Jako, że Storify dostarcza wklejkę w javascript to nie będzie ona widoczna w RSSie — zapraszam bezpośrednio na stronę.

Update Safari 5.0.1 przede wszystkim umożliwia korzystanie z Safari Extensions, które z jakiegoś dziwnego powodu mi nie działają — próba wejścia na stronę przenosi na główną Apple. Strange. Dajcie znać czy to coś u mnie czy ogólny problem.

Oto screenshoty z SU:

PS. Safari wymaga restartu. Nie rozumiem tego.

Smacznego!

rozmowy o Apple

Odcinek 2

„Aperture 3″

Zapraszam do naszego drugiego podcastu nagranego wspólnie z Dominikiem z Mojego Jabłuszka. Gościem specjalnym jest redaktor serwisu Aperture.pl — Wojtek „Alchemic” Równanek.

Przewodnim tematem będzie, jak tytuł wskazuje, Aperture 3. Dodatkowo Dominik nieco więcej opowie o szczegółach imprezy Pro Studio Series 2010.

Zapraszamy!

PS. Dzięki Piotrowi Chylińskiemu z Mojego Jabłuszka doczekaliśmy się nowego logo! Podoba się? Zostaw komentarz!

Spis treści:

• 00:00 — Powitanie
• 00:22 — To my!
• 01:42 — Pro Studio Series 2010
• 01:52 — Pro Studio Series — zdjęcia
• 02:02 — Pro Studio Series — zdjęcia
• 02:12 — Pro Studio Series — zdjęcia
• 02:22 — Pro Studio Series — zdjęcia
• 02:32 — Pro Studio Series — zdjęcia
• 02:42 — Pro Studio Series — zdjęcia
• 02:52 — Pro Studio Series — zdjęcia
• 03:15 — Relacja na żywo
• 04:15 — Redakcja MJ
• 05:30 — Premiera Canon EOS 550D
• 06:14 — Dominik został stażowym konferansjerem ;-)
• 07:19 — Plugin Canona do Final Cut Pro
• 07:39 — Logic Studio 9
• 08:38 — Aperture 3

Przypominam o możliwości subskrypcji podcastu w iTunes i podobnych — szczegóły w pasku bocznym w dziale „Podcast”.

Zapraszamy do komentarzy.

Aperture 3 ponownie ląduje na półkę i czeka na poprawki, a ja na iPhoto ’10. Gdyby tylko te nowe Places mi się tak bardzo nie podobały to nie miałbym żadnych oporów … Szkoda …

Jako, że jutro szykuje się sesja zdjęciowa na imprezie Apple to nowe zdjęcia będą znakomitym powodem do testów najnowszej wersji.

3.0.1 naprawia następujące rzeczy:

• upgrade bibliotek Aperture ze starszych wersji
• importowanie bibliotek z iPhoto
• importowanie zdjęć bezpośrednio z aparatu
• wykorzystanie pamięci podczas intensywnej obróbki zdjęć
• proces rozpoznawania twarzy
• dodawanie niewykrytych automatycznie twarzy za pomocą przycisku Dodaj brakującą twarz
• drukowanie stron z wieloma zdjęciami
• drukowanie zdjęć i stykówek z obwódkami i metadanymi
• edycja zdjęć korzystając z zewnętrznego edytora
• wyświetlanie zdjęć z włączonymi funkcjami Definition oraz Straighten
• zbliżanie zdjęć w aplikacji i lupie za pomocą klawiatury
• dostęp do bibliotek trzymanych na sieciowym woluminie
• wybór oraz przesuwanie pinezek na mapie
• dodawanie i edytowanie własnych lokalizacji w oknie Manage My Places
• przełączanie się pomiędzy Masterami (oryginalnym/głównym zdjęciem) w parach RAW+JPEG

Lista jest pokaźna — teraz tylko mam nadzieję, że wyniki prac nad poprawkami odzwierciedlą wcześniej raportowane przeze mnie problemy.

Symptomy:

Po upgrade Aperture do wersji Aperture 3, Aperture może niepodziewanie zamknąć się sam z siebie podczas otwierania lub podawania numer seryjnego (do pełnej wersji).

Rozwiązanie:

1. Otworzyć Finder i przejść do /Library/Application Support/ProApps.
2. Przenieść Aperture System ID oraz ProAppsSystemID na biurko/pulpit.
3. Otworzyć Aperture 3.
4. Wpisać numer seryjny w odpowiednim oknie.
5. Podać numer seryjny z poprzedniego Aperture.
6. Po akceptacji numerów seryjnych można skasować pliki z biurka z punktu 2.

Link: Aperture quits when opening or when upgrade serial number is entered

Najważniejsze problemy o których wspominałem niestety nie zostały zaadresowane.

Wpisy na forach dyskusyjnych Apple donoszą o problemach z memory leaks w Aperture. Na tyle poważnymi, że potrafią zająć cały RAM, a następnie zająć całą wolną przestrzeń na HDD. Na powyższym obrazku widać niemalże pustą bibliotekę, zawierającą 17 fotek. W LR mam natomiast prawie 3000 zdjęć z 2009 roku (tylko RAW, nie licząc JPG). Delikatna różnica prawda?

Aperture 3 ląduje w koszu dopóki Apple nie naprawi problemów. Skoro oni nie szanują mojego czasu to nie widzę powodu dla którego mam korzystać z ich softu, a tym bardziej za niego płacić.

Niejaki Kevin J. Doyle radzi uruchamiać komputer w trybie 64-bitowym, nie wszyscy jednak możemy sobie na to pozwolić ze względu na różny drivery czy kexty. Pozostaje nam limitowanie rozdzielczości podglądu oraz dla bardziej ambitnych: export zdjęć na zewnątrz biblioteki A2 i ponowny import do A3.

Czy mi się zdaje, czy gdzieś tutaj zaczyna szwankować filozofia Apple? Rozumiem, że musimy Think Different, ale aż do tego stopnia? Kojarzy mi się to z kombinowaniem jak łysy koń pod górę.

fil.. w komentarzach wyraził swój gniew na problemy z konwersją starych bibliotek do Aperture 3. Zaleca wyłączenie detekcji twarzy na czas importu (Faces). Jako, że na razie nie importowałem większej ilości zdjęć, a tym bardziej bibliotek z A2 to ciężko mi się do tego odnieść, jednak przyzwyczaiłem się do Twarzy w iPhoto i nie wyobrażam sobie nie korzystanie z nich w ogóle — a takie zalecenia też można znaleźć.

Obecnie już czekam tylko na skrawek niebieskiego nieba, aby również poddać testom szumy, które zauważyłem na kolorze niebieskim, nie występujące w LR na tym jednym przykładzie.

Odnoszę wrażenie, że wypuszczenie Aperture 3 było niejako przyśpieszone ze względu na planowany w tym roku Lightroom 3. Może też rozłożenie premier Apple w skali roku miało też na to wpływ … W każdym razie na dzień dzisiejszy uważam, że produkt jest niedopracowany.

Czy polityka Microsoft wymuszając na użytkownikach upgrade do nowszych i szybszych komputerów zacznie być również stosowana przez Apple? Mam nadzieję, że już wkrótce Aperture 3.1 rozwiąże bolączki wieku dziecęcego i rozwieje moje wątpliwości …

Niestety nie udało mi się uzyskać identycznych efektów … za to strasznie zmartwiła mnie sama jakość zdjęć z Aperture 3.

Lightroom 2.6:

Aperture 3:

Wszystkie parametry są niemalże identycznie ustawione — kliknijcie na obu zdjęciach (albo zapiszcie sobie na pulpit) i porównajcie szumy na niebieskim tle napisu Samson. Nie byłem w stanie pozbyć się szumu w Aperture 3 w żaden sposób, podczas gdy w LR w ogóle nie odszumiałem go.

@grafmarr: fullscreen rzeczywiście lekko przyśpiesza całość, ale cofanie się na przykład o jeden krok (cmd+z) kończyło się piłką plażową kręcącą się przez …. i teraz nie żartuję … 1 minutę. Alchemic z aperture.pl świadkiem, bo siedzieliśmy akurat na Skype. Zresztą też ma podobne sytuacje.

Nie wiem jak Apple ten software testował, ale kilka rzeczy jest zdecydowanie do poprawienia. Dla mnie ta wtopa jest mniej więcej równoznaczna z potrzebą dokręcania koła w aucie co 100km.

PS. Przepraszam za trzaski — zapomniałem zamknąć okno podczas nagrania i odśnieżanie balkonu przez sąsiada tak dziwnie się nagrało …

Wrażenia z Aperture 3:

• Aperture 3 — pierwsze wrażenia
• Subiektywnie o Aperture 3
• Co Nowego w Aperture 3?
• Aperture 3 — pierwsze wrażenia — część 1

W każdym razie szybko przystąpiłem do przejrzenia strony internetowej Apple podczas, gdy w tle ściągał się 30-dniowy trial. Na pierwszy rzut oka Aperture 3 sprawia wrażenie połączenia poprzednika z najnowszym iPhoto. Znajdziemy Faces, Places (Twarze i Miejsca?) oraz kilka innych znanych funkcji, m.in. ciekawie zestawione pokazy slajdów oraz ulepszone Pędzle (Brushes), których nie testowałem jeszcze.

Czy przesiądę się z Lightrooma na nowego Aperture to zaraz się okaże …

Tradycyjnie przypominam, że klik w screenshot powiększa go …

Import

Import obrazków jest zorganizowany wzorowo. Tradycjnie prawy pasek z opcjami jest niemalże pusty, ale po otworzeniu wszystkich menu mamy doprawdy niesamowitą ilość możliwości. Podobnie jak w iPhoto i poprzednim Aperture, zdjęcia możemy importować bezpośrednio do bibliotek w stylu iPhoto (pliki znajdują się wewnątrz jednego pliko-katalogu) lub zostawić je w oryginalnym miejscu na dysku.

Najciekawszą dla mnie nowością jest bez wątpienie możliwość zdecydowania jak mają być importowane komplety RAW+JPG — razem lub osobno, pomijając JPGa lub RAWa. Do wyboru do koloru. Tego mi brakowało!

Dla często i daleko podróżujących zapewne przyda się możliwość modyfikacji daty zrobienia zdjęcia podczas procesu importu — bardzo wygodne jak zapomni się zmienić daty w aparacie (ech … skąd ja to znam …).

Reszta opcji pozwala na przeróżne modyfikacje, np. nazw plików, zastosowania presetów, dodanie metadanych, itp. Nic nadzwyczajnego, jednak całość jest bardzo intuicyjna.

Organizacja

Organizujemy zdjęcia tworząc Projekty, które są odpowiednikami Wydarzeń z iPhoto. Nota bene jeśli zaimportujemy naszą bibliotekę z tego drugiego to zostanie zachowana pełna struktura z modułu iLife. Następnie możemy tworzyć albumy, inteligentne albumy i tym podobne — funkcjonalność dokładnie taka sama jak chociażby w iTunes czy ponownie … iPhoto. Możliwości ogromne, chociaż osobiście nie korzystałbym z nich zupełnie — Projekty w zupełności wystarczają.

Faces i Places

Ta funkcjonalność pierwszy raz pojawiła się w iPhoto ’09 i jest przez wielu lubiana i ceniona. Sam sporo korzystam z tych udogodnień, a w szczególności z Miejsc, które umożliwiają przede wszystkim powspominania odwiedzonych lokalizacji.

Ciekawym dodatkiem, którego nie testowałem, jest bezpośrednia możliwość importu tras z GPS (lub np. Paths dla iPhone). Potencjalnie pozwoliłoby mi to zrezygnowanie z dodatkowych aplikacji do przypisywania współrzędnych do poszczególnych zdjęć. Temat koniecznie do zbadania!

Sama funkcjonalność Miejsc jest praktycznie taka sama jak w iPhoto, jednak mam wrażenie że tutaj sprawuje się ciut lepiej — przede wszystkim ma ładniejsze etykiety nazw lokalizacji. Jest ich też chyba więcej i są bardziej szczegółowe.

Eksport

Okno eksportu zdjęć do JPG czy innych formatów zawiera kilka ciekawych presetów oraz możliwość tworzenia własnych. Całość sprawia wrażenie bardzo intuicyjnego i dobrze zorganizowanego modułu — brak zastrzeżen! Nie pamiętam jak i czy to było zaimplementowane w Aperture 2, ale obecna forma jest ciut lepsza niż ta w Lightroom 2.

Presety

Nie pamiętam również czy presety były dostępne w poprzedniej wersji, ale są obecne w Lightroom i poza ciut efektywniejszym wyglądem nie różnią się absolutnie niczym. Dodam jeszcze tylko, że w obu programach te presety są dla mnie absolutnie bezużyteczne — nie ma to jak dobry plugin od Nik Software czy konkurencyjnej firmy.

Strony WWW dla opornych

Aperture umożliwia tworzenie stron WWW na podstawie wybranych zdjęć z projektów — jest to zapewne jedna z szybszych metod, ale już chyba lepiej korzystać z albumów na Facebook czy Flickr (wbudowana możliwość uploadu jak w iPhoto). Ciekawsze efekty można uzyskać z iWeb ’09, a osobiście prefereuję rozwiązanie Imagevuex (pomimo, że jest na Flashu).

RAW

Zaskoczyła mnie możliwość podglądu wybranego podczas robienia zdjęcia punktu ostrości. Programy od producentów aparatów tradycjnie umożliwiają korzystanie z tego, jednak pierwszy raz widzę taką funkcjonalność u płatnej konkurencji. Podobnie jak cała reszta interfejsu, informacje EXIF są pięknie przedstawione, chociaż preferuję metodę Lightroom w którym te dane są widoczne przy samym zdjęciu niezależnie od aktualnie wybranej palety narzędzi.

Pokazy slajdów

Dają większe możliwości edycyjne niż te w iPhoto. Całość jest bardzo zbliżona do iMovie ’09 z wygodną opcją eksportu do predefiniowanych urządzeń, np. iPhone czy YouTube.

Pierwsze (z/w)rażenia

Interfejs jest bardzo zbliżony do tego w Aperture 2 i nie mam do niego żadnych większych zastrzeżeń — intuicyjność Apple przeważa w większości, jednak widzę kilka punktów które można poprawić. Niemniej jednak adaptacja z innych podobnych aplikacji (np. LR) przebiegnie szybko i sprawnie. Straszliwie mnie tylko denerwują skale na suwakach — zamiast przedziału -100 do 100% mamy -1.0 do 1.0 ze skokiem co 0.xx. Bez sensu — procenty są naturalnie rozumiane przez ludzi, a ta dziwna skala wymaga chwili zastanowienia, tym bardziej, że miejscami zakresy i skoki są różne.

Po uruchomieniu programu i imporcie zdjęć z dnia spędzonego w Parku Wilanów, pierwsza myśl jaka mi przyszła do głowy to że Aperture 3 jest poniekąd połączeniem iPhoto ’09 z Aperture 2 z poprawkami i paroma nowymi wodotryskami. Apple zresztą chyba chciałby produkt tymi fajerwerkami zaprezentować szerszej publiczności, a możliwość importu naszej całej bazy danych z iPhoto wraz z zachowaniem ich struktury, Wydarzeń i wszystkich danych zachęca do tego. Nie testowałem tego osobiście, ale wygląda to na bezbolesny proces.

Jednym z powodów rozdzielenia przez mnie zdjęć RAW od JPGów jest fakt, że te pierwsze zajmują dużo miejsca i znacznie spowolniłyby ładowanie się katalogu/biblioteki. W Lightroom wszystko mam zresztą podzielona na poszczególne lata (2009, 2010, itp) — załadowanie wszystkich zdjęć od 2003 roku (~100GB) z miniaturkami to jednak spore wyzwanie. Wydaje mi się, że w najnowszym Aperture sens ma również podobny podział wraz z jeszcze jedną biblioteką na same JPGi, jeśli chcemy dodatkowo zastąpić nim iPhoto.

Najgorsze zostawiłem na koniec … Apple tym produktem chce wymusić na mnie zmianę komputera, czego nie zrobię. MBP 2.5GHz z 4GB RAM nie powinień tak powoli ładować podglądu RAWów. Przykładowa czynność:

• wybieram zdjęcie do obróbki
• robię zoom na 100%
• czekam 5-8 sekund
• wyostrzam
• czekam 5-8 sekund
• zmniejszam wyostrzenie
• czekam 5-8 sekund

To jest nie do zaakceptowania! Ta sama czynność w Lightroom 2.6 (naturalnie w trybie 64-bitowym) wykonuje się w na tyle szybko, że nie zdążę nawet przenieść wzroku z palety narzędzi na zdjęcie. Uwierzcie mi na słowo, że odległość jest podobna. Strasznie zawiodłem się na prędkości wykonywania operacji — może i osoby z najnowszymi iMac Core i7 nie będą narzekały, ale o ile szybciej na takim sprzęcie będzie chodził LR!? Nieśmiało jeszcze przypomnę — Apple, gdzie są do jasnej cholery gradienty, z których tak często korzystam w Adobe?!

Pogrzebię jeszcze w ustawieniach — może da się to przyśpieszyć … inaczej pozostaje mi tylko powiedzieć, że program został na dzień dobry spalony przez prękość funkcjonowania.

Ciąg dalszy na pewno nastąpi — w końcu mam jeszcze 29 dni …

Program nie tylko dodaje nową funkcjonalność, na którą wielu czekało z utęsknieniem, ale również integruje wiele znanych narzędzi chociażby z iPhoto ’09.

Na blogu zdążyłem już opublikować pierwsze wrażenia z krótkiej zabawy nowym programem.

—

Zapraszam: Aperture 3 — pierwsze wrażenia

—

Wraz z programem pojawiła się również aktualizacja w Software Update — Aperture Slideshow Support. Waży 65MB i szybko się ściąga:

Oddaję głos Naczelnemu:

Witam,

Z ogromną przyjemnością przedstawiamy Wam najnowszy numer naszego magazynu, a w nim niesamowita atrakcja – wywiad z samym Stevem Wozniakiem, legendarnym współtwórcą Apple. Nasza redakcja patronowała kongresowi Netii „Biznes to Rozmowy”, którego gościem specjalnym był właśnie Steve Wozniak. Mieliśmy możliwość obejrzenia go podczas kongresu gdy rozmawiał z Romanem Młodkowskim z TVNCNBC. Dzień po kongresie Steve zaprosił nas na rozmowę. W zupełnie innych warunkach, na zupełnym luzie, mieliśmy okazję porozmawiać ze Stevem m.in. o życiu, Apple I, muzyce, iPhonie, grach.

W najnowszym numerze postanowiliśmy wziąć na tapetę kwestie fotograficzne. Pokazujemy Wam różnice pomiędzy Aperture i Lightroomem, geotagowanie zdjęć, rozwiązania Nikona, przedstawiamy Wam przydatne programy na Maki oraz iPhone’a, który jak wiadomo, jest drugim najpopularniejszym aparatem fotograficznym w serwisie Flikr. Jako jedni z pierwszych na świecie mieliśmy okazję przetestowania najnowszego programu Adobe Photoshop Elements 8.

Wspomniałem wcześniej o kongresie „Biznes to Rozmowy” – w środku będziecie mogli zobaczyć naszą relację z imprezy.

W tym numerze ze sprzętu mamy dla Was, oprócz rozwiązań Nikona, głośniki Logitech PureFi oraz pokrowce na iPhone’a.

Kolejnym ciekawym gościem nowego Mojego Jabłuszka jest Artur Rojek, frontman zespołu Myslovitz.

Tradycyjnie, nie obejdzie się również bez stałych działów i konkursów. W tym numerze do wygrania mamy dla Was GPS Data Logger AMOD AGL3080, obudowę ochronną na aluminiowego MacBooka/MacBooka Pro 13″ firmy Macally oraz książkę „Planeta Google”, której polskiemu wydaniu patronujemy – tak, że jak zwykle jest o co walczyć!

Pozwoliłem sobie jeden z tematów skopiować na bloga, ze względu na spójność z ostatnio poruszanymi wątkami.

RAW i konwetery

Lustrzanki oraz inne lepsze aparaty w innych segmentach mają możliwość zapisu danych w formacie RAW, czyli jest to surowy obraz tego co w danym momencie widzi matryca, obraz nieprzetworzony – odpowiednik negatywu z aparatów analogowych. Do przetworzenia tych plików służą konwertery RAW, które zastępują dzisiaj pracowników punktów wywołujących filmy. Rynek jest bardzo bogaty w przeróżne propozycje na różne platformy, jednak najbardziej dominujące są propozycje producentów aparatów typu Canon Digital Photo Professional, Nikon Capture NX i niezależnych takie jak Adobe Camera RAW (ACR), Aperture czy Capture One Pro. Istnieje w każdym razie spora konkurencja z czego jedne radzą sobie lepiej, a inne już niekoniecznie. Osobiście uważam że program należy sobie dobrać do własnego stylu, sposobu pracy oraz przede wszystkim dla własnej wygody, gdyż zbliżone wyniki uzyskamy każdym z nich.

Pliki RAW zapisywane są w 12 bitach, a niektóre aparaty pozwalają nawet na 14 (16 w średnim formacie). Oferuje to znacznie większy zakres płynności przy przejściach tonalnych niż 8 bitowe JPGi. Ponadto, często można uratować przepalone lub niedoświetlone zdjęcie podczas gdy z JPGiem już nic nie zrobimy – RAW zawiera po prostu więcej informacji. Najwiekszą zaletą tych ostatnich jest chyba możliwość prostego ustawienia balansu bieli jednym suwakiem – czynność skazana niemalże na niepowodzenie przy ograniczonych JPG. Należy pamiętać, że o ile JPGi wypruwane przez algorytmy aparatu mają pewne zmiany (zależne od ustawień czy profili w nim) takie jakie zwiększoną saturację kolorów czy poprawiony kontrast, to RAWy są neutralne – tak jakbyśmy robili zdjęcia z wszystkimi ustawieniami w pozycji zero. Istotnym będzie późniejsze wyostrzenie tych zdjęć, gdyż z pewnych względów pliki są miękkie – głównie chodzi o zachowanie jak najlepszej jakości zdjęcia oraz szczegółów bez tworzenia się tak zwanych artefaktów.

Zaletą JPGów jest niewątpliwie natychmiastowa gotowość pliku końcowego do wykorzystania jak sobie tego życzymy podczas gdy z każdym plikiem RAW musimy chwilę się pobawić. Każdy musi sam zdecydować czy warto, ale czy nie lepiej samemu dopieścić zdjęcie niż zostawić to ograniczonemu umysłowi naszego aparatu?

Pragnę również zwrócić uwagę, że pliki RAW mają różne rozszerzenia zależnie od producenta aparatu – Canon korzysta z CRW oraz CR2, Nikon ma swoje NEF, a Sony korzysta ze skrótu ARW. Nie ma to znacznia żadnego, poza tym że każdy plik jest inaczej zapisany – nie są to ogólnie przyjęte standardy. Adobe od paru lat promuje otwarty standard DNG (Digital Negative) i próbuje przekonać wielkich graczy na skorzystaniu z niego, jednak poza Leicą i jeszcze jedną marką w średnim formacie nikt się na niego nie przesiadł. Nie polecam korzystania z niego, ponieważ o ile trudno sobie wyobrazić upadek Canona czy Nikona, to prędzej przewiduję upadek DNG jeśli nie zostanie on przyjęty przez większą ilość firm.

Adobe Camera RAW, a Photoshop i Lightroom

ACR jest modułem od Adobe, który może pracować niezależnie lub współpracować z obiema wyżej wymienionymi aplikacjami. Gdzie PS jest mocno nastawiony na grafikę oraz retusz to Lightroom (LR) jest naszą prywatną biblioteką zdjęć oraz ciemnią do ich wywoływania. Zestaw narzędzi podstawowych jest taki sam we wszystkich wersjach jednak LR oferuje kilka dodatkowych przydatnych możliwości oraz wygodę pracy.

Lightroom – moduły i ich widok

LR podzielony jest na kilka modułów, z których najistotniejszymi będą dla nas Library oraz Develop. Służą one do przeglądania/katalogowania zdjęć oraz ich obróbki odpowiednio. Biblioteka ma ograniczone możliwości edycyjne, jednak możemy tam stosować tzw. presety o których później. Przełączanie się między modułami skutkuje przede wszystkim zmianą palet narzędzi na bocznych paskach – wygląd samego programu pozostaje taki sam.

Lightroom – rozkład narzędzi

Rozkład LR jest bardzo prosty – po bokach mamy dwa pionowe paski narzędziowe oraz jeden poziomy na dole w którym widzimy zawartość zdjęciową aktualnie wybranego folderu. Zmieniają się one zależnie od modułu w jakim się znajdujemy.

Lightroom – proponowany sposób katalogowania zdjęć

Osobiście lubię mieć porządek w katalogach na dysku, żeby w razie czego szybko mieć dostęp do potrzebnych plików z poziomu Findera. Lightroom znacznie nam ułatwia ich sortowanie podczas importowania dzięki informacjom zawartym w EXIF każdego zdjęcia (metadane zwierające takie informacje jak data i czas wykonania zdjęcia, model aparatu, itp.). Proponuję założenie sobie folderu o nazwie np. Fotografia na naszym dysku (~/Zdjęcia/Fotografia/). Teraz wystarczy w LR ustawić ten folder jako wybrany do zapisu importowanych zdjęć (z karty czy aparatu). Możliwości mamy kilka, jednak moim ulubionym jest opcja „By date: 2009/2009-09-24” – zaowocuje to hierarchią ~/Zdjęcia/Fotografia/2009/2009-09-24. Pozwala to nam na dzielenie zdjęć najpierw na lata, a następnym podkatalogiem będzie już data. Osobom dużo fotografującym bliższe mogą być dodatkowe podkatalogi z danym miesiącem – możliwości konfiguracyjne są ogromne.

Wskazówka: po zakończonym importcie można kliknąć prawym (Ctrl+klik) i funkcją Rename dodać opis do katalogu, np. 2009-09-09 – Impreza u Cioci Stasi – gwarantuje to nam dalej poprawne sortowanie oraz wiemy gdzie byliśmy w danym dniu.

Lightroom – importowanie zdjęć

Po podłączeniu aparatu lub karty pamięci do komputera, Lightroom powinien otworzyć okno z pytaniem o import – jeśli tego nie zrobi to w lewym dolnym rogu modułu Library znajduje się duży odpowiednio opisany przycisk. Następnie musimy wybrać w File Handling:

• Add photos to catalog without moving – dodaje zdjęcia do katalogu LR i pozostawia je w obecnym miejscu (nie zalecane)
• Copy photos to a new location and add to catalog – dodaje zdjęcia oraz kopiuje je do wybranego folderu wraz z zachowaniem wybranej struktury, którą wybieramy w kolejnym polu
• Move photos to a new location and add to catalog – to samo co powyżej, tylko przenosi je zamiast kopiować
• Copy photos as DNG and add to catalog – DNG to standard RAW promowany przez Adobe, ten tryb konwertuje nasze RAW do DNG i kopiuje w wybrane miejsce  – nie polecam go, bo nigdy nie wiadomo czy się finalnie przyjmie na rynku czy nie
• W Copy to wybieramy katalog w których chcemy aby LR tworzył nam strukturę importowanych plików.
• W Organize podajemy format struktury katalogów w wybranym wcześniej miejscu docelowym.
• Opcja Don’t re-import suspected duplicates powoduje pominięcie plików wcześniej zaimportowanych.

Następnie pozostaje nam wybrać zdjęcia z podglądu z prawej strony okna i kliknąć w Import.

Lightroom – moduł Develop

W tym module przeprowadza się wszystkie zmiany na plikach RAW oraz wywołuje się je (funkcja Export) do interesującego nas formatu (zazwyczaj JPG/TIFF). Najważniejszymi narzędziami z lewej strony ekranu będą Presets, gdzie LR dostarcza nam kilka przykładowych gotowców (mam wyłączone) oraz nasze własne – z czasem jak już poznacie swoje przyzwyczajenia przy obróbce stworzycie swoje, np. do wyostrzania lub podbijania kolorów, itp.

Prawa strona gości wszystkie najważniejsze zakładki do edycji RAW – Histogram, Basic, Tone Curve i Detail oraz inne do jeszcze większych zmian. Omówię je bliżej na konkretnym przykładzie.

Przykładem niech będzie powyższe zdjęcie zamku Książ zrobione kilka dni temu. Widać, że niebo jest prawidłowo naświetlone, sam zamek również, ale las już jest trochę za ciemny. Niebo również zostało wyprane z kolorów z powodu zupełnie neutralnego profilu LR, także lekko je podbijemy.

Najpierw zdecydowałem się na doprowadzenie lasu do porządku (i jak widać w historii zmian, troszkę eksperymentowałem), więc podniosłem ekspozycję finalnie o 0.33 EV – większa wartość przepaliłaby jasne rejony zdjęcia. Następnie zdecydowałem się na skorzystanie z funkcji Fill Light, która rozjaśnia ciemniejsze rejony na całym zdjęciu (+25). Kontrast z tego powodu lekko zmalał także podniosłem go do wartości +40 i przeniosłem swoją uwagę na krzywą, która odpowiada za cztery kategorie tonów – bardzo jasne, jasne, ciemne oraz cienie. Nie będę tłumaczył tutaj możliwości ani zależności krzywej, bo to temat na książkę, ale poprzez Highlight Tones rozjaśniłem lekko niebo, Lights oraz Darks obniżyłem o 11 i 12 punktów odpowiednio, aby ściemnić lekko całość jaśniejszych i ciemniejszych partii, a na koniec rozjaśniłem same cienie … Można obejść się bez modyfikacji krzywej, szczególnie jeśli nie wiecie co robicie, na zmianach tylko w panelu Basic, ale czasami te subtelne zmiany robią dużą różnicę. Na koniec wyostrzyłem zdjęcie, podniosłem saturację koloru niebieskiego (nieba w tym wypadku) o kolejne +29 i dodałem filtr (tak po prawdzie to tylko dla celów tego artykułu), który spowodował łagodne ściemnianie się nieba od horyzontu w kierunku górnym – ponownie temat na książkę. Powiem krótko, że gradienty w Lightroomie są odpowiednikiem filtrów zakładanych na obiektyw (w wielkim skrócie) i z dużą wprawą można z nimi tworzyć niesamowite efekty.

Lightroom – eksportowanie obrobionych RAW

Istotnym elementem obróbki jest fakt, że nie dokonujemy żadnych fizycznych zmian w samym pliku – LR czy inne konwertery tworzą tzw. warstwy „nad” zdjęciem, które na nie oddziałują, – zawsze możemy wrócić do oryginału, który pozostaje w nienaruszonym stanie. Po zakończeniu edycji plików RAW, należy je wyeksportować do formatu w jakim będą dla nas użyteczne – typowo JPG. W menu wybieramy File -> Export i otworzy nam się okno dialogowe z paroma istotnymi opcjami – możemy zaznaczyć oczywiście kilka zdjęć do eksportu lub robić to pojedynczo – do wyboru. Pominę szczegółową analizę, a skupię się na najważniejszych punktach:

W Export To ustawiamy miejsce do którego chcemy zapisać JPGa – osobiście zapisuję go w tym samym katalogu co RAWy, aby łatwo można było je znaleźć. Opcja Put in subfolder jest niezwykle pomocna – tworzy nam podkatalog np. ../2009/2009-09-24 – Imieniny Cioci Stasi/Obrobione/ i tam umieszcza gotowe zdjęcia.

Kolejną ciekawostką jest File Naming – możemy sobie wygenerować własne nazwy plików i niemalże całkowitą inną kombinację – korzystam z Filename inaczej ciężko później połapać się który JPG należy do którego RAW.

W File Settings z kolei wybieramy typ docelowego pliku – zalecam pozostawienie 100% jakości (odpowiednik level 12 w Photoshopie), aby nie tracić na jakości. Typowo powinniśmy raczej korzystać z sRGB, chyba że wiecie co robicie, macie kolorymetr do monitora i wiecie jak się tworzy profile do niego.

Image sizing pozwala nam na zmniejszenie rozmiarów docelowego pliku – sam tworzę zawsze kilka kopii danego RAW. W pełnej rozdzielczości trafia do iPhoto, a druga mniejsza o długim boku ośmiuset pikseli do galerii internetowej. Nie zaznaczenie tej opcji daje obrazek w pełnej rozdzielczości.

Jeśli nie skorzystaliście z wyostrzania podczas obróbki, możecie to zrobić dodatkowo tutaj – LR wyostrza nam automatycznie zdjęcie bez naszej kontroli do predefiniowanych celów takich jak ekran (monitor) czy na przykład wydruk na papierze błyszczącym czy matowym – każde ustawienie ma oczywiście różne poziomy wyostrzania.

Lightroom – pozostałe

LR posiada jeszcze moduły do tworzenia pokazu slajdów, drukowania naszych prac na drukarce oraz tworzenia galerii internetowych wraz z wygenerowaniem wszystkich potrzebnych plików HTML oraz miniaturkami. Nie korzystam z nich kompletnie – do pokazu slajdów wykorzystuję iPhoto, nie drukuję zdjęć w domu, a galerie tworzone są mało Makowe, zarówno w wyglądzie, funkcjonalności jak i całym podejściu do tematu.

Epilog

Mój workflow nie jest może do końca przemyślanym pod względem wygody procesem, ale przede wszystkim działa dla mnie i mam pełną kontrolę nad każdym stadium rozwoju zdjęcia. Każdy powinien przemyśleć swoje własne potrzeby i dostosować do nich odpowiednie narzędzia – niektórym w zupełności wystarczą podstawowe możliwości iPhoto, a innym chcącym wycisnąć ostatnie piksele z matrycy pozostaje wydłużenie korzystanie z konwerterów. Z grubsza mniejsze znaczenie też ma sam produkt jaki wybierzemy, ważne jest aby odpowiadał on naszym potrzebom i ułatwiał cały proces zamiast go utrudniać jak chociażby Canon Digital Photo Professional – wyobraźcie sobie irytację wywoływaną przez słynny niebieski ekran i pomnóżcie to przez ilość ziarenek piasku nad Bałtykiem.

Jako, że interesuje mnie geotagowanie zdjęć, czyli dopisywanie do nich współrzędnych geograficznych w których były zrobione (fajnie będzie za kilka lat prześledzić na mapie gdzie się było i jak to miejsce wygląda) to moja procedura nieco się wydłuża. Pomimo, że istnieje plugin do LR umożliwiający geotagowanie, ma pewne braki, które są dla mnie nie do przyjęcia.

Mój workflow natomiast przedstawia się następująco:

Kopiuję zdjęcia z karty CompactFlash oraz plik ze współrzędnymi GPS na pulpit i następnie odpowiednim programem zostają dopisane wartości do samych plików RAW. Następnie Lightroom importuje (przenosi) pliki do swojej struktury katalogów z pulpitu, które obrabiam zgodnie z potrzebami (oraz odrzucam niepotrzebne ujęcia). Wyselekcjonowaną partię zdjęć eksportuję do JPG w najwyższej rozdzielczości (a wybrane do galerii WWW w niższej) i importuje je do iPhoto, które służy mi jak narzędzie do katalogowania zdjęć (Twarze, Miejsca, itp.) oraz wysyłania ich na FaceBook czy Flickr. Niestety obróbka RAWów w iPhoto to dla mnie totalna porażka, ale pozostała funkcjonalność jest idealna – łącznie z wyświetlaniem pokazu slajdów na plaźmie.

Mój imiennik korzystający na co dzień z Aperture stwierdził, że jestem nienormalny. Pieszczotliwie. Mam nadzieję. Nie ukrywam, że patrząc z boku to mam wyjątkowo Windowsowe podejście do tematu, ale zapewnia mi to pełną kontrolę nad wyostrzaniem zdjęć w każdej rozdzielczości oraz wiem dokładnie gdzie te zdjęcia się znajdują. Finalnie posiadam kilka kopii tego samego pliku, różniącego się w nazwie jedynie dodawaną przeze mnie literką z przodu – ‘x’ dla wydruków papierowych, ‘xx’ dla internetu w pełnej rozdzielczości, ‘n’ w niskiej, i tak dalej … Może i jestem nienormalny, ale jest to proces który dla mnie po prostu działa i zapewnia szybki dostęp do plików przygotowanych pod różne media. Tak jak już wspominałem – polecam każdemu eksperymentowanie i stworzenie własnego workflow w którym będziecie czuli się dobrze. Najbardziej Makowy pozostanie chyba Aperture …

iPhoto ’09 – Places (klik, aby powiększyć)

Geotagging ostatnio staje się bardzo modny, na tyle że już nie tylko serwisy internetowe typu Flickr oferują możliwość pokazywania zdjęć na mapie. Użytkownicy Maków mają raj w postaci iPhoto z funkcjonalnością Places (ostatnio za pomocą pluginu można to samo osiągnąć w Aperture – nie testowałem osobiście, więc nie wiem jak to działa).

Niedawno zaopatrzyłem się w AMOD AGL3080, tzw. data logger i jestem bardzo zadowolony z jego funkcjonalności. Jest bardzo dokładny co widać na powyższym screenie – trasa zarejestrowana samochodem przy logowaniu co 10 sekund (zamiast defaultowej 1s). Jako, że urządzenie ma mi przede wszystkim służyć podczas robienia zdjęć to próbkowanie z taką częstotliwością w zupełności wystarczy, tym bardziej że pomimo warszawskich korków to pieszo poruszam się znacznie wolniej. Najważniejszym jest fakt, że po podłączeniu pod komputer widoczny jest jako pendrive/dysk twardy – nie ma potrzeby instalować driverów, a z tymi dla Maka nie jest łatwo.

Próbowałem różnej maści aplikacji na OS X, ale w końcu zdecydowałem się na następujące:
- GPSBabel+
- GPSPhotoLinker

Przede wszystkim są darmowe, a jednocześnie rewelacyjnie się sprawują. Obsługuje się je niezwykle prosto, intuicyjnie i nie powodują przed wczesnego łysienia spowodowanego wyrywaniem włosów z rozpaczy. GPSPhotoLinker dodatkowo obsługuje formaty RAW z lepsiejszych aparatów, czyli pliki z rozszerzeniami CR2, NEF, itp.

Instrukcja jak opisać zdjęcia współrzędnymi:

PAMIĘTAMY, ŻEBY USTAWIĆ DATĘ I GODZINĘ W APARACIE PRZED WYPRAWĄ ZDJĘCIOWĄ!!!

1. Pobieramy plik z loggera – w przypadku AMOD AGL3080 jest on zapisany w standardzie NMEA 0183.

2. Uruchamiamy GPSBabel+

3. Ustawiamy opcje zgodnie z powyższym rysunkiem:

3.1. Wybieramy opcję Quick GPSBabel+
3.2. Format pliku wejściowego ustawiamy zależnie od formatu jaki Wasz logger generuje.
3.3. Format wyściowy ustawiamy na GPX XML.
3.4. Zapisujemy plik.

4. Uruchamiamy GPSPhotoLinker:
4.1. Wybieramy tryb batch (odpowiedzialny za dopisanie współrzędnych do wielu zdjęć równocześnie).
4.2. Z paska na górze wybieramy Load Tracks i wskazujmy na plik z rozszerzeniem .gpx wygenerowanym przez GPSBabel+.
4.3. Również z paska narzędziowego wybieramy Load Photos – wybieramy zdjęcia robione w tym samym przedziale czasowym, w którym korzystaliśmy z data loggera.
4.4. Resztę opcji wybieramy zgodnie z powyższym obrazkiem – jeśli chce poeksperymentować to zapraszam.
4.4.1. Time weighted average point jest korzystny dlatego, że jeśli GPS zapisze np. dwie pozycje oddalone od siebie o 10 metrów o czasach, np. 10:44:25 i 10:44:35, a zdjęcie zrobimy o 10:44:30 to uśredni nam automatycznie pozycję między tymi dwoma.

4.5. WAŻNE: Nad zdjęciami ustawiamy strefę czasową w jakiej zostały zrobione zdjęcia jeśli jest odmienna od czasu systemowego! GPS zapisuje je w formacie UTC (GMT).

4.6. Wybieramy Batch save to photos upewniając się, że zaznaczyliśmy wszystkie załadowane zdjęcia (jeśli wybraliśmy opcję Process all loaded photos (not just selected) to nie ma potrzeby wybierać załadowanych zdjęć).

5. Zaimportować zdjęcia do iPhoto/Aperture.

Koniec! To naprawdę takie proste.

Teraz czekam, aż iPhoto/Aperture będzie potrafił przetworzyć pliki GPX i automatycznie dopisać pozycję do zdjęć znajdujących się już w bazie danych lub podczas importu. Generalnie nie jest potrzebny doktorat z fizyki jądrowej, żeby to zaimplementować, więc mam nadzieję że w 2010 roku wraz z premierą iLife ’10 pojawi się taka możliwość. :-)

Miłych szaleństw!

Aha – polecam serwis EveryTrail.com. Można tam uploadować same trasy w formacie GPX, aby zobaczyć je nałożone na mapy Google jaki i dodawać do nich zdjęcia. Na koniec możemy „odtworzyć” naszą trasę.