Potrzebne też będzie konto na Mac App Store, w którym zakupimy nowy system.

Instalacja na „czysto”

Do dnia dzisiejszego byłem nastawiony na to, że zainstaluję Liona na „czysto”. Moja instalacja OS X ma już ponad 3 lata i o ile nadal działa bardzo sprawnie, to mam mnóstwo śmieci, pozostałości po programach i innego badziewia, nad którym staram się panować. Niestety nie zawsze mi to wychodzi … Dzisiaj jednak nabrałem obrzydzenia do procesu reinstalowania wszystkiego, przenoszenia preferencji i tak dalej, więc prawdopodobnie kolejny raz zrobię sam upgrade. Jeśli coś będzie nie tak, to dopiero wtedy pomyślę o formacie.

Najprostszą metodą instalacji na czysto będzie prawdopodobnie zbootowanie systemu z naszego obrazu, a po tej czynności należy kupić Liona, wyczyścić partycję na wewnętrznym HDD i zainstalować system na nią.

Wróbelki również ćwierkają, że można wypalić nową instalkę systemu na DVD, pendrive’a lub nawet na kartę SD. Niestety na dzień dzisiejszy nie wiadomo czy Apple będzie taką możliwość oferował jak pojawi się pełna wersja systemu. Więcej na ten temat pojawi się po oficjalnej premierze Liona.

Pozostaje czekać

Ogólnie zdecydowanie polecam upgrade istniejącej instalacji — to najprostsza metoda, która dotychczas sprawdzała się w moim przypadku idealnie. W razie czego zawsze możecie szybciutko przywrócić backup i zacząć od nowa. Zrobiliście go prawda? Prawda?!

Nie wiem dlaczego, ale krąży mnóstwo opinii, że system należy instalować na czysto — przy okazji Snow Leopard porównywałem upgrade z nową instalacją i nie zauważyłem żadnych różnic. Prawdopodobnie jest to wymysł Windows-userów³ …

Witaj,

Przeszukiwałem sobie zdjęć etui Incipio na MBA11 i po kliknięciu w jakieś zdjęcie wyskoczyło mi okno ze skanowaniem, że mam wirusy, w tle ściągnęło odpowiedni program. Miałem wyłączone otwieranie zipów (Twój poradnik), plik od razu poszedł do kosza i won. Ponowne kliknięcie w ten sam obrazek w googlach uruchomiło normalną, poprawną stronę. Pewno jakbym nie widział screenów i tak dalej zastanawiałbym się co to za dziadostwo. I tak by skończyło się tak samo – koszem.

Nie tylko więc blondynki i biber wywołują wirusy :)

Poważnie — wyłączcie auto-otwieranie zipów!

Jeśli przypadkiem zaraziliście się MacGuardem, MacDefenderem, MacSecurity czy czymś podobnym, to koniecznie zerknijcie tutaj po przepis na ich usunięcie. Przy okazji przypominam: wyłączcie automatyczne rozpakowywanie i uruchamianie plików w Safari!

Źródło: MacRumors

MacGuard to oficjalnie: OSX/MacDefender.F and OSX/MacDefender.G.

Program może się automatycznie pobrać na komputer użytkownika za pomocą wcześniej spreparowanych stron internetowych — spodziewałbym się raczej podejrzanych stron porno i tym podobnych. MacGuard najpierw się pobiera, a jeśli macie uruchomione automatyczne otwieranie pobranych plików, rozpakowywuje go i uruchamia standardowy installer, w którym musicie trochę poklikać zanim trojan się zainstaluje i stanie się niebezpieczny. Jeśli zatwierdzicie instalację, to zostanie zainstalowany program o nazwie avRunner, który następnie w ukryciu pobierze i zainstaluje MacGuard.

Pobrany plik nazywa się. avSetup.pkg.

Jak się zabezpieczyć?

Pisałem o tym już kilkukrotnie przy innych okazjach, ale opcja Open „safe” files after downloading, powinna być wyłączona w preferencjach Safari. Sprawdźcie czy Wasze ustawienia wyglądają tak jak na powyższym obrazku.

Installer avSetup.pkg uruchomi się automatycznie, jeśli powyższa opcja jest włączona!

Pilnujcie się! Wystarczy naprawdę maleńka ilość rozwagi i nic Wam nie grozi.

• New Mac Defender Variant, MacGuard, Doesn’t Require Password for Installation

Wczoraj opublikowany zostął dokument na stronach supportu informujący jak usunąć MacDefender/MacProtector/MacSecurity. Możecie go znaleźć tutaj.

W najbliższych dniach ma zostać opublikowana łatka na OS X, która:

• automatycznie znajdzie i usunie MacDefender oraz znane jego warianty
• będzie się również w przyszłości pojawiało wyraźne ostrzeżenie jeśli użytkownik będzie próbował pobrać ten malware

Oficjalny przepis na usunięcie MacDefendera

1. Zamknij lub przesuń okno „skanujące”.
2. Przejdź do folderu /Programy/Narzędzia i uruchom Monitor Aktywności.
3. Wybierz w górnym prawym rogu opcję Wszystkie Procesy.
4. W kolumnie Nazwa znajdź nazwę malware, czyli MacDefender, MacSecurity lub MacProtector.
5. Po zaznaczeniu pozycji z pkt. 4, w górym lewym rogu kliknij w Zamknij Proces.
6. Otwórz folder /Programy.
7. Znajdź aplikację MacDefender, MacSecurity lub MacProtector.
8. Przenieś do kosza i opróżnij go.
9. Otwórz Preferencje Systemowe i kliknij w Konta -> Login Items (jak to jest po polsku?)
10. Usuń z listy MacDefender, MacSecurity lub MacProtector klikając na znak „–” (minus).

Na przyszłość

Jeśli kiedykolwiek wyskoczy Wam okno z pytaniem o hasło administrator to koniecznie przeczytajcie i ewentualnie rozwińcie je, aby zobaczyć dokładnie co i kto dobija się Wam do systemu.

Gordon Madern, australijski konsultant ds. bezpieczeństwa, odkrył sporą lukę w Skype’ie, która pozwala hackerom przejąć całkowitą kontrolę nad naszym komputerem — wystarczy wysłać nam chata z odpowiednim attachmentem.

Jeszcze raz podziękowania dla Adriana za info!

Safari domyślnie otwiera pobrane pliki, rozpakowywuje zipy lub montuje obrazy DMG. Nie wpływa to niestety na nasze bezpieczeństwo, dlatego od razu zalecam wyłączenie tej funkcji, która na pewno jest wygodna, ale może prowadzić do przykrych sytuacji.

Przepis

1. Uruchamiamy Safari.
2. Wchodzimy w Preferencje aplikacji (skrót ⌘,).
3. Zgodnie z powyższym screenshotem, odznaczamy w zakładce Ogólne ostatni punkt: Open „safe” files after downloading.

Voilá!

Aby sprawdzić czy nie jesteście zainfekowani MACDefenderem, wystarczy:

1. Uruchomić Monitor aktywności.
2. Kliknąć na kolumnę nazwa, aby posortować po … nazwie.
3. Poszukać procesu MACDefender lub MacDefender.app.
4. W Preferencjach Systemowych -> Konta zerknąć czy nie ma nic podejrzanego pod Login Items. Jeśli tak to wystarczy kliknąć w — aby usunąć.
5. Na koniec jeszcze otwórzcie Findera i zobaczcie czy pod /Applications | /Programy nie ma MACDefender lub MacDefender. Jeśli tak to do kosza z nim!

Smacznego!

Przepis:

1. Wchodzimy na Twitter.com.
2. W górnym prawym rogu klikamy na naszą ksywkę.
3. Z rozwijanego menu wybieramy Settings / Ustawienia.
4. W pierwsze zakładce Account scrollujemy do samego dołu.
5. Zaznaczamy ptaszka przy pozycji Always use HTTPS.

Voilá!

Keychain

Jeśli przypadkiem macie zapamiętane hasło to zerknijcie do aplikacji Keychain (Pęk kluczy w /Programy/Narzędzia/Pęk Kluczy) czy nie znajduje się tam. Moje nie jest zapamiętane, więc siłą rzeczy się tam nie pojawiło i nie jestem pewien pod jaką nazwą będzie występować, więc jeśli lubicie żyć na granicy to zostawcie komentarz z informacją.

iOS

Pod iOSem wygląda to już ciut inaczej — tak tradycyjnie pyta o hasło przy każdym zakupie, ale nie robi tego w przypadku mikropłatności wewnątrz-aplikacyjnych. Jeśli przypadkiem dzielicie się telefonem z dzieciakami, a ich ulubiona gra ma takie funkcje to polecam wprowadzić restrykcje.

Trzeba udać się do Ustawień i otworzyć zakładkę Ogólne, pod którą znajdują się Restrykcje. Przy pierwszym uruchomieniu, za pomocą przycisku na prawym powyższym screenshotcie (już uruchomione na nim), program poprosi o podanie PINu blokującego to menu. Jeśli dzieci znają PIN blokujący telefon lub od karty SIM to wysilcie się na jakiś inny, inaczej zwyczajnie wyłączą ograniczenia.

Po włączeniu ograniczeń i ustawieniu kodu PIN wystarczy przejrzeć listę i wprowadzić stosowne zmiany — defaultowo wszystko jest dozwolone. Polecam przede wszystkim zastanowienie się na In-App Purchases, czyli właśnie mikropłatności oraz nad Game Center jeśli nie chcecie, abyście mieli przemieszanych znajomych. Dodatkowo warto też pomyśleć nad opcjami Instalowanie Apps i Kasowanie Apps.

P.S. Róbcie często backupy!

Smacznego!

WSJ ostatnio opublikował wątpliwej wartości merytorycznej artykuł na tematy bezpieczeństwa naszych danych. Spider’s Web zresztą słusznie skomentował temat:

Dziwi mnie tylko jak poważne biznesowe medium jakim niewątpliwie jest “Wall Street Journal” tworzy sensacje ala Gizmodo. Choć z drugiej strony, może tylko w taki sposób można dziś zainteresować szeroką opinię publiczną danym tematem.

Trochę ostrzej skomentował wpis @adam0m:

Mam wrażenie, że kolejna bańka, która sztucznie napompowana przez media ma stworzyć szum medialny i oburzenie wśród czytelników i słuchaczy. Najpewniej skończy się to masą programów i audycji, gdzie dzwoniący ludzi będą oburzeni tym jak ich „poufne” dane są bez ich zgody wysyłane dalej.

Chwilę później oczywiście siądą do komputera i na Facebook’u/NK/4sq napiszą gdzie są, z kim, o której i zrobią fotkę z dziubkiem na ustach. Oczywiście w ustawieniach prywatności mają ustawione, że wszyscy w sieci mogą to zobaczyć. Hipokryzja do kwadratu ;-)

Jeśli jednak chcemy odłączyć wszystkich śledzących to odpowiedni plugin do przeglądarek Google Chrome i RockMelt zapewnia nam anonimowy dostęp do sieci. Disconnect został stworzony przez byłego pracownika Google, więc chłopak powinien wiedzieć co robi. Plugin przede wszystkim zabezpiecza nas przed śledzeniem przez wszelkiej maści ciasteczka i pluginy serwisów społecznościowych. Jedną z ciekawszych funkcji są niewątpliwie neutralne wyniki wyszukiwarek takich jak Google. W górnym prawym rogu pokazane są wszelkie blokady ze strony, na której aktualnie się znajdujemy. Można w razie czego szybko odblokować, na przykład Facebooka, jednym kliknięciem.

Trwają prace nad wersją pod Safari. Smacznego!

P.S. Niestety blokowany jest również DISQUS (chociażby tutaj na blogu) — jeśli zostawicie tradycyjny komentarz to nie będzie on przez nikogo innego widoczny. Wystarczy odblokować Twittera lub FB jeśli korzystaliście z tych kont do zalogowania się.

• Disconnect

Mniejsza o zdjęcia córki pluskającej się w basenie czy o prywatną pocztę ze znajomymi. Firmy mają prawo obawiać się o swoje dane, kontakty, wyniki finansowe czy plany na przyszłość. Niewierny mąż lub żona niekoniecznie powinień uploadować film z wyjazdu „służbowego” ze swoim/swoją kochanką/kochankiem. Przykładów mógłbym przedstawiać jeszcze wiele, ale wszystkie potencjalnie mogą zakończyć się zwolnieniem, stratami finansowymi, śmiercią lub co gorsza — rozwodem.

Nowi gracze na rynku — Foursquare — jak i starsi, na przykład Twitter, od jakiegoś czasu wprowadzają lub wręcz polegają na usługach geolokalizacyjnych. Wystarczy wydać niemałą kwotę na telefon z GPSem i cały świat może dowiedzieć się gdzie mieszkamy, pracujemy, jemy czy uprawiamy miłość (lub bzykamy się — zależnie od rodzaju związku). Nie ułatwiajmy życia konkurencji i detektywom.

Korzystając z Foursquare, będąc u znajomego, zadbajmy o nie precyzowanie jego dokładnego adresu. Jeśli kochanka mieszka w bloku to powstrzymajmy się od podawania numeru miezkania, a jeśli to domek jednorodzinny to zrezygnujmy z GPSa i wpiszmy tylko nazwę ulicy. 4sq ma tą prawidłowość, że jeśli podajemy ręcznie adres to nie są wykorzystywane współrzędne GPS. Nie róbmy komuś to co nam niemiłe. A nawet jeśli, to uszanujmy czyjąś prywatność.

Świat staje się co raz mniejszy, komunikacja błyskawiczna i bardzo łatwo o chwilę zapomnienia w internecie. Tak jak nie podaję czyjegoś numeru telefonu bez jego zgody, tak dbajmy o nasze emaile, adresy, numery kart kredytowych czy współrzędne w świecie geolokalizacji.

Jednak najważniejsze jest znać podstawową zasadę:

Wszystko co umieścisz w internecie jest publiczne — wcześniej czy pózniej.

Sent from my iPhone.

Skorzystałem czym prędzej z fioletowego znaku zapytania i wyświetliła mi się strona na screenshocie obok. Mnie dotyczy pierwsza informacja, niestety bardzo ogólna. Dla przypomnienia: korzystam z Time Capsule 1TB.

W dużym skrócie — „wystąpił problem i musimy stworzyć nowy backup”. WTF?!? A co ze starymi rzeczami? A jak potrzebuję odtworzyć jakiś plik sprzed paru tygodni czy miesięcy?

Nowy backup trwa — pozostało jeszcze 300GB.

Ech …

Bernd Marienfeldt zbadał bezpieczeństwo iPhone’ów 3G/3GS i doszedł do bardzo niepokojących wniosków. Stawia on pytanie czy na pewno powinniśmy ufać Apple, tłumacząc że nasze dane są w ich rękach oraz że nie są wystarczająco zaszyfrowane. Wspomina również o „robakach”, które mogą zainfekować telefon jeśli urządzenie jest złamane¹.

Testy za pomocą Linuxa wykazały, że Bernd był w stanie uzyskać dostęp do danych w telefonie, nawet jeśli telefon był zablokowany PINem. Poza możliwością odczytu, miał również możliwość zapisu!

Ta luka w bezpieczeństwie daje dostęp do muzyki, zdjęć, video, podcastów i wielu innych miejsc. Dla jasności — testy były przeprowadzane na iPhone 3GS bez jailbreaka i z najnowszym firmware.

Jeśli jesteście zainteresowani zawiłościami technicznymi to zapraszam tutaj:

Link: iPhone business security framework

Bez tego teoretycznie każdy może włamać się do urządzenia, gdyż hasło jest powszechnie znane.

iPhone / iPod touch

Wystarczy zainstalować np. MobileTerminal z Cydia Store i w nim wpisać stosowne komendy (poniżej).

iPad

W takiej sytuacji należy zalogować się do swojego iPada (po adresie IP) za pomocą klienta SSH (np. Putty dla Windows, Cyberduck pod Mac) i wpisać następujące komendy:

» su root
» alpine
» passwd

Druga komenda to defaultowe hasło roota. Trzecia wywołuje zmianę hasła — po jej podaniu należy dwukrotnie wpisać nowe hasło. Warto je przy okazji zapamiętać. ;-)

PS. Podczas wpisywania hasła nie będą widoczne żadne gwiazdki ani literki — robicie to na ślepo więc radzę pilnować się. Dzięki za zwrócenie uwagi dla Popydo.

Tworzenie ukrytego katalogu

Pierwszym krokiem będzie uruchomienie Terminal.app — znajdziecie go w /Programy/Narzędzia/Terminal.app. Następnie należy przejść do wybranego przez nas katalogu, czyli tam gdzie chcemy stworzyć nasz folder. Do tego posłuży nam komenda cd opisana tutaj. Następnie tworzymy katalog za pomocą mkdir.

Przykład (wpisujemy w Terminalu):

• cd ~/Dokumenty

• mkdir .UkrytyKatalog

Podejrzenie ukrytego katalogu:

Jako, że katalog ma przed sobą kropkę „.” to nie będzie widoczny z poziomu Findera. W Terminalu możemy podejrzeć czy w ogóle istnieje. Do tego celu posłuży nam komenda ls -a opisana tutaj.

Przykład:

• ls (nie pokaże ukrytych plików)

• ls -a (pokaże ukryte pliki)

Pierwsza komenda ls nie pokaże ukrytych plików. Potrzebne jest dodanie parametru -a. Jeśli chcecie mieć formę szczegółowej listy jak na powyższym obrazku to należy dodać -l lub -la do komendy ls.

Otwieranie uktytego katalogu w Finderze

Możemy pewnym sposobem otworzyć w Finderze ukryty katalog. Należy do tego zastosować okno dialogowe do przejścia bezpośrednio do podanego folderu. Uruchamiany je skrótem Cmd + Shift + G lub z menu Idź -> Idź do folderu…

Następnie pozostaje nam podać ścieżkę do katalogu i zostanie on dodany do pozostałych w liście. Po zamknięciu okna oczywiście znika.

~/ użyte na powyższym screenshotcie oznacza nasz domowy folder (aktywnego użytkownika), np. w tym wypadku jest to /Users/moridin/. Jest to szczegółowo opisane tutaj.

Smacznego!

Ze względu na fakt, że oba urządzenia nie będą nigdzie wędrowały to zdecydowałem się na połączenie ich obu za pomocą kabla ethernetowego — teraz zamiast 802.11n mam gigabitowe połączenie. Wzrost prędkości jest ogromny! Korzystanie z Time Machine za pomocą WiFi wymaga niewyobrażalnej cierpliwości, szczególnie w przypadku gdy chcemy przeglądać jego zawartość. Backup nawet kilku MB trwa ładnych parę minut. Po przejściu na kabel wszystko działa w czasie rzeczywistym!

Jeśli macie laptopa i na codzień korzystacie z WiFi to polecam podłączanie kabla na okresy, w których chcecie dobrać się do zarchiwizowanych danych. Jeśli z jakiegoś powodu macie iMac lub Mac Pro podłączonego po WiFi … czas wydać 22.90PLN na CAT5e. Różnica jest kolosalna!

1password przetrzymuje wszystkie nasze loginy i hasła, tożsamości, notki służbowe dla CIA/KGB, numery kart kredytowych i wiele innych cennych danych w swojej bazie danych (ponoć bezpiecznej). Integruje się z większością popularnych przeglądarek WWW, aby automatycznie pytać się o dodanie loginu do nowych stron lub oferuje jego wywołanie za pomocą skrótu klawiszowego oraz dla myszkowców — za pomocą ikonki w pasku Safari czy Firefoxa (tylko z tymi testowałem).

Teraz wystarczy stworzyć (i zapamiętać!) jedno główne hasło, które musimy podać aby wywołać login do danej strony internetowej. Po „otworzeniu kłódki” 1password możemy opóźnić jej automatyczne zamknięcie (np. 0 10 minut od ostatniego wykorzystania programu), aby nie musieć co chwilę podawać hasła do programu. Możliwości konfiguracyjne są imponujące. Program należy właściwie tylko uruchamiać w celu edycji informacji już w nim zawartych lub jeśli chcemy dostać się do danych nie związanych z przeglądarkami internetowymi, np. w dziale przetrzymywania licencji i numerów seryjnych dla innych aplikacji. Moduł tożsamości ułatwia również wypełnianie wymaganych pól podczas rejestracji na różnych witrynach internetowych.

1password może sychronizować się z app na iPhone o tej samej nazwie, który zachowuje się praktycznie tak samo. Z tego powodu też nie będę tworzył osobnego wpisu dla niego.

Jako, że program ma również generator kosmicznych haseł, np.:

gan-bi-wot-ot-e-we-ob-nuz-lags-erm-it-herj-yild-ea¹

to z chęcią zacząłem z tego korzystać. Naturalnie wystarczyła jedna próba zalogowania się z innego komputera, aby zrozumieć ich zapamiętanie jest praktycznie niemożliwe. :-) To jest potencjalnie jedyna wada tego wspaniałego programu, którego każdemu Macuserowi polecam!

—

Aby włączyć bezpieczne opróżnianie kosza wystarczy wejść w preferencje Findera:

1. Klikamy na ikonkę Finder w docku lub po prostu pulpit.
2. Na górnym pasku, z lewej strony klikamy na napis Finder.
3. Wybieramy Preferencje i przechodzimy do zakładki Zaawansowane.
4. Zaznaczamy stosowną opcję zgodnie z poniższym screenshotem.

Ostrzegam przed kasowaniem w ten sposób dużej ilości danych — może to zająć kilka ładnych minut.

Otwieramy Terminal i w nim wpisujemy następującą komendę:

setfile -a V nazwa_pliku_lub_folderu

Przypominam – po wpisaniu powyższej komendy plik/folder będzie nadal widoczny w Terminalu! Zniknie tylko i wyłącznie w Finderze. Można go oczywiście podejrzeć korzystając z komendy ls na linii poleceń.

Aby przywrócić go należy zastąpić V literką v:

setfile -a v nazwa_pliku_lub_folderu

PS. Pozdrawiam po urlopie. ;o)

Przy okazji dowiedziałem się, że to nie tylko bezprzewodowy dysk twardy, ale również router. Niestety ten ostatni już posiadam, też obsługuje 802.11n, więc niestety nie testowałem tej funkcjonalności, chociaż pewnie sprawuje się bez zarzutu.

Prawdopodonie powinienem po prostu zastąpić swojego D-Linka DIR-655, ale TC niestety ma tylko 3 porty ethernetowe z tyłu, a korzystam z wszystkich do urządzań typu Playstation i amplituner. Może w przyszłości zrobię zamianę, ale jako, że router mam już skonfigurowany i spisuje się bez zarzutu to postanowiłem nie grzebać we wszystkim od nowa.

Jest kilka metod podłączenia TC do domowej sieci:

• wykorzystać go jako router WiFi i bezpośrednio do niego wpiąć się z modemem DSL (niestety dla ludzi korzystających z ADSL, np. Neostrady – nie podłączycie się bezpośrednio)
• utworzyć na TC drugą sięc WiFi połączoną z pierwszym routerem – w tym wypadku zasięg sieci zostaje powiększony przy odpowiednim ustawieniu obu urządzeń – może to być całkiem skuteczne w większych domach/biurach
• podłączyć TC do obecnego routera za pomocą kabla ethernetowego
• skonfigurować TC, aby łączył się za pomocą WiFi z obecnym routerem i nie korzystać z jego funkcji routera

Konfiguracja jest banalnie prosta. W zestawie dostaje się AirPort Utility oraz Time Machine na płytach CD, ale to jest już częścią Leosia, więc nie było potrzeby korzystania z nich.

AirPort Utility bezproblemowo wykrył TC i po wstępnej konfiguracji oraz podaniu paru haseł był gotowy do użycia. Dla bezpieczeństwa jeszcze zarezerwowałem adres w routerze, aby nie było w przyszłości problemów.

Pozostało już tylko uruchomić Time Machine na komputerze, aby przystąpić do robienia pierwszego backupu.

Jak widać na załączonym obrazku do przegrania było ponad 180GB. Ku mojemu zadowoleniu okazało się, że TM też backupuje mój zewnętrzny dysk podłączony za pomocą FireWire (wcześniej służył do robienia backupów).

Niestety, backup w końcu trwał do popołudnia następnego dnia. Mniej więcej w połowie nocy pojawił się komunikat o zerwaniu połączenia między OS X, a TC – nie wiem do dzisiaj z jakiego powodu. Prawdopodobnie router się przywiesił. Dopiero zaakceptowanie błedu rano ponownie uruchomiło backup.

W każdym razie przy pierwszym backupie mocno spowolniła się praca internetu przez WiFi – na ten czas wskazane jest przejście na kabel, bo fruwające GB aż rozgrzewają powietrze.

Znalazłem jeden duży minus TM. Załóżmy, że mamy jeden duży plik, np. jakiś .dmg, w którym trzymamy jakieś większe pliki, filmy z wakacji czy też zdjęcia. Samo zamontowanie tego obrazu, nie zmieniając jego zawartości spowoduje, że TM przy kolejnym backupie znowu go zarchiwizuje. Problemem to nie jest dopóki taki plik nie waży 10-20 GB.

Na szczęście w takim przypadku możemy zaznaczyć w TM wykluczenie tego pliku, ale musimy archiwizować go na własną rękę.

Do dnia dzisiejszego nie było zerwań połączenia, nawet przy sporych rozmiarów backupie, więc zwalam winę na router.

Time Machine oraz Time Capsule spisują się bez zarzutów – wszystko działa jak należy. Obsłudze oraz konfiguracji też należą się duże plusy za to, że zostały rozwiązane w maksymalnie prosty sposób. Każdy wiedzący co nieco o komputerach sobie poradzi, a pozostałym zostaje instrukcja (chociaż i do tej przez instalacją zerknąłem – a co!).

TC pozornie jest drogie, ale jak pomyślę, że za D-Linka zapłaciłem ponad 700 PLN brutto, to cena wydaje się bardziej atrakcyjna. Niestety, wtedy był jednym routerem 802.11n z gigabitowymi portami, pomijając jakiegoś Asusa za ponad 1K PLN.

Nie wiem po ile dzisiaj stoją „wypasione” routery, ale jeśli będzie to kwestia 600-700 PLN za router vs. 1000 PLN za TC 500GB to nie zastanawiałbym się dzisiaj ani chwili.

Oczywiście z drugiej strony można po prostu kupić biurkowe HDD za kilka razy mniejsze pieniądze, ale te kable … ;-)

Tym razem wersja dla mniej wymagających. Jest też znacznie szybsza oraz prostsza.

1. W wybranym przez nas miejscu w Finderze, np. ~/Documents/ tworzymy katalog o nazwie Ukryte.app. Słowo ukryte możecie zastąpić czymkolwiek – istotna jest końcówka .app.

2. Aby do niego wejść, klikamy prawym przyciskiem i wybieramy Show package contents.

Tylko tyle. Proste jak drut. Oczywiście nie jest to w żaden sposób zabezpieczone, ale przynajmniej spotlight nie będzie przeszukiwał wnętrza. A jak odpowiednio nazwiecie katalog i przypiszecie mu odpowiednią ikonkę np. z iPhoto to wiele osób może go pomylić z biblioteką zdjęć.

Pod Windowsami miałem ciekawy programik, który ukrywał katalogi. Dopiero wpisanie hasła w owym programie powodowało pojawienie się ich. Minusem niewątpliwie było to, że wystarczyło z komputera wyjąć dysk i podłączyć go do innego, aby mieć pełny dostęp do tajnych folderów.

Pod OS X mamy dwie ciekawe oraz przede wszystkim darmowe możliwości. Dzisiaj skupimy się na bezpieczniejszej z nich.

1. Najpierw uruchamiamy Disk Utility – znajdziecie go w /Applications/Utilities.

2. Z menu wybieramy File ➠ New ➠ Blank Disk Image (lub wciskamy skrót ⌥+⌘+N).3. Otworzy nam się okno, które musimy odpowiednio uzupełnić:
3.1. Na same górze w dialogu Save As … podajemy nazwę pliku.

3.2. Na górnym obrazku wpisujemy interesujący Volume Name – w moim przypadku zazwyczaj taki sam jak nazwa pliku.

3.3. Wybieramy rozmiar obrazu – policzcie ile miejsca potrzebujecie przed wpisaniem, żebyście nie musieli zaczynać od początku. Opcją Custom możecie wpisać sobie dowolną wartość.

3.4. Resztę przepisujecie ze screenshota powyżej.

4. Po chwili (zależnie od wielkości obrazu) pojawi się okno dialogowe z prośbą o podanie hasła.

PAMIĘTAJCIE, aby odznaczyć opcję Remember in Keychain!

Bezcelowe jest zakładanie obrazu z zapamiętanym hasłem, gdyż wtedy z waszego konta każdy może go otworzyć.

5. Wkrótce później zostanie stworzony obraz – wystarczy teraz go zamontować i przekopiować do niego newralgiczne dane.

Po włożeniu płyty instalacyjnej zrestartowałem komputer i za pomocą przycisku „C” wszedłem do menu instalacyjnego. Następnie wybrałem odpowiedni język, wcisnąłem „Next” i z górnego paska wybrałem Utilities->Disk Utility.

Backup był oczywiście banalnie prosty – wystarczy zaznaczyć Macintosh HD, kliknąć „New Image” i po wybraniu miejsca do zapisania obrazu uzbroić się w cierpliwość.

Niestety proces jest dosyć uciążliwy – restart, bootowanie z DVD i dwukrotnie (na oko) oczekiwanie na zakończenie prac jest znacznie bardziej czasochłonne niż jakieś 30 sekund poświęcone SuperDuper!

Dalej nie wiem czym tak po prawdzie różnią się te dwa obrazy – czy oba są tak samo pewne czy nie?

Jak coś wiecie to czekam na komentarze…

PS. Nie widzę różnic wydajnościowo-innych po zainstalowaniu 10.5.5.

• SuperDuper!
• SuperDuper! User Guide – 1.8MB

Tak samo można sobie nabruździć w komputerze. Nie dalej jak godzinę temu czytałem o przypadku pewnej osoby z forum myapple.pl. Przypadek ten polegał na odebraniu sobie praw do odczytu oraz zapisu. Niestety ta osoba zdecydowała się na restart/wyłączenie komputera po tej iście diabelskiej w skutkach czynności i zakończyło się to zatrzaśniętymi drzwiami w jego nowiuteńkim Ferrari – system po prostu nie chciał wystartować.

Dla tych co nie są jeszcze do końca pewni co robią, zalecane jest założenie, zaraz po skonfigurowaniu systemu, drugiego konta bez praw administratorskich. Pozwoli to ograniczyć maksymalnie błędy oraz kosztowne wpadki.

Dobrą metodą jest także ustawienie na koncie administratora/ów wymóg podania hasła przy jakiejkolwiek poważniejszej zmianie. Robi się to w panelu Preferencji Systemowych, w zakładce Security (Bezpieczeństwo?).

Teraz w każdym istotnym miejscu w systemie zostaną wyszarzone opcje – zmiana ich nie będzie możliwa dopóki nie klikniemy w kłódkę znajdującą się zazwyczaj w dolnym lewym rogu okienka i nie podamy hasła administratora. Po wprowadzeniu zmian wystarczy, że klikniemy w kłódkę, aby ponownie zabezpieczyć system przez niepożądanymi zmianami.