Odkąd zastąpiłem napęd SuperDrive w swoim iMaku dyskiem SSD¹ to oczywiście nie miałem jak odtwarzać krążków DVD. Tak po prawdzie to nawet mi go nie brakowało, ale powoli zbliżam się do końca swojego audiobooka, a kolejnego dostałem w prezencie na płycie i wypadałoby go zgrać do iTunes. Miałem zdecydować się na Plextora, który jest całkiem ładny i przede wszystkim nie ma tacki, ale akurat składałem zamówienie w sklepie i pomyślałem sobie, że to dobry moment na zakup. W ofercie sensowny był tylko Asus Extreme Slim DVD-coś-tam-dalej, więc takiego też wziąłem.

Pudełko czarne, mało interesujące i znacznie większe niż powinno być — w środku napęd przecież ma być extreme i slim!

W środku dołączono intrukcję, płytę na którą dopiero spojrzałem na powyższym zdjęciu pisząc ten akapit, oraz kabel miniUSB -> 2x USB. Tak … napęd wymaga dwóch kabli USB, które zapewnią mu wystarczająco dużo prądu.

Napęd jest wykonany z metalu, który wygląda jak stal szczotkowana … tyle, że to chyba aluminium. Wszystkie cztery boki są z kolei wykonane z błyszczącego plastiku. Całość, łącznie z metalem, niestety przyciąga odciski palców szybciej niż prostytutka klientów pod Dworcem Centralnym.

Jako, że Maki generalnie są lepsze od pecetów, oraz jako że nie miałem najmniejszego zamiaru poświęcać dwóch portów USB dla napędu, podłączyłem go tylko jedną wtyczką. Poszedł. Bez problemów.

Nie jest to szczyt marzeń ani designu², ale napęd jest w miarę atrakcyjny i mieści się na podstawce iMaka bez problemów. Najważniejsze, że będę mógł bez przeszkód posłuchać trylogii Millennium …

Więcej informacji i zdjęć znajdziecie tutaj: MacTwiggy @ AppleFritter.com.

Źródło: Cult of Mac via @rivis92

Ale zanim do niego przejdę …

Stump

Niedawno zakupiłem Stump dla iPada — jest to idealne mobilne rozwiązania dla osób, które chcą iPada gdzieś postawić. Do pisania, oglądania — nie ma zaczenia. Stump jest płaski (czyt. poręczny) i gumowy (czyt. nic się nie stanie jak upadnie lub oberwie), więc sprawdza się idealnie w podróży. Nie trzeba go rozkładać, ustawiać, nastawiać kąt nachylenia — pomimo, że nie wszystkim się podoba to spisuje się naprawdę świetnie. Dostępny jest w czterech różnych kolorach, więc jeśli nie macie akurat czerwonej kanapy, to możecie wybrać bardziej stonowane opcje.

Twelve South Compass

Na urodziny z kolei otrzymałem w prezencie Compass od Twelve South. Do wyboru są trzy wersje kolorystyczne — czerwona, czarna i srebrna. Zdecydowałem się na czarną, aby utrzymać motyw B&W pomiędzy iPadem, stojakiem, a tapetą. W polskim Apple Store niestety czerwony nie jest dostępny. Sam Compass ma dwa tryby, w których można go ustawić — albo stoi jak na zdjęciu, albo leży prawie na płasko. Niestety ustawienie samego Compassa wymaga uchylanie nóg i nóżek, wysuwanie dodatkowego wspornika i ogólnie potrzebne jest znacznie więcej zachodu przy nim, niż przy stumpie. Nie zmienia to absolutnie faktu, że wygląda zabójczo i zapewnia podparcie tabletowi przy moim iMaku. W pionowym ustawieniu zostaje wystarczająco dużo miejsca podłączenie kabla do złącza dock.

Ten One Design Magnus

Tytułowy dock jest absolutnie najbardziej czystym i innowacyjnym rozwiązaniem jakie widziałem. Wykorzystuje wbudowane w iPada magnesy, aby bez żadnych widocznych uchwytów przytwierdzić go do siebie. Jedynym mankamentem takiego rozwiązania jest konieczność ustawiania iPada poziomo. Nie wiadomo również, czy będzie działał prawidłowo z następną generacją iPada, podczas gdy Compass na pewno, a Stump prawdopodobnie — wszystko zależy od jego docelowej grubości. W każdym razie urzekła mnie jego prostota oraz design.

Więcej zdjęć Magnusa znajdziecie tutaj.

Ankieta

Take Our Poll

Pełna recenzja Nokii oraz Windows Phone 7.5 Mango w lutowym wydaniu iMagazine.

Solid C3350 to kolejny telefon firmy Samsung z certyfikatem IP67, gwarantującym niemal całkowitą odporność na kurz i wysoką wodoodporność, bez obaw można go więc zabrać ze sobą na rower, wspinaczkę, kajaki, czy też po prostu na plażę.

To chyba najlepsza tego typu propozycja obecnie na rynku. Zdecydowanie kupiłbym, gdybym miał potrzebę wybrania się w warunki ekstremalne. Szkoda, że nie ma funkcji udostępniania Wi-Fi — byłby idealnym hotspotem dla iPoda touch lub iPhone’a bez karty SIM.

Cena? $29,999. Waga? 320kg. Moc? Ponad 10,000W. Jest też tryb iNuke! iPoda trzeba niestety kupić samemu.

• The iNuke Boom iPod Dock Is So Big You’ll Need A Forklift To Move It

Western Digital zrobił demo najnowszego i jeszcze niedostępnego My Book Thunderbolt Duo na CESie. Jak sama nazwa wskazuje, interfejs to ultraszybki Thunderbolt, a dyski są dwa. HDD dostępne będą w dwóch pojemnościach — 2x 2TB lub 2x 3TB. Podczas demo podano konserwatywne wyniki — pojedynczy TB Duo osiąga 250-280MB/s. Ciekawostką dopiero staje się podłączenie kilku do komputera. WD podłączył pod Maka cztery My Booki, co zaowocowało łącznie 24TB przestrzeni i średnim transferem na poziomie 450MB/s. Najwyższą zarejestrowaną wartością było około 760MB/s, pomimo że Pani Wiesen i jej ekipa widzieli cyferki na poziomie 900MB/s w biurach WD.

Cena oraz data wypuszczenia na rynek nadal pozostają nieznane, ale formalna prezentacja ma odbyć się na MacWorld w tym miesiącu.

Źródło i zdjęcie: The Verge

Osobiście mam szczerą nadzieję, że nic nowego w tym roku nie nadejdzie — moja stara i poczciwa PS3-ka w wersji 60GB¹, kupiona w 2006 roku, właśnie jest w naprawie. Prawdopodobnie padł moduł lasera i czeka go wymiana. Szacowany koszt to niecałe 500 PLN z robocizną. Z drugiej strony … jeśli koszt naprawy wzrośnie z jakiegoś powodu² to cieszyłbym się gdyby Sony wypuścił PS4 jutro. No … ostatecznie przed weekendem.

Lumia 800 będzie moim telefonem przez najbliższe trzy tygodnie. Pierwsze wrażenia mam bardzo pozytywne, z paroma uwagami sprzętowo-programowymi. Jednak zdecydowanie najbardziej brakuje mi aplikacji, z których korzystam na co dzień pod iOS. Przyzwyczajenia i workflow ciężko zmienić …

Więcej zdjęć znajdziecie tutaj, a recenzja pojawi się w iMagazine w lutowym lub marcowym numerze.

Fuji w końcu zaprezentowało X-Pro 1 — najnowszy model z serii aparatów wyposażonych w hybrydowe wizjery. Dołącza do X100 oraz nowszego X10, który jest … uboższy od X100. Fuji zatem, dla jasności swojej i swoich klientów, stopniuje modele tak: X-Pro 1, X100, X10. Wszystko jasne.

X100 był opisywany w iMagazine oraz tutaj — pozwoliłem sobie blisko rok temu spisać moje pierwsze wrażenia. Naczelnemy spodobał się tak bardzo, że zanabył takowego bez większego zastonowienia. Czy teraz wymieni na nowszy i lepszy model? X-Pro1 charakteryzuje się matrycą 16MP, niestety w rozmiarze APS-C oraz wymienną optyką. Do kompletu druga generacja wyjątkowego hybrydowego wizjera. Na starcie mają być dostępne trzy obiektywy: 18mm f/2.0, 60mm f/2.4 macro i 35mm f/1.4. Te wartości należy odpowiednio przemnożyć przez 1.5, aby porównać je do pełnej klatki. Fuji oferuje nam zatem  27mm, 90mm i 53mm odpowiednio. Ma być dostępna również przejściówka do szkieł Leici, czyli Zeissy M też powinny pasować.

Cena za tą zabawkę retro nie jest łaskawa dla kieszeni. $1700 to przewidywana cena w USA. Plus po $500 za obiektyw lub $600 za makro. U nas spodziewałbym się takich samych wartości, ale w euro. Ktoś zainteresowany? Bo pełnoklatkowe SLRy wychodzą taniej …

Samsung zaprezentował ciekawą, w miarę uniwersalną stację dokującą, współpracującą również z iPodami i iPhonem. Wspiera AirPlay!

Fragmenty informacji prasowej:

Stacja dokująca DA-E750 firmy Samsung ze wzmacniaczem z lampami próżniowymi – to pierwsze na świecie urządzenie dokujące wykorzystujące opracowaną przez firmę Samsung autorską technologię hybrydowego wzmacniacza wyposażonego w lampy próżniowe. Stacja obsługuje wiele modeli telefonów Galaxy S i urządzeń Apple za pośrednictwem złącza dokującego lub komunikacji bezprzewodowej.

• Pełna informacja prasowa dot. DA-E750 i DA-E670 (bez AirPlay i lamp).

OCZ na CES zaprezentował Lightfoot — zewnętrzny dysk korzystający z portu Thunderbolt¹, który będzie dostępny w pojemnościach od 128GB do 1TB. Rok minął, Apple straciło okres ochronny na nowy standard, a CES zapewne pokaże sporo nowości korzystających z niego. Acer już ujawnił Aspire S5 — najcieńszego ultrabooka wyposażonego we wspomniany port.

Teraz pozostaje poczekać na nową linię produktów Apple’a i spadek cen tych szybkich akcesoriów …

W zeszłym tygodniu, a w zasadzie to nawet w zeszłym roku, ponarzekałem trochę na wyższą cenę fabrycznego docka do iPada 2. Jako, że iSpot nie opuścił ceny to zakupy postanowiłem zrobić bezpośrednio u Apple, gdzie i tak czaiłem się na kilka ciekawych zabawek. Jedną z nich był bez wątpienia Stump, którego pierwszy raz odkryłem kilka tygodni temu. Nie dość, że spodobała mi się koncepja takiego rozwiązania, to jest on dodatkowo bardzo mobilny i odporny na uszkodzenia z racji swojej gumowej konstrukcji.

Stump jest ponadto uniwersalny, więc teoretycznie nie ma żadnej przeszkody, żeby trzymać w nim iPhone’a, iPada pierwszej generacji czy ostatniej, a nawet innego tabletu czy smartphone’a. Producent reklamuje jego przeznaczenie „do samolotu”, „do kawiarni”, „na blat kuchenny” — generalnie można z niego korzystać wszędzie gdzie mamy stabilną i płaską powierzchnię. Guma jest miękka, więc nie uszkodzi naszego sprzętu, a jednocześnie na tyle twarda, że nie grozi mu upadek.

Wycięcie, służące do trzymania iPada, ma dwa wycięcia, które umożliwiają ustawienie tabletu pod dwoma różnymi kątami, w pionie lub poziomie.

Stump kosztuje 99.95 PLN w polskim Apple Store. Jeśli nie zamówimy nic więcej, to dochodzi jeszcze koszt wysyłki w wysokości 20 PLN. Jakość wykonania przerosła moje najśmielsze oczekiwania, więc jest zdecydowanie wart tej ceny. Spędziłem z nim zaledwie kilka chwil, ale widzę, że stanie się moim ulubionym akcesorium do iPada, które pewnie przetrwa kilka generacji tabletów Apple’a. Dostępny jest w czterech kolorach — czarny, zielony, różowy i czerwony. Wybrałem opcję patriotyczną, która idealnie komponuje się z białym iPadam oraz … moimi meblami.

• Stump w Apple Store

Zdjęcia za pomocą iPhone 4S.

Unboxing

Kindle przyjechał w bardzo skromnym i schludnym opakowaniu, które możecie obejrzeć w galerii na dole tego wpisu. „Kartonowo-ekologiczny” kolor w żaden sposób nie odstrasza, a w środku całość jest zapakowana prawie tak dobrze jak produkty Apple, przy czym różnica jest naprawdę minimalna. To chyba pierwszy produkt od innego producenta, o którym mogę śmiało powiedzieć, że wiedział co robi projektując pudełko. Wewnątrz opakowania, poza samym czytnikiem, znajduje się kabel USB-microUSB, który służy do podłączania Kindle’a do komputera oraz ładowania go. Prawie każda ładowarka do telefonu, na przykład ta od iPhone’a lub iPada również powinna dać sobie radę, więc nie widziałem sensu kupowania dedykowanej od Amazona — wystarczy dostarczony kabel podłączyć do niej bezpośrednio. A przynajmniej w teorii — jeszcze tego nie sprawdzałem.

Setup

Pierwsze uruchomienie Kindle 4 chwilę trwa. Czekałem chyba ze 3-4 minuty zanim przywitał mnie ekran, na którym musiałem wybrać język oraz sieć Wi-Fi. Od tego momentu wszystko już działało błyskawicznie, przynajmniej na tyle na ile błyskawicznie odświeża się ekran E Ink. Czyli niezbyt. Najgorsze było skonfigorowanie sieci Wi-Fi … Wpisanie „Bus Obserwacyjny CBA 32″ na ekranowej klawiaturze, po której można się poruszać tylko czterokierunkowym przyciskiem to tragedia. Moje ambitne hasło, które ma pierdyliard znaków, jeszcze bardziej mnie zirytowało. Na szczęście nie pomyliłem się ani razu, co nie jest dziwne przy tempie w jakim to robiłem. Okazało się, że pozostało tylko podanie mojego bardzo długiego emaila do konta na Amazon.com oraz jeszcze dłuższego hasła i w końcu zobaczyłem światełko w tunelu.

Reklamy

Wiele osób pyta o reklamy. Otóż Kindle tradycyjnie, jako screensaver, wyświetla okładki różnych książek lub ewentualnie zdjęcie, które wgramy na urządzenie. Reklamy zwyczajnie zastępują powyższe. Podczas czytania książki nic nam nie wyskakuje, nic nie przeszkadza. Wyświetlają się tylko jak go nie używamy oraz podczas przeglądania sklepu (jako wąski pasek na dole). Mam alergię na reklamy, a te w niczym mnie nie denerwują, więc temat nie istnieje.

Ekran

E Ink, czyli elektroniczny papier, to bardzo nietypowe rozwiązanie (możecie sobie poczytać o nim tutaj). Ekran odświeża się średnio co 4 strony poprzez całkowite „zaczernienie”, aby po chwili dopiero pokazał się tekst. We wcześniejszych wersjach ten pełny cykl odświeżenia był przeprowadzany przy każdym „przerzuceniu kartki” i z tego co wiem, dopiero w tej generacji Kindle zostało to zmienione. Tekst można dostosować po względem rozmiaru, odstępów oraz czcionki¹, więc każdy znajdzie odpowiednie ustawienie dla swoich oczu. Jako, że ekran nie „świeci”, to nie da się oczywiście czytać po ciemku — potrzebne jest zewnętrzne źródło światła jak przy każdej papierowej książce.

Amazon Kindle

Ciekawym rozwiązaniem Amazona jest możliwość synchronizacji naszych książek pomiędzy Kindle, iOS (za pomocą Kindle.app) oraz Androidem — niezależnie na którym urządzeniu skończymy czytać, zapamiętane zostanie nasze miejsce w książce i będziemy mogli kontynuować na drugim urządzeniu. To zdecydowanie wygodniejsze rozwiązanie niż w iBookstore Apple’a, który jest ograniczony tylko do platforum iOS. Książki są też generalnie tańsze w sklepie Amazon.

Wish List

Amazon ma bardzo fajnie zorganizowany Wish List — to lista rzeczy, które chcemy, aby ktoś nam sprezentował pod choinkę, na urodziny czy też „tak po prostu”, bez powodu. Mój możecie znaleźć tutaj — pozwoliłem sobie już zapełnić go pozycjami, które mnie interesują.

Gdzie kupić?

Kindle 4 można zamówić w USA, gdzie trzeba podać kraj docelowy, w tym wypadku Polskę. Na Amazon UK można kupić ten sam model za 89 GBP, ale książek już nie — strona odsyła nas do sklepu w USA. Sam zdecydowałem się na najtańszą opcję, czyli firmę Kompranet na Allegro. Konkretniej, to kupiłem Kindle na dokładnie tej aukcji. Nic z tego nie mam, ale polecam tego sprzedawcę, bo jest solidny i dostarczył mi sprzęt w jeden dzień, co w sumie bardziej zależało od samego kuriera, a nie od Kompranetu. Osoby prowadzące działalność zapewne ucieszy fakt, że bez problemów otrzymujemy również fakturę VAT.

A wrażenia z samego użytkownia? Na to będziecie musieli poczekać, bo jeszcze nie kupiłem, ani tym bardziej nie przeczytałem żadnej książki.

Galeria

Mógłbym rozpocząć ten wpis od słów Steve’a Jobsa z 2010 roku:

Jeśli widzisz rysik, to znaczy że zawalili sprawę.

Ale tego nie zrobię … i to z aż dwóch powodów. Pierwszym jest zwyczajnie fakt, że ekran Note’a jest pojemnościowy, czyli taki jak w każdym innym współczesnym smartphone’ie. Drugi powód jest jeszcze prostszy: nie trzeba go używać … i nie używałbym go …

Otóż dowiedziałem się, że istnieje funkcja, która nazwana jest „Poz. fun. obr.” Fajn. Ciesz. si. ż. mog. tak. rze. czyt. bo to je. tak. czyt.

Zacząłem trochę od końca, lub też „od dupy strony” jak to niektórzy lubią kolokwialnie ująć. W każdym razie, Samsung dzisiaj zorganizował premierę Galaxy Note’a w Warszawie, na której jak każde szanujące się duże dziecko, bawiliśmy się wspomnianym sprzętem. Pierwszą rzeczą, która uderza to rozmiar. Jest znacznie większy niż się spodziewałem, a jednocześnie na tyle mały, że bez problemu wejdzie do kieszeni marynarki. Takiej normalnej, bez potrzeby kombinowania, żeby zmieścić iPada. Waga również nie stanowi przeszkody — telefono-tablet jest cienki i lekki. Obawiałbym się jednak, że go uszkodzę noszą w kieszeni jeansów na co dzień. A marynarki nie noszę często. Nawet ciężko to nazwać noszeniem „rzadko.” W każdym razie Note jest gigantycznym telefonem i maciupeńkim tabletem. W jednym. Wash & go? Nie wiem … dalej czekam na sztukę do recenzji.

Galaxy Note ma jednak jeden słaby punkt i to tak na dzień dobry. Android. W archaicznej wersji 2.3.x. To tak jakby Apple dzisiaj wypuścił iPhone’a 4S w wersji 5.3″, na którym iOS 5 moglibyśmy zainstalować dopiero na wiosnę 2012. Od razu kojarzy mi się mentalność „beta” Google’a. W każdym razie Android w wersji 4.0 spodziewany jest na wspomnianą wiosnę przyszłego roku. Drugim słabym¹ punktem jest bez wątpienia ekran Super AMOLED+ HD coś-tam-pewnie-jeszcze-dalej. Kolory są na nim tak przerysowane, że woła to o pomstę do nieba. Niestety, normalnym ludziom to odpowiada. Nienormalni chyba są. Ostatnie pretensje kieruję do tłumacza Androida, który robił przekład na nasz wspaniały i jakże łatwy język. Otóż dowiedziałem się, że istnieje funkcja, która nazwana jest „Poz. fun. obr.” Fajn. Ciesz. si. ż. mog. tak. rze. czyt. bo to je. tak. czyt.

A sam hardware? Solidny. Bardzo solidny. Poniekąd większy Samsung Galaxy S II – design w każdym razie jest bardzo podobny, wraz z dobrze znaną skądinąd chromowaną ramką. Teraz pozostaje czekać, aż dojedzie testowy model i przesiąść się na niego na tydzień lub cztery. Ciekawy jestem czy da się na tym czytać wygodnie …

Na przedostatniej parze baterii, Trackpad wytrzymał mi 149 dni. Potem zapodałem mu walające się po szufladzie Panasonic Pro Power, które dopiero wczoraj zakończyły swój żywot. W sumie 152 dni — widać, że żywotność się utrzymuje. A jak Wasze trzymają?

Niestety statystyki Wireless Keyboard zostały przerwane, odkąd zamieniłem ją na wersję dwubateryjną. Powodem był zwyczajnie brak … trzech baterii w domu, a sklep już zamknęli, więc starsza klawiatura odpoczywa w szufladzie i czeka na lepsze czasy. Co nie zmienia faktu, że ta nowsza, a przynajmniej takie mam wrażenie, bo nie liczyłem co do dnia, ma lepszą wydajność na dwóch bateriach niż stara na trzech.

W Apple Store pojawiły się uaktualnione wersje całej serii MacBooków Pro. Zmian wiele nie znajdziemy, ale z tego co widzę to zmieniono podstawowe HDD na modele większe oraz wprowadzono ciut szybsze procesory. Trzynastka niestety nadal pozostała przy dwurdzeniowych Core i5 i i7 … i dlatego nadal będę polecał MacBooka Air zamiast 13-tki, chyba że ktoś potrzebuje wyjątkowo dużo miejsca.

Uaktualnienie

Przepraszam — mej uwadze umknęła mała zmiana w numerkach kart graficznych:

• najtańsza 15-tka ma teraz 6750M z 512MB RAM zamiast 6490M z 256MB
• droższy model i 17-tka ma 6770M zamiast 6750M

Dam znać jak przebiegła operacja w najbliższych tygodniach …

Iomega zaprezentowała ciekawe rozwiązanie dla Macuserów — Mac Companion dostarcza nam nie tylko obudowę z dyskiem twardym (2TB/3TB 7200 rpm), ale również hub USB z portem 2.1A do ładowania/sync iPada (lub iUrządzenia), a całość może być podłączona za pomocą FireWire 800.

• Iomega Mac Companion

Niejaki Hexxeh zainstalował ChromiumOS na MacBooku Air 11.6″ … Nie wiem za bardzo po co, ale jeśli sami chcecie to spróbować, to poniżej znajdziecie przepis.

Chciałbym tylko Was ostrzec: zróbcie backup swoich danych, bo trzeba sformatować SSD do tego celu!

P.S. Działa wszystko poza Bluetooth na MacBookAir3,1 i MacBookAir3,2.

Jak zainstalować ChromiumOS na MacBooku Air

Potrzebne są:

• 2GB pendrive
• instalacyjny pendrive dostarczany razem z MacBookiem Air
• 30 minut wolnego czasu
• backup lub obraz/klon danych na dysku

Procedura:

• Pobierz obraz instalacyjny ChromiumOS spod tego linku.
• Rozpakuj obraz odpowiednim narzędziem.
• Wypal obraz na pendrive za pomocą dd (procedura taka sama jak przy Flow/Vanilla — Google tutaj pomoże).
• Wyłącz komputer i włóż oba pendrive’y do niego.
• Wciśnij klawisz C i puść go jak pojawi się logo Apple.
• Jak pojawi się wybór języka to po zaznaczeniu odpowiedniej opcji, wybierz Dalej.
• Z menu na górze wybierz Narzędzia/Utilities i potem Terminal.
• Wpisz następującą komendę: dd if=/dev/rdisk1 of=/dev/rdisk0 bs=4m count=512
• Zatwierdź ją Enterem.
• Po zakończeniu operacji (jak się wyświetli, że przekopiowano X bajtów w Y sekund), przytrzymaj klawisz On/Off aż komputer się wyłączy.
• Wyciągnij oba pendrive’y.
• Włącz komputer.

Nie odpowiadam za tą procedurę — stworzył ją Hexxah i możecie ją w oryginale zobaczyć tutaj. Sprawdzałem poprawność tłumaczenia już ze 3 razy, ale proszę o informację jeśli coś jednak mi się pomyliło.

Przy okazji — jak ktoś się jednak zdecyduje to podeślijcie jakieś screenshoty i zdjęcia to je tutaj wrzucę.

Źródło: Hexxeh

A Wasze jak się trzymają?

Wracając do Galaxy S2 na moment, ma przewagę nad najgroźniejszym konkurentem w postaci HTC Sensation – objawia się ona niezablokowanym bootloaderem i zdecydowanie delikatniejszą nakładką na Androida. Przemek Pająk, dotychczas użytkownik iPhone’a 3G (lub 3GS), otrzymał go w prezencie od żony – nie przeklina jej, więc chyba dobrze trafiła z niespodzianką. Ale miało być o Nexusie S …

Nexus S to następca Nexus One¹, który ma za zadanie dawać przykład innym jak powinien wyglądać telefon z OSem Google’a. Jak się pojawił to być może rzeczywiście tak było, ale przy tempie premier nowych modeli to już producenci dyktują “modę”. Galaxy S II przewyższa go pod każdym względem … poza jednym. Stockowy Android to jest to co tygrysy lubią najbardziej.

Hardware

Od strony sprzętowej telefon prezentuje się bardzo solidnie. Charakterystyczna zakrzywiona szyba ma powodować, że telefon lepiej leży przy policzku, ale dla mnie było to zupełnie obojętne. Ekran wykonany w technologii Super AMOLED, bez plusa, również nie robi takiego wrażenia. Poza szybą, telefon w zasadzie niczym szczególnym się nie wyróżnia. Nie jest ani najcieńszy z obecnych, ani specjalnie gruby. Jakość tylnego plastiku jest bardzo dobra, ale rysuje się od samego patrzenia. Najbardziej jednak zdziwiłem się jak w specyfikacji zobaczyłem, że Nexus S ma 4” ekran. Ma się wrażenie, że bliżej mu do 3.5” i dopiero bezpośrednie zestawienie pokazuje różnicę.

Bateria

Bateria za to trzyma mocniej niż rzep psiego ogona – dopiero bardzo intensywne wykorzystywanie go od wczesnego rana do późnego wieczora spowodowało, że zjechała … do 20%. Być może gdybym więcej korzystał z GPSa …

RAM

Nexus S ma sporo mniej RAMu od najnowszych modeli i zdarzały się momenty, w których było to czuć. Niestety Android nie ma wbudowanego jak Galaxy S II przycisku “zabij wszystkie procesy”, więc pozostawała cierpliwość lub szukanie jakiegoś Task Managera w Android Market.

Aparat

Matryca i/lub oprogramowanie przetwarzające zdjęcia nie jest wybitne. Nawet przy najniższym ISO, przy którym teoretycznie nie powinno być żadnych szumów, pojawiały się w sporych ilościach, w szczególności na niebieskich barwach. Aparat, tak jak każdy który spotkałem w Androidzie, nie ma automatycznego trybu makro, co jest niezwykle irytujące. Skoro potrafi zmierzyć punkt ostrości, to powinien potrafić automatycznie włączyć ten tryb. Niemniej jednak zdjęcia z niego są całkiem przyjemne dla oka – brakuje jedynie aplikacji typu Camera+, którą znamy z iOS.

Przyciski funkcyjne

Android charakteryzuje się tradycyjnie czterema przyciskami pod ekranem: Home, Szukaj, Menu/Opcje i Wstecz. Samsung w swoich własnych telefonach rezygnuje z tego drugiego z powyższej listy i ponownie: chwała mu za to! Jestem stanowczo zwolennikiem trzech, gdzie środkowy jest fizycznym, wyczuwalnym pod palcami kawałkiem szkła, metalu czy nawet plastiku. Po pierwsze da się wtedy z nich korzystać bez patrzenia, a po drugie znacznie łatwiej zapamiętać ich położenie – większość telefonów ma różną ich kolejność co jest kompletnym złamaniem wszelkich zasad ergonomii i przejrzystości UI.

Software

Stockowy Android jest bardzo przyjemny, trochę niedopracowany miejscami, ale dający większą swobodę niż te zakute nakładkami. Miałbym dzisiaj ciężki orzech do zgryzienia gdybym miał wybrać Galaxy S II jako główny telefon. Czy pozostać przy TouchWiz, czy go rootować i instalować jakiegoś ROMa?

Na wstępie pisałem, że stock to preferowana opcja – jest tak głównie ze względu na fakt, że nie trzeba polegać na producentach ani operatorach na update’y systemu operacyjnego. Uaktualnienie jest gotowe do pobrania zaraz po jego uwolnieniu przez Google’a. Sony kazał sobie czekać chyba blisko rok czasu na upgrade z 1.6 na 2.1, gdzie aktualna wersja to 2.3.4. Samsung Polska na dzień dzisiejszy też nie wie kiedy Galaxy S2 otrzyma 2.3.4². Przekonałem się jednak, że Samsungowy TouchWiz jest naprawdę bardzo przyjemny w użyciu na codzień i jednocześnie sporo rzeczy ułatwia.

Po długim rozważaniu za i przeciw, kupiłbym S2 – ten ekran po prostu powala.

Smartphone’y

Jeśli na moment odstawić fanboyostwo, to dzisiaj w zasadzie mało istotne jest jaką platformę wybierzemy. Wszystkie oferują bardzo zbliżoną funkcjonalność i w większości to samo oprogramowanie. Oczywiście brakowałoby mi paru pozycji, których nikt nie przeniósł z App Store do Android Market, ale powiedzmy że przeciętny użytkownik jakoś sobie poradzi. Różnice jakie pozostają to image firmy i samego telefonu oraz trudność w jego użytkowaniu. Własnej mamie Androida nie kupiłbym nigdy, ale znając jej słaby wzrok, raczej sklaniałbym się ku produktom Emporii niż Apple’a. To tak jak z samochodami – każdy ma inny image, kojarzy się lepiej lub gorzej oraz ma mniej lub więcej dostępnych funkcji, ale każdy dowiezie nas tam gdzie chcemy dojechać.

Pozostaje pytanie czy będzie to Kia, Hyundai, VW czy Mercedes³.

Samsung NX10 Limited Edition

Samsung NX10 dotarł do mnie trzy tygodnie temu z trzema obiektywami, przy czym dwa mnie najbardziej zaintrygowały, a trzeciego nawet nie wyjmowałem z pudełka. Pierwszy to szeroki 20 mm f/2.8 typu pancake, a drugiemu prawie-standard 30 mm f/2 — po przeliczeniu na pełną klatkę odpowiednio mamy 30 mm i 46 mm. Sam aparat ma matrycę 14.6 MP o rozmiarze APS-C, czyli taką jaką Fuji X100, Nikon D7000 czy Canon 60D — brakuje mu za to lustra i wizjera optycznego. Do wyboru pozostaje korzystanie z elektronicznego odpowiednika lub ekranu AMOLED.

Aparat jest przede wszystkim mały i nadzwyczaj dobrze wykonany. Obudowa sprawia bardzo solidne wrażenie, znacznie lepsze od mniejszego brata, modelu NX100, który jest stanowczo zbyt plastikowy. Całość leży poprawnie w ręce i swobodnie mieści się do większych kieszeni. Oczywiście istnieje możliwość montażu „dużych” obiektywów, ale wtedy rozmiarami (głębokością) zbliżamy się do normalnych aparatów. Cena jest również bardzo konkurencyjna — z kitowym obiektywem¹ można go już kupić w rejonie 2 tys. PLN — dwa razy taniej od Fuji i w zbliżonej cenie do Olympusa z serii PEN, który jednak ma sporo mniejszą matrycę.

Obiektywy, które testowałem, charakteryzują się kilkoma cechami: są jasne, tanie i plastikowe. Ta ostatnia cecha może trochę odstraszać, ale nie sprawiają wrażenia jakby miały się zaraz rozlecieć. Stałki są w miarę proste w konstrukcji i nie miałem większych zastrzeżeń do sposobu ich rysowania — bokeh wprowadza trochę niepokoju momentami, ale nie ma tragedii. Na każdym dodatkowo znajduje się przycisk, który nie był wykorzystywany przez NX10 — więcej na temat jeśli w moje ręce wpadnie NX11, z którym on współpracuje.

Aparat utrwala całkiem przyjemne zdjęcia — przynajmniej w formacie RAW — na kartach SD. Jedno waży średnio 25 MB, więc przygotujcie sporej pojemności karty … na 8 gigowego Sandiska zmieściło mi się zaledwie 280 zdjęć. Same fotografie powinny być bardzo porównywalne do aparatów typu Canon 600D — zresztą zerknijcie sobie na DxO Mark obu aparatów. Myślę, że realnie nie należy wykraczać poza ISO 800, chyba że chcemy się zdecydować na B&W — dotyczy to zresztą wielu aparatów w tej klasie.

Autofocus działa całkiem sprawnie — na pewno lepiej niż w moim Panasonicu LX3. Szału oczywiście nie ma, ale jest poprawny. Aparat za to ma kolosalną przewagę nad Fuji, która spowodowała, że system bardzo przypadł mi do gustu — ostrzenie ręczne działa genialnie! Po przełączeniu aparatu w tryb MF, jak zaczynamy kręcić mechanicznym pokrętłem na obiektywie to NX10 automatycznie robi zbliżenie obrazka na LCD, aby można było precyzyjnie określić punkt ostrości. Całość powraca do pokazywania pełnego kadru po muśnięciu spustu migawki. Mechanika jednak znacząco wpływa na wyczucie — nie jest może tak łatwo złapać właściwą odległość jak w lustrzance z dobrym wizjerem, ale w każdym razie sprawuje się to o niebo lepiej niż w Fuji.

W aparacie bardzo zabrakło jednej funkcji — interwalometru, aby ułatwić robienie filmów poklatkowych. Jest co prawda opcjonalnie dostępny wężyk, ale niestety bez elektroniki pozwalającej ustawić interwałów, aby cierpliwie poczekać na zakończenie robienia serii zdjęć.

W tym roku ma się jeszcze ukazać jeden ciekawy obiektyw do serii NX: 85mm f/1.4 — w komplecie z powyższymi można stworzyć ciekawy i kompaktowy zestaw mieszczący się do dwóch większych kieszeni.

Warsaw Time Lapse

Wersja HD dostępna jest tutaj.

Niestety, jako że Final Cut Pro lubi ciągłe renderowanie, to czasami praca z nim to męka — nie mogę doczekać się nowej wersji. Najczęściej widziane okno dialogowe:

W każdym razie właśnie pracuję nad ambitniejszą wersją — powinna być jeszcze dzisiaj, najpóźniej jutro. Przy okazji napiszę też więcej spostrzeżeń na temat samego aparatu.

Warsaw

Wersja HD dostępna tutaj.

O iPhone’ach zawsze jest głośno, ale z telefonami z Androidem jest różnie. Pomimo, że generalnie mnie nie interesują ich dokładne specyfikacje techniczne, to o Galaxy S II było na tyle dużo buzzu, że starsze kobiety odganiały się rękoma¹ od hałasu.

W swojej recenzji będę odnosił się również do spostrzeżeń Przemka i jego recenzji, ponieważ otrzymaliśmy telefony w bardzo zbliżonym okresie², a być może różnica zdań pozwoli Wam poznać bardziej dokładny obraz tego telefonu. Recenzja, jak zawsze, będzie subiektywna, pojawią się częste porównania do iOS i iPhone’a 4, ale postaram się być obiektywny w swoim subiektywiźmie.

Disclosure: Samsunga Galaxy S II otrzymałem do testów od Polkomtel S.A (lepiej znany jako Plus). Hardware’owo telefon reprezentuje model testowy i różni się od tego, który kupicie w sklepie. Android i TouchWiz jest w wersji ostatecznej.

Specyfikacja

Ogólnie to mało mnie interesuje to co jest „pod maską” — telefon ma sprawnie działać, bez żadnych potknięć, a bateria ma wytrzymywać na tyle długo, żebym mógł bez problemów przebyć ocean samolotem, łącząc się z WiFi podczas każdego postoju na lotnisku, meldując się na Foursquare i Twitterze za każdym razem.³ Niemniej jednak, Galaxy S2 ma na pokładzie 1.2 GHz, dwurdzeniowy chip⁴ obsługujący 1 GB RAMu (z którego dla aplikacji dostępne jest 800+ MB). Najbardziej imponujący jest przód — ogromna 4.3″ tafla szkła napędzana ekranem Super AMOLED Plus o rozdzielczości 800×480. Do dyspozycji użytkownika jest 16 lub 32 GB pamięci na zdjęcia, filmy i inne bzdury z możliwością jej rozszerzenia o kolejne 32 GB za pomocą karty MicroSD⁵.

Wygląd i wrażenia w ręce

Na wstępie chciałbym wspomnieć, że takiego jak ten który otrzymałem, raczej nigdzie nie kupicie. Telefon ma trochę inny wygląd od modelu „sklepowego” — ma brak logo Samsunga na przedzie telefonu, które znajdziemy tylko na tylnej klapce.

Galaxy S II jest niewiarygodnie cienki i lekki. Moja pierwsza reakcja to był spory wyraz zdziwienia, podsumowany potęgującym moje zaskoczeniem niecenzuralnym słowem. W pierwszym momencie miałem też bardzo pozytywne wrażenia dotykowe — jakość użytych materiałów jest bez zarzutu. Całość zwieńczona jest czterema fizycznymi przyciskami oraz dwoma dotykowymi. Te pierwsze już słabiej wypadają w teście macania — wyraźnie czuć, że są wykonane z plastiku. Są też ciut za bardzo gąbczaste podczas naciskania, ale przyzwyczaiłem się do nich bardzo szybko i po chwili zupełnie nie zwracałem na to uwagi. Nietypowy dla telefonu z Androidem jest środkowy przycisk pod ekranem w stylu tego dobrze znanego z iPhone’a. Aby nie kusić prawników jest kwadratowy i otoczony takim samym gustownym, czarnym chromem jak szkło. Pracuje wzorowo, a jest nietypowy, ponieważ Google zaleca stosowanie czterech przycisków — Samsung zapomniał o tym z lupą służącym do uruchamiania wyszukiwarki i chwała mu za to! Dotykowe przyciski po bokach z kolei są prawidłowo i intuicyjnie ulokowane — lewy wywołuje „opcje”, a prawy odpowiada za komendę „wstecz”.

Trochę gorzej jest z tyłem obudowy. Perforowana powierzchnia sprawia przyzwoite wrażenie jak się użytkuje telefon, ale jej demontaż ujawnia z jakiego plastiku jest wykonana od wewnętrznej strony. Bałbym się, że po dłuższym okresie jej demontowania, nie chciałaby już wrócić na swoje miejsce. Plastik wokół tej perforowanej nakładki również nie jest nadzwyczajny — średnio-dobry jakościowo, ale nic powalającego na kolana. Na środku, bliżej górnej części, znajduje się obiektyw aparatu i LEDowa lampa błyskowa. Aparat ma 8 megapikseli. Na dole z kolei znalazło się miejsce na głośnik, który gra „do tyłu” — na szczęście często trzymam telefon tak, że dźwięk odbija się do dłoni i wraca do uszu. Dwa mikrofony ulokowane są na górnej i dolnej krawędzi telefonu, a przy tym pierwszym jeszcze znalazło się miejsce na wejście słuchawkowe.

Samsung Galaxy S2 jest bardzo dobrze wykonany i doprawdy świetnie leży w dłoni. Ekran ma takich samych rozmiarów jak ten w HTC HD7, ale ergonomia jest kilkukrotnie lepsza — powodem jest oczywiście grubość urządzenia (a raczej jej brak). Mam spore dłonie, ale nie byłem w stanie wspomnianego HTC obsługiwać jedną ręką. Z S2 nie mam takich problemów — sięgam do górnego lewego rogu prawą ręką bez nadwyrężania mięśni. Zrezygnowanie z jednego z „Androidowych przycisków” również znacząco wpłynęło na wygodę użytkowania telefonu — po prostu nie da się pomylić! Nawet jeśli przyciski dotykowe nie są podświetlone, to wiemy dokładnie gdzie się znajdują.

Wprawdzie trudno nawigować po tak wielkim 4,3-calowym ekranie palcami jednej dłoni (…)

Przemkowi sprawia to kłopot, więc jeśli macie mniejsze dłonie to najpierw sprawdźcie czy na pewno będzie Wam pasował taki gigant — w moim przypadku jest idealnie.

iPhone 4 również świetnie leży w dłoni, ale metalowa antena po dłuższym czasie „wgryza” się w palce — pod tym względem starsze modele były lepsze. Galaxy S2 jest w tym wypadku wygodniejszy i nawet kilkugodzinne użytkowanie nie sprawia problemów.

Samsung: proszę zostańcie w telefonach z Androidem przy trzech przyciskach — nie przywracajcie do życia wyszukiwarki!

Wyświetlacz

Postanowiłem poświęcić mu cały „rozdział”, bo jest po prostu niewiarygodny, ale w zupełnie inny sposób niż ten w iPhone 4. To mój drugi telefon z ekranem AMOLED — pierwszym był Samsung Omnia 7 (recenzję znajdziecie tutaj), z tym że był starszy technologicznie. S2 nadal nie używa się w słońcu tak wygodnie jakbyśmy mogli chcieć, ale jest spora przewaga Super AMOLED Plus względem ekranów poprzedniej generacji — nie zniechęca do siedzenia pod zabójczymi promieniami z nieba, a to już coś. Bezdyskusyjnie największą zaletą tego typu ekranów są poziomy czerni jakie potrafią uzyskać — Samsung powinien reklamować je jako „czerń czarniejsza niż najczarniejsza czarna dziura.” Nie ma jednak róży bez kolców …

Ekrany AMOLED mają jedną ogromną wadę — kolory są tak przesycona, jak zgniłe pomidory rzucane w ludzi podczas czerwonej wojny: Tomatiny! Są po prostu przekłamane i w niektórych przypadkach, oglądając jaskrawe zdjęcia, wychodzą poza wszelkie skale.

Co więcej, wyświetlacz jest tak wbudowany w obudowę, że praktycznie w całości wypełnia on jego szerokość, a ramki o minimalnej szerokości (ok 3 milimetrów) są wręcz niezauważalne ze względu na kruczoczarny charakter dizajnu.

O ile w moim przypadku nie przeszkadza mi czarny chrom, to ten srebrno-błyszczący zwyczajnie mi się nie podoba⁶ i optycznie niszczy uzyskany i opisany przez Przemka efekt. iPhone 4 w swojej czarności (lub bieli) jest tutaj bardziej estetyczny. Największą zaletą tego ostatniego jest gęstość upakowania pikseli. Tak, ekran Samsunga jest imponujący, ale pod tym względem musi ustąpić pola iPhone’owi i jego matrycy, która wygląda jak kartka kredowego papieru. Moje oczy nie odróżniają na niej pikseli, a na Samsungu niestety tak. iPhone, jak i wiele innych telefonów z LCD, ma również znacznie bardziej rzeczywiste kolory …

Nie waham się stwierdzić, że internet w wydaniu Galaxy SII jest po prostu ładniejszy niż… na komputerze.

Nie wiem z jakiej przeglądarki korzysta Przemek, ale żaden z internetów w żadnym z telefonów nie jest ładniejszy niż na komputerze. Wyprzedzając fakty zdradzę też, że Mobilne Safari ma funkcjonalną oraz estetyczną przewagę nad implementacją Google’a, ale o tym za chwilę …

Największe zaskoczenie jest wracając z tak dużego ekranu do 3.5″ w iPhone’ie — po paru minutach człowiek się przyzwyczaja, ale w pierwszym momencie jest lekki szok. Gdyby kolory nie były tak przesycone i gdyby miał ponad 300 PPI to byłby to zdecydowanie jeden z najlepszych ekranów na świecie. Ta czerń jest po prostu niesamowita!

Na koniec jeszcze chciałem wspomnieć o jednym problemie — nie wiem czy to wynika konkretnie z mojego egzemplarza, który jest przecież testowym, ale ekran czasami migocze podczas automatycznej regulacji jasności: jaśniej-ciemniej-jaśniej-ciemniej i tak w koło Macieju przez kilka sekund, dopóki się nie uspokoi. Wyłączenie automatu rozwiązuje przypadłość.

Dźwięk

Jest⁷.

Galaxy S II jako telefon

Nie wiem z czego to wynika, ale każdy Android z jakim miałem do czynienia ma tą samą denerwującą cechę … jak zaczyna ktoś do nas dzwonić, to uruchamia się dzwonek czy też wybrana muzyczka. Poziom dźwięku jest … cichy. Po około sekundzie nagle wzrasta do ustawionej wartości w systemie⁸. Zupełnie nie rozumiem dlaczego tak jest. Co gorsza — dokładnie ten sam efekt występuje zaraz po odebraniu rozmowy. Pierwsze „cześć” od dzwoniącego jest zawsze ciche, aby po chwili głośność skoczyła na maksimum (czyli moje ustawienie systemowe). Szlag mnie trafia …

Cała reszta jest bez zarzutu, połączenia z Erą i Orange zrywa tak samo jak mój iPhone w Plusie — dobrze że wewnątrz sieci nie ma tych problemów. Jakość samej rozmowy natomiast jest subiektywnie lepsza. Ciężko to oczywiście zdefiniować, ale po prostu mam wrażenie że głos drugiej osoby jest dla mnie czystszy i bardziej klarowny.

Aparat

Wiele osób narzeka na brak fizycznego przycisku do wyzwalania migawki w Galaxy S2. Był, jeśli dobrze pamiętam, w HTC HD7 i/lub Omnii 7 i nie podobał mi się. Wielokrotnie niechcący go uruchamiałem w kieszeni. Poza tym wymagał na tyle mocnego wciśnięcia, że powodowało to poruszona zdjęcia. Do pacania w ekran jestem przyzwyczajony od czterech generacji iPhone’ów i nie sprawia mi to żadnego problemu. To co natomiast bardzo cenię sobie w implementacji samego aparatu (zakładam, że TouchWiz⁹ tutaj wprowadza pewne zmiany) to przejrzystość UI prawie na poziomie tego w iOS. Wszystkie funkcje są łatwo dostępne i o ile uważam, że możliwość ustawiania efektów nakładanych na zdjęcia przed ich zrobieniem za lekki bezsens, to nie trzeba walczyć z nimi.

Po lewej: brak makro. Po prawej: największe możliwe zbliżenie jakie udało mi się zrobić.

Jakość zdjęć jest bardzo przyzwoita — po ograniczonej ilości, które zrobiłem przy okazji przemieszczania się po mieście, nie mam do nich zastrzeżeń. Sam obiektyw jednak ma kolosalną wadę — nie ma trybu makro. Fizycznie nie da się zrobić zdjęcia z bliska tak jak iPhonem. Fakt, że 3GS pod tym względem również na wyróżniał się, ale w iPhone’ie 4 jest to wykonane perfekcyjnie. Tap to focus oczywiście działa jak należy, a algorytmy przyzwoicie dobierają ekspozycję. Mam wrażenie, że iPhone jest mocniejszy w rogach — w Samsungu są lekko rozmyte, ale czepiam się tutaj. Gdyby nie brak trybu makro to śmiało można by było powiedzieć, że jest to jedna z lepszych matryc dostępnych w telefonach.

UWAGA! Zdjęcia w pełnej rozdzielczości po kliknięciu! Ważą odpowiednio 3.6 MB lewe i 2 MB prawe.

Telefon kręci filmy w 1080p. Nie wiem do końca czy jest sens wychodzenia poza 720p przy ograniczonych pojemnościach w telefonie oraz stosowanych matrycach o mikroskopijnych rozmiarach, ale do jakości obrazka nie mam żadnych zastrzeżeń. W każdym razie jest jakby ktoś potrzebował.

Bateria

Nie spodziewałem się pod tym względem żadnych rewelacji … powiem więcej, myślałem że będzie tragedia. Bateria ma pojemność niewiele większą od iPhone’a 4, ekran jest przecież znacznie większy, a dwurdzeniowy SoC pewnie pobiera większe ilości prądu. Prawie codziennie, przez ostatni tydzień, zaczynałem wieczór na 30+% baterii, czyli spokojnie wystarczało mi do snu. Raz zdarzyło się, że sporo korzystałem z nawigacji i Google Maps w samochodzie i około 20:00-21:00 pojawiło się ostrzeżenie o przekroczeniu bariery 20%. Potem jeszcze spadło do 10% zanim podłączyłem się do ładowarki …

Jest to wynik całkowicie zadowalający, który być może nie dorównuje mojemu (już rocznemu!) iPhone’owi, ale biorąc pod uwagę specyfikację to naprawdę nie ma na co narzekać. Inni producenci powinni brać przykład, że jednak się da. Niektóre dzisiejsze smartphone’y wymagają doładowywania w ciągu dnia, aby wytrzymać do wieczora, a to już nie jest do zaakceptowania. Między innymi z tego powodu jestem przeciwny wprowadzaniu LTE w komórkach, dopóki nie zostaną rozwiązane problemy z nadmiernym poborem prądu chipów.

GPS

Domyślnie GPS w Galaxy S II jest wyłączony — trzeba go ręcznie aktywować w ustawieniach jednocześnie zgadzając się na wysyłanie informacji Google’owi o punktach dostępowych w zasięgu telefonu. Mój router mają już w swojej bazie danych, o czym pisałem niedawno, więc specjalnie się tym faktem nie przejmowałem.

Po pierwsze sprawdziłem czy jest widok 3D … akurat byłem w centrum Warszawy, a w okolicy było kilka wieżowców. Niestety …. mogłem co prawda zmienić kąt patrzenia, ale budynki pozostały płaskie. Pozostało mi przesunięcie mapy nad Nowy Jork i sprawdzenie jak to wygląda patrząc na Big Apple.

Po lewej: Warszawa w „3D”. Po prawej: W NYC to już lepiej wygląda!

Chwilę później dotarłem do aplikacji o zachęcającej nazwie „Nawigacja”, ale pojawił się komunikat o tym, że nie działa ona na „naszych” terenach, więc powróciłem do Google Maps, aby trafić do celu … i bardzo się zawiodłem. Cały czas w różnych zakątkach internetu czytam o przewadze implementacji map Google’a na Androidzie, ale ustalanie pozycji w Samsungu działa tragicznie. Nie dość, że trwa straszliwie długo w porównaniu z iOSem, to na dodatek śledzenie i odświeżanie kuleje bardziej niż staruszek o lasce. Na iPhone’ie kropka na ekranie płynnie przesuwa się po mapie — nie wiem czy brana jest pod uwagę prędkość i kierunek jazdy, ale to po prostu działa. Na Galaxy S2 strzałka, która określa położenie telefonu, skacze co kilka sekund. Jadąc przez miasto¹⁰, strzałka odświeżała się mniej więcej co 50-100 przejechanych samochodem metrów — moja prędkość w tym czasie oscylowała w rejonach 30-50 km/h. Nie miałem niestety okazji testować tego przy wyższych prędkościach.

Rzekomo Google Maps też ma nawigację turn-by-turn, czyli taką jak dedykowane TomTomy i podobne, ale nie udało mi się do niej dotrzeć, jeśli w ogóle u nas działa. To co udało mi się uruchomić działa praktycznie tak samo jak w iOSie.

Android 2.3.3

Układanie ikonek w foldery jest mega nieintuicyjne!

Samsung Galaxy S II dostarczany jest z prawie najnowszą wersję mobilnego systemu operacyjnego od Google’a — najnowsza ma numer 2.3.4. Na dzień dzisiejszy jeszcze nie wiadomo czy i kiedy go otrzyma. Nie wiadomo też czy będzie upgrade’owany do Ice Cream Sandwich jak pojawi się w końcu na rynku.

Ice Cream Sandwich to wersja, która ma scalić tablety z telefonami — podobnie jak miało to miejsce w iOS 4.2.1 z iPhone’ami i iPadami.

To pierwszy telefon z Gingerbread (2.3.3) jaki miałem w rękach i wszystko wydaje się sprawniejsze i ciut ulepszone względem 2.2, ale nadal miejscami jest mocno pod górkę. Po prostu nie wszystko jest tam gdzie człowiek tego intuicyjnie szuka. Geek sobie poradzi, ale ciężko jest dzisiaj polecić ten system osobie, która chce mieć smartphone’a i jednocześnie korzystać z jego bardziej zaawansowanych funkcji. iOS tutaj jest zdecydowanie łatwiejszy i bardziej intuicyjny w obsłudze.

O ile Sense UI dostarczany przez HTC jest bardzo ładny i zbliża Androida do iOS pod względem wyglądu, to po krótkim tygodniu spędzonym z TouchWiz, dostarczanym obowiązkowo z Samsungiem, preferuję to drugie rozwiązanie. Mniej ingeruje w całość i pozwala na większą swobodę we własnych modyfikacjach.

Klawiatura

Taki napis niepokoi.

Klawiatura ekranowa dostarczana wraz z TouchWiz jest bardzo mocną stroną Galaxy S II. O ile ta produkcji HTC jest ładniejsza (Samsunga jest bardziej zbliżona designem do Windows Phone 7) to wbudowana rozkłada na łopatki wszystkie, z których dotychczas korzystałem. Dla porównania zainstalowałem sobie oferowaną przez Google’a i dostarczaną wraz z Gingerbread — jest bardzo podobna, ale ciut ładniejsza. Obie niestety mają kilka mankamentów dla korzystających z iOSa, więc na początku ciężko się przestawić. Przede wszystkim denerwuje, że znaki diakrytyczne wyskakujące w klawiaturze TouchWiz, wymagają dużej ilości przesuwania palcem po ekranie. Druga rzecz, która mnie denerwuje, to rozłożenie dodatkowych znaków, typu wykrzyknik czy znak zapytania w dziwnych miejscach. Podobnie z myślnikiem i podkreśleniem … Przykładowo: w iOS na pierwszej „karcie” ze znakami jest myślnik. Jak się kliknie przycisk do pokazania rzadziej używanych znaków, to podkreślenie pojawia się w miejscu myślnika — oba są ze sobą przecież powiązane i nawet na tradycyjnej klawiaturze komputerowej są pod jednym przyciskiem. TouchWiz robi to na opak i oba znaki są w zupełnie innych miejscach. Spory minus za to. Polecam tutaj klawiaturę z Gingerbread, pomimo niepokojącego ostrzeżenia.

Klawiatura Androida wyraźnie króluje w autokorekcie. Gorzej rozwiązane jest samo cut & paste oraz przesuwanie paluchem kursora, ale słowniki i ich algorytmy przewidywania, wraz z dodatkowym paskiem podpowiadającym kolejne słowa, rozwiązane są po mistrzowsku. Połączenie najlepszych cech klawiatur Google’a i iOSa dałyby nam coś naprawdę bliskiego perfekcji.

Samsung również standardowo umożliwia włączenie klawiatury Swype, która jest ceniona przez sporą rzeszę osób. Sam nie przepadam za nią, ale na tak dużym ekranie korzysta się z niej znacznie przyjemniej niż na mniejszym HTC Desire. Przewaga Samsunga jest tutaj nie do opisania, trzeba tego po prostu doświadczyć.

TouchWiz

Przemek Pająk pisze:

W Samsungu Galaxy SII jest inaczej [chodzi o UI] – na jego doskonałym ekranie nawet kanciaste ikony wyglądają nieco dostojniej, a podstawowa nawigacja połączona ze świetnie rozegranym systemem powiadomień w końcu czyni Androida dobrym wyborem.

Ciężko się nie zgodzić — ikony i cały UI rzeczywiście wyglądają znacznie lepiej niż na wszystkich innych telefonach i chociaż nadal brakuje im piękna designu iOS, to jest co raz lepiej — na tyle, że pierwszy raz nie denerwowałem się. Bardzo mnie również cieszy, że Samsung nie ingeruje zbyt głęboko w interfejs, co nie tylko pozwala mu szybciej wypuszczać uaktualnienia, ale przede wszystkim ułatwia korzystanie z telefonu, szczególnie osobom przesiadających się z innych nakładek. Łatwiej też go zmodyfikować niż chociażby Sense UI. Co do powiadomień to na dzień dzisiejszy rzeczywiście są lata świetlne przed rozwiązaniem Apple, ale ciekawy jestem implementacji w webOS, która wydaje się¹¹ najlepsza.

Bardzo podoba mi się wykorzystanie przycisku „home” do uruchomienia okienka, w którym można się przełączać pomiędzy sześcioma ostatnio używanymi aplikacjami. Klawisz pod ikonami oznaczony słowami „Task Manager” również sugeruje, wbrew temu co mówi Google, że może się przydać. W praktyce przydał się tylko raz — jak instalowałem klawiaturę Gingerbread i „zabiłem” odpowiednik Samsunga. Nigdy też nie udało mi się zapełnić cały RAM.

Na koniec zostawię najsłabszy element nakładki Samsunga, czyli cztery „Hubs”. Android przy pierwszym uruchomieniu prosi nas o powiązanie telefonu z konkretnym kontem Google’owym, gdzie potem przetrzymuje jakieś ustawienia i inne śmieci. Jest to o tyle wygodne, że jeśli później zainstalujemy jakikolwiek inny produkt Google’a, np. Docs, to z automatu korzysta z domyślnego konta. Nie trzeba podawać żadnych hasłem, loginów i tak dalej — to po prostu działa! Podobnie wygląda sprawa z widgetami Facebooka i Twittera — jak już zainstalujemy aplikacje i się do nich zalogujemy to widgety nie wymagają dodatkowej autoryzacji. Niestety „Hubs” nie potrafią skorzystać z tego udogodnienia. Dodatkowo wymagają stworzenia konta na jakimś serwerze Samsunga — nie za bardzo rozumiem po co ono jest. W Terms of Service również wspominają, że mają prawa do zbyt wielu rzeczy, więc po ich przeczytaniu zrezygnowałem z rejestracji. Wszystkie cztery „Hubs” wyglądowały w folderze „Crap” wraz z innymi aplikacjami, które przychodzą domyślnie zainstalowane, a nie są do niczego potrzebne.

Aha … zapomniałbym zupełnie o lockscreenie — implementacja jest bardzo brzydka. Bardziej podoba mi się standardowy w Androidzie czy chociażby ten w Windows Phone 7. TouchWiz „nakłada” na ekran zdjęcie i trzeba go „zsunąć” w jakimkolwiek kierunku. Działa to niestety bardzo topornie i wygląda na dodatek nieciekawie. Przeciwieństwem z kolei są nieodebrane rozmowy czy SMSy — pojawiają się odpowiednie ikony i można je przesunąć w lewo/prawo, aby od razu przejść do telefonu bądź app odpowiedzialnego za wiadomości tekstowe. Mniam!

Więcej o Androidzie

Bardzo przeszkadza mi brak w Androidzie możliwości pacnięcia palcem w górną belkę, aby powrócić do góry aktualnie przeglądanej strony, kontaktów czy czegokolwiek innego co akurat mamy otwarte. Korzystam z tego średnio kilkaset razy dziennie na iPhone’ie i iPadzie, więc jest to duży mankament. Najlepsze rozwiązanie jakie znalazłem:

Flick real fast.

Odkąd pamiętam to narzekam w innych telefonach na sposób w jaki software i firmware ekranu traktuje słabsze i mocniejsze machnięcia palcem. W iOS mocniejsze pociągnięcie po ekranie powoduje wyraźne przyśpieszenie przewijania. Po chwili scrollujący ekran oczywiście zaczyna spowalniać. Nie wiem czy w Galaxy S2 to zależy od samego ekranu, nakładki TouchWiz, Androida czy obu, ale jest znacznie lepiej niż w Windows Phone 7 oraz starszych wersjach Google’owego OS. Przyśpieszenie w końcu działa tak jak powinno, chociaż ekran „spowalnia” znacznie mniej niż na iOSie — różnica jest mniej więcej taka jak puszczenia gazu w samochodzie z manualną skrzynią (np. na drugim biegu) vs. z automatem.

Przemek również zwraca na to uwagę:

Trudno również przyzwyczaić się do dwóch kwestii w Samsungu Galaxy SII – szybkość scrollingu jak dla mnie jest za duża i trudno w pierwszym momencie wyczuć jak należy go obsługiwać, żeby strona nam nie uciekała. Druga rzecz to brak szybkiego przejścia na górę ekranu (znany trick z iOS, który niesamowicie ułatwia nawigację – dotknij górnej części ekranu i strona przewinie się automatycznie do góry).

W odróżnieniu od niego, nie mam żadnych zastrzeżeń do pierwszej poruszonej przez niego kwestii, chyba że właśnie chodzi mu o mocne machnięcie i puszczenie przewijania samopas.

Przechodzenie pomiędzy poszczególnymi ekranami, aplikacjami i menu jest wręcz niezauważalne, nawet przy działających w tle widgetach. Po prostu przesuwasz palcem i bez choćby milisekundy lagu wszystko masz w zaktualizowanym stanie.

Wolnego RAMu jest pod dostatkiem.

Nadal jednak będę twierdził, że samo przesuwanie palcem po ekranie Apple ma lepiej rozwiązane. Ma się wrażenie jakby odbywało się zupełnie bez żadnego opóźnienia. Testowany Samsungu miał najmniejsze opóźnienie z jakim dotychczas miałem do czynienia w Androidzie i pewnie wiele osób powiedziałoby, że się czepiam, jednak mam po prostu wrażenie, że jest minimalny lag. Jest za to znacznie lepiej niż chociażby w HTC Desire.

Implementacja Google Docs bardzo mi się spodobała — jeśli potrzebujecie telefon do częstego korzystania z usług Google’a to Android to obowiązkowy kierunek. Webowa wersja dla iOS nie ma zupełnie czego szukać w tym porównaniu — totalna porażka. Natywne aplikacje Google’a nie są może piękne pod względem designu, ale są bardzo funkcjonalne i praca z nimi to czysta przyjemność. Gmail w szczególności zasługuje na pochwałę — szkoda tylko, że nie ma zintegrowanego Inboxu jak w iOS.

Nie za bardzo rozumiem dlaczego Android nie może posiadać jednej aplikacji do czytania poczty, która będzie napisana przez ich zespół programistów oraz będzie potrafiła obsługiwać Gmail wraz z innymi kontami. Obecnie są dwie: „Gmail” i „Mail”. Każde konto też ma własny Inbox. Porażka. Zdecydowanie pokusiłbym się o przekierowanie wszystkiego na jedną skrzynkę Gmailową lub przesiadł się wyłącznie na pocztę tej firmy.

Jeśli chodzi o samą stabilność systemu na Galaxy S II to jest wzorowo. Ani razu nic mi się nie wysypało, nie padła żadna aplikacja, nie zwiesił się system. RAM w zupełności wystarcza i nie trzeba zabijać innych procesów, no chyba, że martwicie się o baterię. Bardzo spodobało mi się kolejkowanie uploadów w do Dropboxa. Jako, że nie mam kabla z końcówką MicroUSB, to wrzucałem wszystko do chmury, aby pojawiło się na komputerze — dodałem dwa filmy i kilkadziesiąt zdjęć do kolejki, a one spokojnie się w tle uploadowały, nawet jak telefon wygasił automatycznie ekran. Nie wiem nawet czy to działa na podobnej zasadzie pod iOSem, ale chyba można tylko tak robić z pojedynczymi plikami. Oczywiście minusem jest zwiększone zużycie baterii, ale wygoda takiej funkcjonalności jest niepodważalna.

Nadal uważam, że Mobilne Safari lepiej renderuje strony niż Androidowy odpowiednik, ale nie da się ukryć, że ten drugi jest piekielnie szybki. Gorzej jest natomiast z samym scrollowaniem góra/dół. Jest źle. Bardzo źle. Nienaturalnie i nieintuicyjnie. Nie mam pojęcia czy winić Samsunga czy Google za to niedopatrzenie, ale zupełnie mi to nie odpowiada. W landscape’owym widoku jest prawie poprawnie z kolei, gdzie kluczowym słowem jest prawie. Flash natomiast działa bardzo sprawnie i moja galeria zdjęć w nim stworzona działa znacznie lepiej niż pod iOS, gdzie przełącza się w ograniczony tryb HTML. Nie próbowałem oglądać Flashowych filmów.

Podsumowanie

Why?

Sam Samsung Galaxy S II jest obecnie zdecydowanie najlepszym telefonem z Androidem jaki widziałem na rynku. Pod paroma względami również przewyższa iPhone’a 4, chociaż to nie dziwi — telefon Apple ma w końcu blisko rok na karku. Gdybym dzisiaj miał decydować się na ten system operacyjny to jest to jedyny telefon jaki brałbym pod uwagę. Serio! Jest tak dobry. Grubość w połączeniu z gigantycznym ekranem jest po prostu szokująca. Lekkość również pomaga, a w kieszeni jeansów leży wzorowo.

Wczoraj zauważyłem na ekranie rysę — mam nadzieję, że to nie moja robota, bo dbałem o niego jakby był swój. Zaatakowałem go jednak przed chwilą scyzorykiem¹² i nowych śladów brak — szkło zdaje egzamin, ale pamiętajmy że wszystko da się porysować.

To czego jednak najbardziej się obawiam, to możliwość że ten telefon nie doczeka się upgrade’u do Androida 3.2. Nie pomaga też fakt, że odkąd na rynku pojawił się iPhone 4, producenci telefonów z Androidem wypuścili ponad 120 różnych, nowych modeli. To zdecydowanie nie sprzyja utrzymywania wartości telefonu na rynku wtórnym, podczas gdy iPhone’y bardzo długo trzymają cenę.

Na koniec mam prośbę do Samsunga i innych producentów telefonów:

Prosiłbym wszystkich o rozważenie opcji wprowadzenia na rynek telefonów bez żadnych nakładek z czystym systemem od Google’a. Mówię tutaj o czymś w rodzaju Google Nexus S. Za coś takiego byłbym gotów zapłacić więcej, gdyby uaktualnienia systemu zależały od jego producenta, a nie producenta telefonu lub operatora.

Nawet jeśli nie macie w planach wymiany procesora na nowsze Xeony to można przynajmniej skorzystać z 1333 MHz dla pamięci zamiast 1066 — różnica pewnie nie będzie duża, ale jeśli w planach macie rozszerzenie RAMu to czemu nie zainwestować od razu ciut więcej?

W dużym skrócie nowy firmware powoduje, że Mac Pro podaje się jako MacPro5,1 zamiast 4,1. Ponieważ chipset i sockety są takie same to podzespoły stają się kompatybilne. Własnoręczna wymiana procesorów oczywiście anuluje gwarancję, więc sprawdźcie czy jeszcze macie Apple Care / ORO. Płyty instalacyjne z modelu 2009 nie będą niestety działały jeśli stanie się najgorsze i będziecie potrzebowali przeprowadzić reinstalację — warto poszukać płyt z zeszłorocznej edycji lub zapewnić sobie dobry obraz, z którego możecie restore’a zrobić.

• Firmware hack can transform a 2009 Mac Pro into a 12-core monster
• Więcej informacji: Mac Pro Firmware Upgrade Utility Released!

Jako, że Apple w MacBooku Air nie dołącza napędu SuperDrive¹ to, wraz z nową generacją Airów, dostajemy najbardziej cool pendrive jaki widziałem. To on zastępuje płytę instalacyjną i przed paroma godzina go testowałem — subiektywnie czas instalacji nowego systemu był krótszy niż z płyty².

Dajcie znać jak zobaczycie takie maleństwo do kupienia o większej pojemności³.

Najciekawsze wzrosty zanotował najtańszy iMac 21.5″ — szybsze od niego (ze starszych modeli) są tylko i7-ki z 2009 i 2010. Nieźle …

Klik powiększa!

Wyniki z tego co widzę są w wersji 32-bitowej — to informacja dla tych z Was, którzy opłacili Geekbencha i mają to w wersji 64-bitowej.

• iMac Benchmarks (Early 2011)

Grzebałem dzisiaj necie w poszukiwaniu benchmarków najnowszych iMaków mid-2011. Co jak co, ale powinny powalać, szczególnie patrząc na zyski jakie zaliczyły najnowsze MacBooki Pro. Na powyższej tabelce możecie zobaczyć zestawienie procesorów w najnowszych modelach. Najbardziej interesujące są kolumny Core/Threads oraz Max Turbo — ta ostatnia wartość to prędkość procesora gdy nie są wykorzystywane wszystkie rdzenie.

Kolejna tabela podsumowuje wyniki w czterech kategoriach. Jak widać, różnice pomiędzy najtańszym, a najdroższym nie są powalające, ale momentami dosyć znaczne. Z tego co wiem, żaden z powyższych nie ma dysku SSD.

Te same testy przeprowadzone na modelach z 2010 roku. Poniekąd można też sobie przyrównać do modeli 2009 jak mniej więcej orientujecie się o ile są wolniejsze. Polecam porównanie sobie wyników pomiędzy tymi dwoma tabelami. Pamiętajcie, że patrząc po benchmarkach warto zerknąć na te testy, które są zbliżone do czynności, które sami wykonujecie. Co z tego, że kupicie najdroższy model, jeśli wykorzystujecie go jedynie do WWW.

Poniżej wykresy powyższych testów. Zestawione są modele 2011 ze starszymi z 2010 roku:

Źródło: Forum MacRumors

Konfigurując sobie iMaka 27″ BTO zauważyłem, że strona pozwala na wybranie SSD jako jedyny dysk — dotychczas można było tylko specyfikować go w połączeniu z HDD. Średnio się to opłaca tak na marginesie — 1 TB + 256 GB SSD kosztuje tylko $100 więcej. Ciekawe czy to błąd w konfiguratorze …

Pomimo, że SSD jest traktowany przez dokumentację Apple jako dodatkowy dysk, to jeśli się na niego zdecydujemy, Apple właśnie na nim zainstaluje cały system. HDD wtedy służy do przetrzymywania nadmiaru naszych danych.

Właściciele najnowszych iMaków będą teraz mieli możliwość podłączenia dwóch kolejnych monitorów — trzy ekrany były dotychczas dostępne tylko dla Maków Pro¹.

Nie wątpię, że znajdzie się kilku designerów z kompletem ekranów, którzy teraz będą mogli śmiało zdecydować się na tańszy komputer, zaspokajający ich potrzeby powierzchniowe.

iMac 21.5″

Dostępne są teraz dwa modele w cenie $1199 i $1499. Tańszy wyposażony jest w:

• Intel Core i5 2.5 GHz quad-core (6 MB L3 cache)
• 500 GB HDD 7200 rpm
• AMD Radeon HD 6750M z 512 MB GDDR5
• kamerę FaceTime HD
• 1x port Thunderbolt znany z MacBooków Pro
• czytnik kart SDXC

Droższy model z kolei ma to co powyżej i dodatkowo:

• Intel Core i5 2.7 GHz quad-core (6 MB L3 cache)
• 1 TB HDD 7200 rpm
• AMD Radeon HD 6770M z 512 MB GDDR5
• opcjonalnie można domówić:
  • 2 TB HDD 7200 rpm
  • 256 GB SSD jako drugi dysk
  • Intel Core i7 2.8 GHz quad-core

iMac 27″

Większy brat również dostępny jest w dwóch konfiguracjach, za $1699 i $1999. Tańszego wyposażono dodatkowo w (różnica względem droższego iMac 21.5″):

• 2x port Thunderbolt
• opcjonalnie można domówić:
  • 2 TB HDD 7200 rpm
  • 256 GB SSD jako drugi dysk
  • Intel Core i7 2.8 GHz quad-core

Droższy natomiast ma dodatkowo (względem tańszego 27″):

• Intel Core i5 3.1 GHz quad-core (6 MB L3 cache)
• AMD Radeon HD 6970M z 1 GB GDDR5
• opcjonalnie można domówić:
  • Intel Core i7 3.4 GHz quad-core
  • AMD Radeon 6970M z 2 GB GDDR5
  • 2 TB HDD 7200 rpm
  • 256 GB SSD jako drugi dysk

Podsumowanie

Warto zauważyć, że teraz wszystkie dostępne modele mają procesory quad-core (czterordzeniowe) z rodziny Sandy Bridge. Patrząc na wzrost wydajności w MacBookach Pro, spodziewałbym się, że nowe iMaki będą fruwały. W poprzedniej generacji była możliwość zamówienia mocniejszej karty graficznej do niższych modeli 27″ — teraz jest ona dostępna jako BTO¹ tylko dla najdroższej 27-ki. Thunderbolt z kolei umożliwi podłączanie zewnętrznych macierzy bez kompromisów dla osób potrzebujących większej ilości miejsca na dysku.

Okazuje się, że w MacBookach Air można znaleźć dwa typy dysków. Pierwsze to dostarczane od początku Toshiby X-gale, oznaczone przykładowo symbolem TS128C. Prawdopodobnie od niedawna dostępne są dyski oznaczone symbolem SM128C — sporo szybsze od tych pierwszych. Rzekomo ich producentem jest Samsung. Jeśli chcecie sprawdzić jaki macie u siebie …

Przepis

1. Uruchamiamy Profil systemu / System Profiler.
2. Wybieramy z lewej strony pozycję Serial ATA.

3. W górnej części okna, zgodnie z podświetloną na niebiesko linią na powyższym screenshotcie, wybieramy dysk SSD. Jego symbol zresztą powinien być w obu miejscach.¹

To który model macie u siebie?

MacLife zaprasza na darmowe wiosenne porządki od 18. do 22. kwietnia — już za cztery dni! Panowie wiedzą co robią, więc gdybym nie miał niedawno czyszczonego iMaka to nie wahałbym się nawet sekundy. Jest dodatkowo opcja door-to-door dla osób, którym nie chce się fatygować osobiście (lub są spoza Warszawy). Tutaj duży plus dla chłopaków: jeśli wyślecie komputer w trakcie trwania promocji, a dotrze z opóźnieniem to i tak zostanie uwzględniona promocja.

• MacLife.pl

Nie wiem czy pierwsze w Polsce, nie wiem czy pierwsze na starym kontynencie, ale kupione w dniu premiery. Biała 32-ka WiFi już gości u Norbiego na blogu (na iMagazine też), a na powyższych zdjęciach przedstawiam moją białą 64-kę i niebieskim Smart Coverem oraz Ilonki białą 32-kę WiFi z zielonym.

Rozwieję przy okazji wątpliwości Norbiego — mój pierwszy przekroczył granicę Polski, ponieważ jego leżał metr za moim w samolocie.

Świetna ilustracja gonitwy za numerkami w miejscach gdzie nie są one potrzebne: konkurencja idzie w megapiksele w kamerach, które nie będą służyły do robienia zdjęć. Nawet nie za bardzo wyobrażam sobie jak za pomocą 10″ tabletu kręcić filmy …

Motorola i Playbook zdecydowali się również na format ekranu, który sprzyja oglądaniu video, a nie czytaniu treści na ekranie w pionie (mój preferowany sposób). Moje doświadczenia z Viewpadem i GTabem pokazały, że 4:3 to zdecydowanie bardziej uniwersalny format.

Wagowo iPad nie ma sobie równych. Zwróćcie też uwagę na grubość … Obawiam się, że pod względem designu i technologicznym jeszcze trochę czasu minie zanim dogonią iPada.

Sponsorem Makowego ABC w tym tygodniu jest sklep internetowy BluDot.pl, w którym znajdziecie całą masę najprzeróżniejszych gadżetów do iUrządzeń, łącznie z kubkami, pokrowcami, dyskami i nawet kamerami video.

Wygląda na to, że OS X Lion przyniesie również wsparcie dla TRIM dla dysków SSD. Owszem, dotychczas można było polegać na kontrolerach zajmujących się tym sprzętowo, ale z tego co czytałem to ma to również słabe strony w postaci szybszego ich zużywania się. Zakładam, że będzie to miał szczególne znaczenie przy dyskach montowanych fabrycznie przez Apple, w tym w MacBooku Air, gdzie nie mamy innego wyboru.

Widziałem już testy, z których wynikało, że SSD pod OS X z czasem zwalniają, jak i takie gdzie spadek wydajności jest liczony w pojedynczych procentach. Ciężko zdecydować się w co wierzyć, ale znam osoby, których to bardzo ucieszy …

Pamiętajmy, że to test tylko i wyłącznie procesora i pamięci — dysk i grafika nie odgrywają tutaj większej roli. Do całościowego testu lepszy jest Macworldowy SpeedMark.

Powiem krótko … jeśli mobilne Sandy Bridge wykazują takie wyniki, to strach się bać co pokażą wersje desktopowe!

Technologia Thunderbolt to dzieło Intela we współpracy z Apple i jego pierwszy debiut odbył się w dniu dzisiejszym w najnowszych modelach MacBooków Pro. Thunderbolt, wbrew wcześniejszym podejrzeniom, będzie oficjalną rynkową nazwą tego standardu, nie tylko dla Apple.

Thunderbolt bazuje na technologii PCI Express i DisplayPort. Za pomocą złącza Mini DisplayPort będzie oferował dostęp do transferów dochodzących do 10 Gbps … w obie strony. Dodatkowo wspiera wszystkie dotychczasowe standardy — USB i FireWire. Za pomocą adapterów będzie można podłączyć praktycznie każde urządzenie na rynku, włącznie z Gigabitowym Ethernetem i Fibre Channel. Przy okazji również jest kompatybilne (ponownie — za pomocą adapterów) z HDMI, DVI i VGA.

Prędkości uzyskiwane za pomocą Thunderbolt mają wynosić 20-krotność USB 2.0 i dwukrotność USB 3.0. Wraz z możliwością szeregowego łączenia urządzeń i zasilania ich (do 10W) zaczynam powoli rozumieć dlaczego Apple tak forsuje tą technologię — mają szansę jednym złączem zastąpić wszystkie inne.

W obliczu utraty złącza ExpressCard w MBP 15″, na których brak narzekało sporo profesjonalistów chociażby w branży video, Thunderbolt może drastycznie zmienić ten segment. Podłączenie RAIDu, który nie będzie ograniczany prędkościami interfejsu wydają się być zbyt cudowne, aby były prawdziwe. Jeden port oczywiście w niczym nie przeszkadza — szeregowo możemy podłączyć do sześciu urządzeń … lub pięciu i monitora, np. Apple Cinema Display.

Będziemy w końcu mieli laptopy w drodze i stacje robocze w domu … za pomocą jednego komputera. Sam czekam na Mac mini Core i7 quad-core z SSD i portem ThunderBolt.

Więcej:

• Apple
• Intel

Więcej informacji o Thunderbolt znajdziesz we wpisie
Tajemnice Thunderbolt i Liona.

Zmiany w nowych modelach MacBook Pro (early-2011) nie są duże wbrew spodziewanego całkowitego redesignu. Obudowy wykonane w technologii unibody pozostały niemal identyczne — zmieniło się oczywiście to co znajdziemy „pod maską” oraz jeden port z nowym logo błyskawicy. Nie mylić tego z Adobe Flashem. Ani pamięcią. Ani Barry Allenem, którego alter ego to Flash¹.

Wspólne cechy

Wszystkie modele otrzymały upgrade czytnika kart SD do standardu SDXC … co ma znaczenie dla niektórych. Niestety nadal nie ma i pewnie już nigdy nie będzie CompactFlash, który zdecydowanie preferuję. Dodatkowo otrzymujemy nową kamerę iSight, przemianowaną przy okazji prezentacji Aira na FaceTime. Jej specyfikacja również zasłużyła na przydomek HD ze względu na rozdzielczość wynoszącą do 720p². FSB też może pochalić się wyższą wartością — upgrade z 1066 MHz do 1333 MHz.

Podstawową kartą graficzną teraz będzie zintegrowany Intel HD Graphics 3000, który wykazuje większy potencjał niż NVIDIA 320M w poprzednich modelach. Niestety nie dorównuje znacznie wydajniejszemu 330M obecnego w droższych modelach, ale też nie musi. Tego ostatniego zastępuje karta graficzna AMD.

Cała seria teraz bazuje na najnowszych procesorach Sandy Bridge. Dostępne jest wszystko od dwurdzeniowych i3 do czterordzeniowych i7 — zapowiada się bardzo interesująco pod względem wydajności!

MacBook Pro 13″

Model 2.3 GHz Core i5 — $1,199

Standardowo otrzymujemy 4 GB RAMu, 320 GB HDD i ekran o rozdzielczości 1280×800. Do tego mamy czytnik kart SDXC, dwa porty USB, jeden FireWire 800 i jeden Thunberbolt.

Opcjonalnie możemy zamówić:

• 500 GB (5400 rpm) HDD
• 750 GB (5400 rpm) HDD
• 128, 256 lub 512 GB SSD
• do 8 GB RAM

Model 2.7 GHz Core i7 — $1,499

Różni się od tańszego modelu szybszym procesorem (i7 2.7 vs. i5 2.3 GHz) i większym standardowo dyskiem 500 GB.

Opcje jak powyżej (poza HDD 500 GB, który już jest).

MacBook Pro 15″

Model 2.0 GHz Core i7 quad-core — $1,799

Podstawowa 15-tka zaczyna od razu z grubej rury i dostępne są tylko quad-core i7. Do tego dochodzi 500 GB dysk i AMD Radeon HD 6490M (256 MB GDDR5). Ekran to tradycyjne 1440×900 px za szkłem lub opcjonalnie szklana lub matowa matryca hi-res 1680×1050.

Model 2.2 GHz Core i7 quad-core — $2,199

Za sporo wyższą cenę otrzymujemy ciut szybszy procesor, jeszcze szbyszy AMD Radeon 6750M (1 GB GDDR5) oraz 750 GB HDD.

Opcjonalnie do obu modeli możemy zamówić:

• 500 GB (7200 rpm) HDD
• 750 GB (5400 rpm) HDD [ tylko tańszy model ]
• 128, 256 lub 512 GB SSD
• do 8 GB RAM
• matryca 1680×1050 hi-res glossy (za szkłem)
• matryca 1680×1050 hi-res matt (bez szkła)

MacBook Pro 17″

Model 2.2 GHz Core i7 quad-core — $2,499

Za skromną kwotę otrzymujemy jedyną możliwą (standardową) konfigurację 17-tki. W komplecie wszystko znane z droższej 15-tki, poza matrycą, która ma 1920×1200 px, opcjonalnie matową.

Do tego możemy jeszcze domówić:

• 2.3 GHz Core i7 quad-core
• 500 GB (7200 rpm) HDD
• 128, 256 lub 512 GB SSD
• do 8 GB RAM
• matowy ekran

Podoba się uaktualnienie? Nie? Któregoś kupujecie? Dajcie znać.

Od początku miałem 8 GB RAMu w swoim iMaku 27″ i w zasadzie mi wystarczało do wszystkiego, włącznie z większymi pracami w Final Cut Pro, Lightroom i Photoshop. Plik wymiany na dysku wykorzystywany jest bardzo bardzo rzadko. Niemniej jednak od jakiegoś czasu już na biurku leżała przesyłka z dwoma kościami 4 GB.

Jak samodzielnie wymienić RAM w iMaku

Procedura jest niezwykle prosta — modele 27″ mają cztery sloty na SO-DIMMy, a dostęp do nich jest pod logiem przedniego jabłuszka. Na samym środku kratek wentylacyjnych od spodu są trzy śrubki i należy je wykręcić śrubokrętem typu Philips (krzyżakowy). Po demontażu metalowej osłony mamy dostęp do kości, które wyciągamy za pomocą plastikowych tasiemek. Trzeba je pociągnąć do dołu, aby wyjąć kości.

Rozkład slotów

Lewy przedni: BANK 0/DIMM 0
Prawy przedni: BANK 1/DIMM 0
Lewy tylny: BANK 0/DIMM 1
Prawy tylny:  BANK 1/DIMM 1

Dwa przednie i dwa tylne (lewy i prawy) powinny mieć takie same kości.

Montaż nowych kości

Nowe kości wciskamy na odpowiednie miejsca. Ostatni „klik” wymaga trochę siły — pomagam sobie przytrzymując górną część iMaka. Można go sobie dla wygody położyć na płasko na przykład na kanapie, ale po maksymalnym odchyleniu ekranu do tyłu wystarcza miejsca na wygodny dostęp. Przydaje się lusterko, aby poprawnie wcelować kościami do slotów.

Ciekawy jestem ile danych będzie teraz wędrowało do pliku wymiany …

Pisałem o tym gadżecie przed chwilą na iMagu i im dłużej na niego patrzę, tym bardziej mi się podoba. Może stać się rewelacyjnym narzędziem dla osób korzystających z TV jako ekranu dla Maków, w szczególności Maków mini.

Nie próbowałem jeszcze grać w StarCraft II na trackpadzie, ale takie combo może spowodować, że wyniosę się na kanapę … i pewnie zostanę bezdomnym.

A Wam jak się podoba ta koncepcja?

Starałem się podejść do niego obiektywnie, ale nie będę Was oszukiwać … strzelam D700 blisko dwa lata i podświadomie porównuję oba do siebie pod względem funkcjonalności, ergonomii i tak dalej.

D7000 to najnowsze body Nikona i pomimo, że to następca D90, to ten drugi ma być w produkcji do końca 2011. W zasadzie wszystkie najważniejsze cechy zostały poprawione, na tyle że przewyższają droższego D300s, którego następca ma dopiero się pojawić w tym roku.

Zdecydowanie jeden z najważniejszych elementów to wizjer, który jest jednym z największych w klasie, o 100% pokryciu kadru i nie sprawia wrażenia światła w tunelu jakie miałem w Canonie 50D. Body również zostało poprawione i korpus jest teraz wykonany z magnezu zamiast plastiku — dokładne przeciwieństwo Canona 60D, który został downgrade’owany do plastikowej konstrukcji. Nic nie trzeszczy, nic się nie rusza — wzorowo.

Nie rozumiem jednak do końca dlaczego producenci proponują zupełnie różne UI¹ pomiędzy swoimi aparatami. Mam wrażenie, że im tańszy aparat, tym trudniejszy jest w obsłudze, co wydaje się dziwne biorąc pod uwagę, że są to body zazwyczaj przeznaczone dla osób mniej obytych z ich obsługą. A może właśnie chodzi o to, aby ukryć bardziej zaawansowane funkcje i wyszczególnienie tylko tych najbardziej podstawowych, aby user nie miał przed sobą za dużego wyboru? W każdym razie interfejs jest inny niż w D700 i o ile nie miałem żadnego problemu z dotarciem do wszystkiego bez podnoszenia instrukcji (ogólna filozofia jest taka sama), to gdybym chciał mieć backup do D700 to raczej szedłbym w kierunku D300s ze względu na niemalże identyczne rozmieszczenie wszelkich elementów na korpusie.

Canon ma zupełnie inne podejście do UI od Nikona — tam gdzie w moim D700 do niemal każdej funkcji przypisany jest oddzielny przełącznik, przycisk czy pokrętło to Canon oferuje kombinację przycisków wraz z kręceniem poszczególnymi pokrętłami. Nigdy nie miałem problemów z natychmiastowym przestawieniem się z jednego na drugi, ale Nikon w pro modelach ma jedną przewagę: można praktycznie wszystko przestawić nie odrywając oczu od wizjera. Tutaj na myśl zdecydowanie przychodzi mój ulubiony cytat:

„Made by photograhers, for photographers.”

UI D7000 jest poniekąd hybrydą łączącą oba pomysły² i część funkcji jest dostępna na podobnej zasadzie jak w D700 z dedykowanymi, fizycznymi przełącznikami, a część po wciśnięciu, zazwyczaj dedykowanego, przycisku i pokręcenia kółka kciukiem z koniecznością obserwowania LCD. To ostatnie dotyczy przede wszystkim funkcji, które rzadziej zmieniamy i nie było to w żadnej sposób irytujące przy moim sposobie fotografowania.

Body i ergonomia

Jakość wykonania samego aparatu stoi na najwyższym poziomie. Jak już wspominałem, nic nie trzeszczy, nic nie skrzypi, wszystko jest spasowane idealnie, a zewnętrzne materiały są bardzo podobne do D700. Jednak w ręce czuć, że jest to lżejszy i mniejszy aparat … węższy przede wszystkim, chociaż całkiem wysoki. Mam dosyć duże ręce, więc przy body bez gripa zawsze miałem problem z uciekającym małym palcem pod spód aparatu. Tutaj ten problem nie występuje właśnie ze względu na znaczną wysokość D7000, która jednak nie dorównuje D700 — pierwsze body, które używam bez gripa. Do tego pierwszego mimo wszystko zdecydowałbym się na dodatkowy pionowy uchwyt, aby dodać mu trochę wagi i zrównoważyć ciężkie obiektywy. Po podpięciu mojego Nikkora 14-24 f/2.8G, szkło próbowało przechylić aparat do przodu i powodowało spore przeciążenie ręki. Lekka 50-tka, 35-tka, a nawet metalowy Zeiss 2/100 Makro-Planar T* już nie dawały takich wrażeń — zakładam, że grip z dodatkową baterią wyrównałby środek ciężkości.

Przesiadka z dużego aparatu typu D700, 5D czy z serii pro D3 i 1D na początku szokuje. Nie chodzi nawet tyle o wagę co o znacznie mniejszy gabaryty korpusu. Osobiście przeszkadza mi zmniejszona szerokość wymuszająca znacznie bliższe ułożenie obu rąk — prawdopodobnie można się do tego przyzwyczaić z czasem i nie będzie to dotyczyło osób wkraczających w świat DSLR oraz użytkowników podobnej klasy aparatów, ale starym wyjadaczom może to przeszkadzać.

Nie podoba mi się podwojenie roli przycisków przy LCD — tych służących do wchodzenia w tryb przeglądania zdjęć, zbliżania i oddalania ich. Po przytrzymaniu przykładowo przycisku +, normalnie służączego do zbliżania zdjęć na LCD, pokrętło pod kciukiem uaktywnia dodatkową funkcjonalność — jeśli dobrze pamiętam to przestawianie balansu bieli. Podobnie wyglądają pozostałe przyciski. Wszystko jest na szczęście jasno opisane i całość nie sprawia żadnych kłopotów, ale przesiadka z D700 wymaga chwili przyzwyczajenia. Canonowcy pod tym względem prawdopodobnie czuliby się jak w domu.

Jeszcze raz chciałem wspomnić o wizjerze: w tej klasie jest to jedna z lepszych propozycji. Duży i jasny, ze 100% pokryciem kadru przewyższa nawet D700 tym ostatnim parametrem. Przekładając oko z D700 do mojego starego 50D miałem wrażenie, że wpadam do studni. 60D pod tym względem jest niewiele lepszy. D7000 nie powoduje takich wrażeń, ale dopiero pełna klatka pozwala na większy i satysfakcjonujący wizjer. Niewątpliwie trudniej ręcznie oceniać ostrość względem mojego aparatu, ale jest to nadal możliwe. Moje oczy całkowicie zawodzą przy jeszcze mniejszych wizjerach.

Na koniec zostawiłem ciekawą funkcję, która do niedawna była dostępna tylko w aparatach z najwyższej półki — dwa sloty na karty pamięci. D7000 korzysta z popularnych w tej klasie kart SD i pomimo, że jestem zwolennikiem większych CF to w takiej sytuacji wolę mieć jednak dwa sloty na mniejsze i wolniejsze SD niż jeden CF. Aparat pozwala na ich obsługę na kilka sposobów — tradycyjny to tak zwany overflow na drugą kartę, gdy skończy się miejsce na pierwszej. Filmowcy mogą również zdefiniować, że zdjęcia trafiają na jedną, a klipy wideo na drugą. Dla mnie osobiście nie jest to krytyczna funkcja, ale mnogość sposóbów jej wykorzystania powoduje, że nie narzekałbym gdybym ją miał w D700 — szczególnie w przypadku chęci korzystania z możliwości filmowania aparatem.

Zdjęcia

Matryca pochodząca od Sony’ego ma bazowe ISO 100 w odróżnieniu od typowego dla Nikona natywnego ISO 200. Ma to, jak wszystko na świecie, plusy i minusy. Łatwiej w takiej sytuacji będzie oczywiście uzyskanie dłuższego czasu naświetlania w dzień, ale na drugim końcu otrzymamy większy szumy przy wysokim ISO.

O swoich przekonaniach względem upychania sporej ilości megapikseli na małych matrycach wspominałem nie raz. Jestem zdecydowanym przeciwnikiem tego typu marketingowych zabiegów ze względu na pogarszanie się jakości zdjęć i przekraczaniem zdolności obiektywów do naświetlenia tak ciasno upakowanych pikseli. Weźcie też pod uwagę, że podpinałem pod D7000 bardzo drogie i dobre obiektywy … strach się bać co stałoby się w przypadku najtańszych. Niestety tak wygląda marketing i to on rządzi tym segmentem … ale przejdźmy do konkretów.

Porównanie DxOMark D7000 vs. D700 vs. 60D

D7000 ma ciut ponad 16 milionów pikseli, czyli nieznacznie mniej niż obecne 18-megapikselowe trio Canona: 600D, 60D i 7D, potrafiące wyciągnąć każdą wadę z obiektywu. Sama matryca jest obecnie siódma w rankingu DxOMark i do ogólnych zastosowań wydaje się bardzo dobra, ale wystarczy spojrzeć na Low Light ISO w porównaniu do D700, aby zrozumieć przewagę małej gęstości. Ale nie wszystko stracone: matryca potrafi utrzymywać dynamic range w niesprzyjających warunkach i nawet „wyciąganie” zdjęć nie grozi katastrofą. Gorzej wypada per pixel sharpness, ale nie ma takiej tragedii jak w przypadku mojego starego 50D.

Szkoda, że Canon ani Nikon nie dzielą tego samego body na dwa różne modele, na przykład D300s i D300x — jeden z 10 megapikselową matrycą, a drugi przykładowo z 16MP. Wiem, że przeważająca większość klientów uważa, że im więcej MP tym lepiej, ale może czas rozpocząć kampanię reklamową tłumaczącą o co tak na prawdę chodzi? Podejrzewam, że takie rozdzielenie też nie do końca się opłaca …

Przykład CA z Zeissa 100/2 na pełnej dziurze z D7000, które nie występuje przy D700

Wracając jednak do szkieł — D7000 nagle spowodował, że z mojego Zeissa wychodzi CA niewiadomo skąd. Nie mam go na fotach z D700.

Powtarzam: nie ma go w ogóle, nawet zarysu ani zapowiedzi aberracji chromatycznych na zdjęciach pełnoklatkowych.

Niestety to szkło staje się praktycznie bezużyteczne na pełnej dziurze. Lepiej jest z Nikkorem 14-24 f/2.8G, który udowadnia dlaczego tyle kosztuje. Poza wyraźnie miększymi zdjęciami nie ma do czego się przyczepić. Stałe Nikkory 50mm f/1.4G i 35 f/2D niestety również generują miękkie obrazki. Zoomy generalnie w takiej konfrontacji wypadają jeszcze gorzej ze względu na niższą rozdzielczość szkła — zalecam wyposażenie się w jak najlepsze obiektywy do D7000.

Wideo

Nie jestem filmowcem, więc ogólnie nie interesuje mnie kręcenie filmów, jednak pozwoliłem sobie po domu sprawdzić jak aparat zachowuje się przy wysokim ISO. Ergonomia obsługi DSLR jak kamery wideo niestety jest znikoma, głównie ze względu na brak sensownego uchwytu oraz brak możliwości wygodnego ręcznego ostrzenia. Film w 1080p jednak pozostawiam bardziej sprawnym osobom do oceny. Kręcony przy ISO 6400 całkowicie zaspokaja moje potrzeby.

Podsumowanie

D7000 jest bardzo mocną pozycją na rynku i za niemal identyczną cenę jak Canon 60D oferuje po prostu więcej. Nie tylko funkcjonalność się jednak liczy, dla wielu to końcowy produkt, czyli zdjęcie ma priorytet i Nikon tutaj nie zawodzi. Nie spodziewajcie się tak czystych i ostrych zdjęć jak z D700, który jest dla mnie prawie świętym graalem wśród aparatów, ale przy doborze odpowiednich obiektywów będzie spisywał się bardzo dobrze.

Nie wspominałem o tym wcześniej, ale D7000 ma zupełnie nowy 39-punktowy autofocus, który powinien znacznie ułatwić życie amatorom. Dzisiaj nie wyobrażam sobie powrotu do systemu z mniejszą ilością pół do łapania ostrości, które pokazują swój pazur szczególnie w sytuacjach gdzie zależy nam na śledzeniu osoby czy zwierzęcia. Brak konieczności przekadrowywania powoduje, że przesuwając aparat nie będziemy zmieniali płaszyczyzny ostrości i w szczególności przy małej głębi ostrości odpada konieczność doostrzania.

Bateria po 1200 zrobionych zdjęciach pokazywała jeszcze dwie kreski, więc pod tym względem również nie ma nic do zarzucenia. Zresztą praktycznie wszystkie DSLR dzisiaj sobie sprawnie radzą z zarządzaniem energią.

Pomimo tych wszystkich mocnych punktów nie kupiłbym D7000 z jednego powodu: ma za dużo pikseli. Mniej niż Canony, to prawda, ale i tak za dużo. Gdybym miał iść w APS-C to prawdopodobnie skusiłbym się na D300s z powodu niższej rozdzielczości oraz bardziej pro body, do którego jestem przyzwyczajony.

Tyle, że ja jestem zboczony … pamiętajcie o tym!

Większość będzie zachwycona tym aparatem ze względu na bardzo dobrej jakości zdjęcia, wysokie dynamic range i sporą funkcjonalność, bijącą konkurentów na głowę. Za te same pieniądze!

Galeria

Panowie z 9to5mac rozłożyli iPhone’a 4 CDMA na czynniki pierwsze i okazało się, że wnętrze zawiera chip Qualcomma (MDM6600), który wspiera GSM i CDMA.

MDM6600™: supports HSPA+ data rates of up to 14.4 Mbps and CDMA2000® 1xEV-DO Rev. A/Rev. B

iPhone przeznaczony dla sieci Verizon nie ma oczywiście slotu na kartę SIM, więc nie może być wykorzystywany w sieciach GSM, ale niewykluczone, że Apple już kupiło sporą partię tych chipów z przeznaczeniem dla iPhone’a 5.

iFixYouri zauważyło również inne elementy wewnątrz telefonu, w tym:

• moduł wibracyjny
• obudowa od głośnika
• ramka od szkła
• jack od słuchawek

Wszystkie szczegóły u źródła:

• Verizon iPhone tear-down posted, reveals Qualcomm Gobi chip! (GSM Worldphone compatible!)

Engadget dotarł do obudowy na tegorocznych targach CES dla iPada 2. Produkt ma wbudowaną klawiaturę, doczepianą na magnesach dzięki którym można ją łatwo zdemontować. Znacznie bardziej interesujące jest jednak to co Engadget zastał w środku obudowy: makietę iPada 2. Stylistyka pokrywa się z gumowymi obudowami, które wypłynęły wcześniej: iPad 2 rzekomo będzie ciut mniejszy, brzegi będą zaokrąglone w stylu iPoda touch, a ramka wokół ekranu będzie cieńsza.

Zresztą oceńcie sami — link do zdjęć pod spodem. Czy tak będzie wyglądał iPad 2?

• iPad 2 case shows up at CES, packing a mockup iPad 2

Zdjęcia: Engadget

Jeśli jednak mamy Maka, na przykład nowego Aira, to zapewne od czasu do czasu możemy chwilę poświęcić na jego „przyśpieszenie” — z tego co wiadomo to SSD blade w nich zastosowane są obsługiwane przez kontrolery Toshiby. Jest to możliwe za pomocą Narzędzia Dyskowego.

Znajdziemy go w /Applications/Utilities/Disk Utility.app (/Programy/Narzędzia/Narzędzie Dyskowe). Po uruchomieniu wybieramy dysk, na którym chcemy wyzerować pustą przestrzeń, klikamy w zakładkę Erase i wybieramy opcję Erase Free Space zgodnie z powyższym obrazkiem.

Operacja może trwać nawet kilkanaście godzin — jest to zależne od pojemności dysku oraz ile cykli zerowania zapuścimy. Zalecam uruchomienie jej na noc. Większość zapewne nawet nie zauważy konieczności jej stosowania, ale dla tych maniaków dla których każdy MB/s jest cenny będzie to zapewne częsta czynność.

Smacznego!

Nie wiesz jak podnieść i nieść swojego iMaka G5? To proste.

Przed podniesieniem komputera upewnij się, że wszystkie kable są odłączone.
Podnieś iMaka G5 chwytając go za obie strony komputera. Zanieś go gdziekolwiek masz ochotę.

Nie ma to jak wyczerpująca i pouczająca lekcja noszenia komputera. Mam nadzieję, że rozbawiło to Was tak jak mnie. :-)

• The most useful Apple Support Document ever to exist

ExoLife wykonany jest z przyjemnego i gładkiego w dotyku tworzywa sztucznego. Sprawia wrażenie, że otoczkę trzymającą obudowę na miejscu można łatwo połamać, ale nie obchodziłem się z nią delikatnie i poza lekkim trzeszczeniem nic się nie wydarzyło. Tylna ściana zawiera wskaźnik naładowania akumulatora i jest to zdecydowanie element, który najbardziej mi się podoba. Stylizowany jest na „oko” KITTa (czarny Pontiac z serialu Nieustraszony/Knight Rider) z tą różnicą, że niestety świeci na niebiesko. Zdecydowanie poproszę o wersję czerwoną!

Jakość wykonania całości jest na bardzo wysokim poziomie — nie jest to może Mercedes wśród tej klasy urządzeń, ale bez wahania mogę przyrównać ją do w pełni wyposażonego Opla Insignii … być może nawet model OPC. Vauxhall dla mieszkańców wysp. Całkowicie przeźroczyste i sprawiające pozytywne wrażenie pudełko dodatkowo zawiera biały kabel USB do miniUSB. Po podłączeniu do komputera lub na przykład oryginalnego zasilacza od iPhone’a, ładowane są równocześnie (lub być może szeregowo — nie byłem tego w stanie stwierdzić) oba urządzenia. Sama bateria jest defaultowo wyłączona i uruchamiana jest przyciskiem na spodzie obudowy, zaraz obok gniazdka miniUSB przykrytego gumową zaślepką. Ta ostatnia wymaga trochę siły, aby ją skutecznie odchylić, jednak nie udało mi się jej jeszcze wyrwać.

Wyjazd na weekend pozwolił mi bez problemu na jednym ładowaniu spędzić dwa i pół dnia bez szukania gniazdka z prądem. Połowa zasługi to oczywiście bardzo przyzwoita bateria w iPhone’ie, ale nawet ona nie byłaby w stanie tak długo pracować. ExoLife włączyłem, gdy telefon zaczął raportować, że pozostało mu 20% energii. Po niecałej godzinie wskaźnik wzrósł do 82%. Być może większa ilość cykli ładowania i rozładowywania pozwolą wbudowanej w ExoLife osiągnąć większą sprawność, ale na dzień dzisiejszy jest to dla mnie w zupełności wystarczający wynik.

Największym minusem, nie tylko ExoLife, ale praktycznie każdego podobnego urządzenia, jest znaczne zwiększenie gabarytów telefonu oraz jego wagi. Na co dzień nie czuję nawet obecności iPhone’a w kieszeni, czasami wręcz muszę sprawdzać czy na pewno go jeszcze mam. Montaż ExoLife jednak całkowicie rozwiał te wątpliwości. Nie jest to może cegła, ale wzrost wagi jest zauważalny, szczególnie przy dłuższych maratonach na Twitterze czy jakiejś grze. Typowa kieszeń w jeansach nadal bez problemów mieści duet, więc jest to zwyczajnie kompromis, na który trzeba pójść. Na plus należy zaliczyć ergonomiczny kształt tyłu oraz delikatne wyprofilowanie brzegów bez ostrych krawędzi. Ostrzegam tylko, że ExoLife nie chroni przedniej szyby iPhone’a, chociaż przy upadku na bok lub tył powinien przeżyć bez problemów i zadrapań.

Dotychczas miałem styczność tylko z konkurencyjnym produktem dla iPhone’a 3GS i mogę śmiało powiedzieć, że rozwiązanie ExoGear bardziej mi się podoba. Jeśli brakuje wam zasilania na koniec dnia lub wybieracie się na weekend bez dostępu do prądu to bez wahania zdecydujcie się na ExoLife, tym bardziej, że cena nie jest wygórowana.

Dane techniczne

Nazwa: ExoGear ExoLife for iPhone 4
Cena: 57.99 GBP

Pojemność baterii: 1,500 mAh

Dodatkowy czas oczekiwania: 300 godz.
Dodatkowy czas rozmów: 7 godz.
Dodatkowy czas surfowania po WWW: 6 godz.
Dodatkowy czas oglądania filmów: 10 godz.
Dodatkowy czas słuchania muzyki: 40 godz.
Dostępne kolory: czarny, czarny mat, biały, biały mat

WWW: http://www.exolife.co.uk/

Wyjeżdżając na krótsze i dłuższe wypady, zabieram ze sobą iPada wraz z Apple Wireless Keyboard, jeśli zamieram coś pisać. Oba urządzenia idealnie mieszczą się do niedawno zakupionej torby STM Scout XS na ramię (nota bene zmieści się też MacBook Air 11.6″). Jako, że w domu rzadko korzystam z klawiatury podłączonej do iPada to przeważnie urządzenia nie są ze sobą powiązane, a bluetooth jest wyłączony. Tym razem jednak było inaczej …

Problem polega na tym, że mam założony kod PIN na tablecie, a przewożę go uśpionego (a nie wyłączonego) z klawiaturą w jednej z kieszeni. Wciśnięcie jakiegokolwiek przycisku na niej powoduje obudzenie się iPada, a tym samym traktowane jest to jako próba wpisania PINu. W preferencjach mam ustawione, że po 10 nieudanych próbach ma zostać wymazana zawartość iPada. Widzicie już do czego to zmierza? Nawet bez powyższego ustawienia, po zbyt wielu próbach iPad przejdzie do trybu autodestrukcji i spowoduje spektakularny wybuch² — no może nie w stylu Mission Impossible, ale końcowy efekt dla użytkownika jest podobny.

Rozwiązanie jest proste: wyłączyć bluetooth przed spakowaniem obu rzeczy do torby!

Ten wpis ulegnie autodesktrukcji za 30 sekund …

Obcuję z tym produktem zaledwie kilka godzin, ale mam już parę spostrzeżeń. Po pierwsze na tylnej ściance jest wskaźnik naładowania wewnętrzego akumulatora, wyglądający zupełnie jak „oczy/oko” KITTa¹ w serialu Knight Rider². Problem w tym, że świeci na niebiesko! Poproszę czerwoną wersję!

Po drugie, spodziewałem się chińskiego produktu w pełnym tego słowa znaczeniu, a po wyjęciu z pudełka okazało się, że to dobrej klasy Opel. Do marek premium (chodzi mi tutaj o użyte materiały) jeszcze trochę brakuje, ale nie mam żadnych zastrzeżeń! Jest bardzo bardzo dobrze.

W komplecie dodatkowo otrzymujemy kabel (biały!) USB <-> miniUSB, który równocześnie ładuje iPhone oraz ExoLife — a przynajmniej na to wygląda. :-) Akumulator defaultowo jest wyłączony. Dopiero po wciśnięciu przycisku na dole telefon sygnalizuje, że jest ładowany. Według specyfikacji obudowa ma dwukrotnie wydłużać życie baterii iPhone’a — postaram się przez najbliższe kilka dni sprawdzić to „na oko” w porównaniu do obecnego zużycia.

Wkrótce wrzucę zdjęcia tego cacuszka wraz ze specyfikacją techniczną, a za jakieś 2 tygodnie przekażę wrażenia z użytkowania.

• ExoLife  for iPhone 4

Apple wczoraj po cichu umożliwił zamówienie jeszcze szybszego Core i7 do MacBooka Pro. Za skromne $200 dostajemy dodatkowe kilkaset megaherców.

Odpowiedź na pytanie „czy warto” pozostawiam kupującym.

Z pomocą przychodzi nam małe narzędzie zwane Kanex XD for iMac 27”, które jest zwyczajnym konwerterem sygnały HDMI do Mini DisplayPort (MDP). W zestawie otrzymujemy opakowanie wątpliwej urody z widocznym srebrnym pudełeczkiem za plastikową szybką. Wiele interesujących ikonek i znaczków zaopatruje każdą jego wolną przestrzeń i tutaj trzeba przyznać, że producent dobrze wiedział co robi, ponieważ urządzenie jest wyraźnie reklamowane jako przejściówka Blu-Ray/PS3/Xbox do iMac. Sam jestem posiadaczem PS3 i gdybym 10 lat temu miał konsolę od Sony i iMaka, gdy były ograniczone możliwości finansowo-powierzchniowe, to byłby to strzał w dziesiątkę. Dzisiaj rozkład mieszkania mam podporządkowany pod plazmę i kino domowe, więć dla mnie osobiście jest to zbędne urządzenie. Ale więcej o tym za chwilę …

W pudełku otrzymujemy wspomniany konwerter o wymiarach około 8cm x 5.5cm x 2cm, więc bardzo kompaktowych rozmiarów. Dodatkowo znajdziemy krótki kabel HDMI (rzadkość w dzisiejszych czasach!!), kabel zasilający do konwertera (również z krótkim kablem) oraz biały kabel MDP do MDP. Ten ostatni jest dosyć długi, więc zakładając, że korzystacie z oryginalnego kabla sieciowego do komputera, to nie powinno być konieczności korzystania z wszelkiej maści przedłużaczy.

Największą wadą Kanexa jest brak możliwości skorzystania z trybu 1080p. To ograniczenie, ku mojemu zaskoczeniu, nie wynika jednak od producenta konwertera tylko bezpośrednio z powodu jakie Apple udostępnia rozdzielczości dla sygnałów wejściowych. Do dyspozycji pozostaje nam 2560×1440 (natywna iMaka) lub 720p (1280×720), a jako że dzisiaj domowy sygnał TV nie wspiera wyższej rozdzielczości niż 1920×1080 to jesteśmy skazani na ten niższy. Fullres może zostać wykorzystany tylko przez inny komputer. Pod kątem audio natomiast jest znacznie lepiej. Kanex XD wspiera wszelkie dzisiaj istotne akronimy i potrafi je również rozszyfrować, aby odtwarzały się na wbudowanych w komputer głośnikach: LPCM 7.1/5.1/2.0, Dolby TrueHD, Dolby Digital Plus i DTS-HD Master Audio. Nie przewiduję komplikacji.

Moje własne testy przeprowadziłem de facto z jednym urządzeniem – amplitunerem Denona, model AVR-4308. Koniecznie musiałem wyłączyć upscaling do 1080p i przestawić podłączonego PS3 i dekoder N na 720p, ale po tej operacji wszystko uruchomiło się prawidłowo. Ekran w iMaku, jak widać na zdjęciach, służył mi przede wszystkim do obejrzenia wczorajszego meczu półfinałowego. Playstation 3 również zachowywało się poprawnie, włącznie z grami (które w większości są i tak natywnie w 720p) i filmami na Blu-Ray. W razie potrzeby przełączenia się na OS X wystarczyło wcisnąć skrót Command + F2 i można było chwilę popracować bez konieczności rozłączania jakichkolwiek kabli.

W moim przypadku ergonomia takiego rozwiązania pozostawia wiele do życzenia. Mam krzesło, które zapewnia tylko wygodną do pisania pozycję przed komputerem. Zapewne mając iMaka w odmiennych warunkach mieszkaniowych i nie mając miejsca na telewizor, jest to idealny sposób do podłączenia Playstation, Xboxa czy nawet dekoder satelitarny. Szkoda, że Apple nie przewidziało dodatkowo funkcji PiP (picture-in-picture), która umożliwiałaby podgląd wiadomości podczas pracy. Pamiętajcie, że to tylko i wyłącznie moje osobiste doświadczenia w specyficznej sytuacji. Jestem przekonany, że wielu posiadaczom iMaków uratuje to życie, a wręcz zachęci do zakupienia konsoli i iMaka.

Na koniec pozostaje mi tylko lekki niesmak, że Apple nie postarało się bardziej o lepszą integrację “target display mode” oraz nie zapewniło mu większej funkcjonalności, jednak w żaden sposób nie ujmuje to nic Kanexowi XD.

Polecam!

Maka Pro wyposażono w dwa 6-rdzeniowe Xeony 2.93GHz z najnowszej serii „Westmere”, dużo RAM¹ oraz dwa dyski (SSD + SATA).

Przypominam o załączaniu pytań w komentarzach co do tej maszyny.

Wyjmujemy z pudełka

Logo na bokach obudowy.

W komplecie przedłużka USB w designie Apple — przynajmniej na to mi wygląda. Nie wiem po co, ale jest cool!

W pudełku, które zajmuje niewiele miejsca w kartonie, znajdziemy dwie płyty DVD z OS X i aplikacjami, kilka instrukcji (do myszki, komputera, itp.), naklejki, wspomnianą przedłużkę USB, pełną Apple Keyboard na kablu oraz kabel zasilający.

Skromniutka obudowa z moim iMac 27″ w tle.

Design Mac Pro jest piękny — idealnie trafia w moje gusta.

Przedni panel z przyciskami i portami (od góry do dołu): On/Off, mini-jack słuchawkowe, 2x USB, 2x FireWire 800.

Tylna ściana.

Demontaż bocznego panelu to zaledwie kilka sekund. Wszystko obsługiwane bezśrubkowo i bezkablowo. ;-)

W środku czerwony Radeon — jeszcze nie wiem jaki. Co obstawiacie: 5770 czy 5870?

(…) Apple TV w nowej wersji nie jest jeszcze dostępny w Polsce, Apple wprowadza ponownie do sprzedaży Apple TV 160 GB, dotychczas dostępny model. Cena będzie znana w ciągu kilku dni.

– iSource

Takie rzeczy tylko w Polsce.

W pudełku, tradycyjnie, za wiele nie znajdziemy. Dwie karteczki z nieistotnymi informacjami oraz dwa konektory zapakowane w folię. Oba są niemalże identyczne — niższy ma złącze USB, a wyższy slot na kartę SD. Przez ten pierwszy rodzaj możemy dodatkowo podłączyć różnego rodzaju urządzenia typu klawiatury czy słuchawki.

Hmm … to byłoby na tyle. :-) Zdjęcia naturalnie powiększają się po kliknięciu — zapraszam do galerii:

To nano przeszło najbardziej radykalny redesign z całej iPodowej rodziny w tym roku. Szufla to powrót do korzeni, touch jest ewolucją — rewolucja w przypadku tego pierwszego to mało powiedziane. Zniknął dobrze znany click-wheel, zastąpiono go dotykowym ekranem bardzo małych rozmiarów — na oko ledwo zmieszczą się na nim cztery palce obok siebie. Zniknęła też możliwość kręcenia filmów, opcja którą wielu posiadaczy modelu 5G bardzo ceniło. Dodano za to klips w stylu iPoda shuffle. Pojemność nie zmieniła się w stosunku do poprzedniego modelu — nadal do dyspozycji mamy 8 i 16GB.

Odcieni kolorów również uległy delikatnym korektom. Ani zielony, ani niebieski nie do końca mi leży. Brakuje mi z kolei modelu turkusowego. Na szczęście dostępny jest Product (RED).

Interfejs wygląda jak mini-iOS, jednak zgodnie z oświadczeniem pracownika Apple po prezentacji, nie ma on nic wspólnego z nim. Trochę dziwi mnie ten fakt, ale być może zbyt kłopotliwe było wycinanie niepotrzebnych rzeczy z dosyć ciężkiego pojemnościowo systemu mobilnego Apple.

Prawda jest taka, że nowy nano kojarzy mi się z modelem shuffle — jest maleńki. Nie da się go również obsługiwać bezwzrokowo … chociaż touch ma podobny problem, chyba że włączymy funkcje dla niepełnosprawnych. Jeszcze przedwczoraj byłem zdecydowany na jego zakup, a po wczorajszej premierze Nike+ GPS postanowiłem się wstrzymać. To klips był powodem decyzji o zakupie — armbandy są niewygodne. Ale GPS zmienia postać rzeczy …

Niewątpliwie nowe nano jest najbardziej bajeranckim małym mp3 playerem obecnie na rynku. Dla kobiet też może być niezłym dodatkiem do ubioru. Najpierw chciałbym pobawić się jego nowym UI, a potem zobaczy się co dalej.

Zdjęcia: Apple.com

Nowy model jest jeszcze cieńszy od poprzednika i w odróżnieniu od iPhone 4 — zaokrąglony. Podejrzewam, że będzie lepiej leżał w ręce. Design i estetyka trafia idealnie w moje gusta — bardzo mi się ta zabaweczka podoba.

Co nowego?

Po pierwsze: wyświetlacz Retina, czyli o rozdzielczości 960×640 pikseli. Cztery razy więcej niż w poprzedniku. Tyle samo co w iPhone 4. To jest bez wątpienia najważniejsza cecha — do dzisiaj, a mam iPhone’a od dnia premiery, zachwycam się jego ekranem.

FaceTime — to druga bardzo ważna nowość. Dotychczas potrzeba było komputera, aby prowadzić rozmowy video ze znajomymi. Teraz wystarczy para iPodów touch. Ma to na pewno spore znacznie dla osób starszych, którzy nie potrzebują pełnoprawnego PC-ta, którego obsługa ich przeraża. Teraz będą mogli wnuki oglądać bez żadnej uprzedniej męczarni konfiguracyjnej czy potrzeby zakładania jakiegokolwiek konta …

Nagrywania filmów w HD 720p — nie wiemy jeszcze jak będzie z jakością w porównaniu do iPhone 4, który ma 5-cio megapikselową matrycę z tyłu, ale znając Apple nie będzie źle. Jest nawet szansa, że matryca ma większe piksele od tej w telefonicznym bracie co powinno zaowocować lepszym zbieraniem światła i mniejszymi szumami — iFixIt będzie musiał to potwierdzić.

Dwie kamery — przednia VGA, tylna o niewiele większej rozdzielczości ~1 MP.

iPod touch poprzedniej generacji zabity

Ciekawostką jest fakt, że iPod touch 3. gen został wycofany ze sprzedaży. Dotychczas najtańszą wersją był poprzedni model wyposażony w mniejszą ilość pamięci flash i o znacznie niższej cenie (i mniejszych możliwościach).

Niestety nie do iPodo-toucho-grafii

Ostatnio zainteresowała mnie fotografia za pomocą mojego iPhone 4, głównie za sprawą naprawdę przyzwoitej jakości zdjęć, ale również dzięki takim aplikacjom jak Camera+ czy Hipstamatic. iPod touch mógłby być idealną alternatywą dla aparatu dla nastolatków — nie dość, że mają możliwość kręcenia filmów, grania czy wszystkiego innego co tylko sobie wymyślą, to za pomocą wspomnianych programów mogliby rozwijać swoją kreatywną stronę. Niestety matryca ma zbyt małą rozdzielczość — zdjęcia dostępne są w rozdzielczości 960×720¹.

To jest według mnie największa wada tego urządzenia. Zresztą jak wczoraj wspominał Chris Martin z Coldplay podczas występu po keynote: „Dział marketingu Apple potrafi sprzedać wszystko.” Pozycjonowanie iPoda touch jako alternatywę dla taniego aparatu cyfrowego na pewno nie zaszkodziłoby mu².

Podejrzewam, że dwoma głównymi powodami umieszczenia mniejszej matrycy w obudowie jest jego płaskość oraz cena samego iPoda.

Pozycjonowanie i ceny

Niewątpliwie Apple bardzo dobrze marketingowo przemyślał jakie pozycje na rynku zajmą poszczególne modele pojemnościowe. Najtańszy 8GB kosztuje $229 (£189.00, €229,00) i będzie idealną propozycją dla osób zainteresowanych FaceTime i/lub streamingiem danych z iTunes. To ostatnie zapewnia, że nie musimy mieć wszystkiego bezpośrednio na iPodzie.

Model 32GB ($299, £249, €299) oraz 64GB ($399, £329, €399) pewnie będą bardziej pasowały nastolatkom czy power userom, którzy mają wiele do słuchania/oglądania, a niekoniecznie ograniczają się do korzystania z toucha tylko w domu.

Kupicie?

—

Nie przepadam za miniaturyzacją. Szczególnie jak stosuje się tak okrutną terapię odchudzającą jak w najnowszym Shuffle. Cena też nie zachęca. Ani głosowe powiadamianie o wybranej playliście czy piosence. Taka metoda “odsłuchiwania” wybranego tekstu doprowadziłaby mnie do … stworzenia sobie tylko jednej playlisty. Posiadając ten gadżet z funkcją w postaci ‘voice-over’ byłaby dla mnie czystą stratą czasu i kolejnym powodem do irytacji. Prędzej czy później zacząłbym wyrywać sobie włosy i na starość narzekałbym na łysinę – a przecież Apple ma ułatwiać życie i być ergonomicze w użyciu?

– Modne akcesoria, czyli nowe iPody shuffle

Półtora roku temu narzekałem na iPoda shuffle — na model bez żadnych przycisków. Na VoiceOver. Na brak ergonomii. Na brak kolorów …

Ale najważniejszą cechą tego jej iPoda jest jego kolor – fioletowy, ulubiony, pasujący do wszelkich dodatków do ubioru, podkreślający jej nowoczesność. iPody są dzisiaj kolejnym elementem mody.

Apple w tym roku nie popełnił jeszcze raz tego samego błędu! Poprzednia szufla była naprawdę piękna pod względem designu, ale nowa wraca do korzeni z wygodnymi przyciskami i wyborem kolorów. Myślę, że większość nie będzie miała problemów doboru koloru do torebki, butów czy samochodu. Osobom przesiadającym się z modelu 2009 pozostawiono funkcję VoiceOver, czyli głosowe powiadamianie o aktualnie odtwarzanej piosence, playliście czy nawet stanie naładowania baterii. Również po Polsku.

Shuffle dostępny jest tylko i wyłącznie w wersji pojemnościowej 2GB — do wyboru pozostaje nam zatem wyłącznie kolor. Cena wynosi $49 w USA, £39 w UK lub €49 w Niemczech.

Podoba mi się, chociaż to nie jest iPod dla mnie. A dla Was?

Link: Specyfikacja techniczna iPod shuffle na stronach Apple

Specyfikacja techniczna

Nowe Apple TV ma wymiary 23 x 98 x 98 mm (wys. x szer. x gł.). To mniej niż dwa iPhone 4 leżące obok siebie. Bliżej mu do dwóch paczek papierosów … Jest ku temu powód — w środku siedzi procesor dobrze znany z iPada i iPhone: Apple A4. Na dzień dzisiejszy nie wiemy jak jest taktowany, ale ze względu na brak konieczności oszczędzania energii (poza wydzielanym ciepłem — brak wentylatorów) wątpię, aby był mocno ograniczony. W pudełku znajdziemy jeszcze dodatkowo aluminiowy pilot Apple, instrukcję oraz przewód zasilający.

Tylna ściana zawiera następujące gniazda:

• 110/230V
• ethernet 10/100BASE-T (jest też Wi-Fi)
• optyczne audio
• Micro-USB (do celów serwisowych)
• HDMI

Apple TV wspiera formaty 720p do 30 fps, MPEG-4 do 2.5Mbps w 640×480 oraz M-JPEG (35Mbps) w rozdzielczości 1280×720 i 30 fps. Niestety nie zobaczymy 1080p (1920×1080), jednak biorąc pod uwagę, że nowa zabawka opiera się na streamingu z internetu to całkowicie to rozumiem.

Pudełko ma też wbudowane Wi-Fi pracujące w standardzie 802.11n (oraz starsze b i g, gdzie streamowanie wymaga g, n lub kabla).

Co nowego?

Apple TV nie ma dysku twardego, nie ma pamięci flash — jest to czysty odtwarzacz. Materiały musimy trzymać na komputerze lub wypożyczać w iTunes Store. Nie mamy przez niego możliwości kupienia filmu. Jednak w niczym to nam tymczasowo nie przeszkadza, jako że Polska jeszcze nie doczekała się lokalnego iTunes Store.

Ceny przy okazji spadły. Filmy w HD zaczynają się od $3.99, a seriale kosztują jedynie $0.99 za odcinek.

Nie da się ukryć, że konfiguracja jest banalnie prosta — myślę, że nawet moja technicznie sprawna inaczej Mama poradziłaby sobie z podłączeniem tego do telewizora. Być może gorzej byłoby z konfiguracją Wi-Fi, ale wystarczy postępować zgodnie z instrukcją — nie jest to przesadnie trudna operacja.

Netflix, YouTube, MobileMe i Flickr

Za pomocą ATV mamy też dostęp do amerykańskiego Netflix (czyli mieszkając w Polsce nie mamy), YouTube, MobileMe i Flickr. Chodzi oczywiście o przeglądanie zdjęć, filmów itp. oraz streamowania ich na nasz telewizor. Pomimo, że mój dekoder satelitarny ma dostęp do YouTube to jestem przekonany, że sposób w jaki rozwiązało to Apple jest znacznie wygodniejsze. Łóżko z gwoździ jest wygodniejsze … W każdym razie mamy też dostęp do internetowych stacji radiowych, podobnie jak w iTunes. Możemy naturalnie oglądać i słuchać podcasty — tego mi obecnie brakuje.

iPhone, iPad, iPod touch

Przecieki przez ostatnie kilka tygodni wspominały o sterowaniu nowym Apple TV z pomocą iPoda touch, iPhone’a lub iPada — nie mylili się! Wystarczy pobrać stosowną aplikację (Remote app) z App Store i voilá! Nie do końca rozumiem tylko czy ekran dotykowy będzie służył za trackpad czy raczej gestami będziemy poruszali się po menu — w stylu dwu/trzy/cztero-palcowych znanych z technologii multi-touch.

AirPlay

W końcu udało mi się coś przewidzieć!

(…) Być może plotki mówiące o streamingu filmów na nowe Apple TV / iTV w rzeczywistości mają tylko ziarno prawdy którym jest właśnie streaming? Może jednak powinniśmy spodziewać się bezpośredniego przekazu materiałów do naszych iUrządzeń po WiFi bez konieczności uprzedniej sychronizacji? W style Air Video, ale bez konieczności instalowania dodatkowego oprogramowania? (…)

– Streaming z iTunes bezpośrednio do urządzeń iOS

Jest to bez wątpienia jedna z ważniejszych funkcji! Jadąc teraz do rodziny lub znajomych wystarczy że weźmiemy do kieszeni Apple TV, a druga, jeansowa na przykład, pomieści iPhone’a lub iPoda touch — wszystkie nasze zdjęcia, filmy czy też muzyka na imprezę będzie dostępna! Rozwiązanie może i typowo amerykańskie, ale rodzinę na pewno namówię na to maleństwo — koniec z przekazywaniem sobie iPada.

Uwagi

Nasze biblioteki muzyczno-filmowo-zdjęciowe będą teraz wymagały więcej miejsca na komputerze. Osobiście zdecyduję się na jeszcze większy dysk twardy, aby nie zaśmiecać sobie filmami iMac. Cena, szczególnie za oceanem, jest bardzo zachęcająca. Szkoda, że nie jest wspierane 1080p … ale lepsze 720p niż 1080i. Nie mogę doczekać się kiedy w końcu zobaczymy pełnoprawny iTunes Store w Polsce — dopiero wtedy Apple TV rozwinie skrzydła.

A jakie są Wasze wrażenia? Podoba się? Niekoniecznie? Kupicie go? Zapraszam do komentowania.

Kliknięcie w zdjęcie je powiększa.

Rozmiary pudełka bardzo mnie zaskoczyły. Niby wiedziałem, że urządzenie będzie głębokości Apple Wireless Keyboard, z której korzystam od ponad dwóch lat, niemniej jednak spodziewałem się większego opakowania. Dodaje ono zaledwie kilka milimetrów do wymiarów urządzenia.

W środku znaduje się touchpad i … niewiele więcej. Jedna mała książeczka instruuje jak go włączyć, sparować z komputerem, wymienić baterie i tym podobne podstawowe informacje. Co ciekawe — baterie znajdują się fizycznie w trackpadzie. Wystarczy wyjąć, włączyć, sparować i pobrać update z Software Update.

Design jak widać jest minimalistyczny — tafla szkła gładzika otoczona aluminium.

Na szczęście idealnie komponuje się z bezprzewodową klawiaturą Apple — praktycznie co do milimetra.

Pierwsze wrażenia

Wrażenia z użytkowania są prawie dokładnie takie jak na trackpadzie w MacBookach, czyli wyśmienite. W moim ex-MacBook Pro 17″ korzystałem z niego wyłącznie jak był odłączony on monitora, klawiatury i myszki (MacBook znajdował się na mStandzie). Nigdy nie miałem potrzeby nosić ze sobą jakiegokolwiek gryzonia. A był to pierwsze zaakceptowany przeze mnie trackpad, gdyż wcześniej z uporem maniak unikałem ich i korzystałem z rozwiązania IBM o nazwie trackpoint.

Magic Trackpad ma jeden duży minus — nie potrafię na nim grać w StarCraft II. Poza tym mam wrażenie, że korzysta się z niego ciut wolniej niż z dobrej myszki. Większa powierzchnia od rozwiązań laptopowych ma spore plusy, ale trzeba się przez pierwsze dwa dni z nią oswoić — na początku koncentrowałem się tylko w środku dostępnej powierzchnii. Ergonomia z kolei jest znacznie wyższa niż przy Magic Mouse, która jest zwyczajnie niewygodna. Samo scrollowanie inercyjne w obu urządzeniach uważam za cechą dla których warto się nimi zainteresować, ale dostępne gesty na trackpadzie powodują, że bije on na łeb wszystko inne.

Fakt, że jestem zwolennikiem tych gestów i bardzo mi ich brakowało po rozstaniu się z MacBookiem, jednak uważam że znacznie zwiększają one wygodę pracy w OS X. Dwupalcowe scrollowanie w każdą stronę, czteropalcowe wywoływanie Exposé — bezcenne.

Gorąco polecam ten produkt każdemu kto lubi trackpady w MacBookach — w końcu mam najlepsze cechy dwóch światów: trackpad z gestami, które nagminnie wykorzystuję oraz duży ekran.

Zabawka nazywa się Brabus S-Class iBusiness Edition, ma „delikatne” zmiany stylistyczne (do zobaczenia u źródła, link na dole), 6.3l S V12 R Biturbo produkujący stado 750 koni mechanicznych, moment obrotowy ograniczony do skromnych 1,100 Nm i przyśpiesza do 100 km/h w 4 sekundy. Wciskanie w fotele kończy się dopiero przy 340 km/h … Sweeeet!

Ale to wszystko pestka — znacznie ważniejsza jest zawartość bagażnika i wnętrza samochodu! Na początek dostajemy dwa iPady z bezprzewodowymi klawiaturami Apple. Dzięki dedykowanej aplikacji mogą sterować systemem COMMAND (nawigacja + reszta samochodu, np. klimatyzacja, radio, itp.). Na specjalnej półce w bagażniku zamontowany jest najnowszy Mac mini — komponuje się tam wyśmienicie! Za muzykę odpowiada iPod touch 64GB, a obrazki mogą być wyświetlane na 15.2″ ekranie na środku.

Pakiet dostępny jest dla każdego Mercedesa klasy S — od modelu S 350 do najszybszej S 65 AMG. Wszystko naturalnie dopasowane indywidualnie.

PS. W środkowej konsoli jest dodatkowo schowek na Magic Mouse oraz kolejną Apple Wireless Keyboard do Mac Mini!

Galeria

Źródło: Worldcarfans.com

Kiedy będzie wersja dla MacBooków i iMaków?

Źródło: MacNN

Dzisiaj Wacom Intuos 4 został odłączony od iMac i jego miejsce zastąpiła Magic Mouse, którą dostałem w zestawie. Testy będą trwały dopóki nie przyjdzie zamówiony Magic Trackpad.

Link do sterowników: Get the Magic Trackpad to Work on Windows Without Any Hacking

Podziękowania dla M@kowca za przepis.

Niestety muszę go oddać w poniedziałek do Apple, więc jeśli macie pytania to zostawcie komentarz.

Recenzja ukaże się w następnym numerze Mojego Jabłuszka.

Nowe modele iMac po raz pierwszy pozwalają montować dwa dyski wewnątrz tej niezwykle ciasno upakowanej plątaniny podzespołów i kabli. Zamawiając wymarzony model za niemałą kwotę możemy dodatkowo zamówić SSD jako drugi dysk. Nie ma możliwości specyfikacji dwóch HDD — wynika to zapewne z faktu, że tradycyjne dyski generują znacznie więcej ciepła niż te bazujące na pamięci flash. Jeśli jednak myślicie, że wystarczy zamówić najtańszy model 27″ i następnie dołożyć sobie własny, zazwyczaj tańszy, dysk to będziecie mieli na drodze kilka mniej lub bardziej poważnych przeszkód.

Apple w konfiguracji jedno-dyskowej nie dostarcza uchwytu trzymającego dysk na miejscu. Chłopacy z MacLife zapewne szybko coś wykombinują, ale kilka domowych sposobów na rozwiązaniej tej zagadki też się znajdzie. Następnie potrzebny będzie splitter kabla SATA (męski na dwa żeńskie) oraz left-angled SATA connector cable — chodzi o kabel SATA z wtyczką pod kątem 90 stopni w lewą stronę. Jeśli to jednak wszystko wydaje się proste do zrobienia to ostatni krok lekko mnie przeraził: trzeba odkręcić kilka śrub od logic board i lekko ją unieść, aby dostać się do wolnego portu.

Jeśli ktokolwiek będzie się tego podejmował to poproszę o wykonanie zdjęć (lub ew. mogę przyjechać w okolicach Warszawy) — być może pomoże to w przyszłości innymi majsterkowiczom.

Powodzenia!

Pierwsze wrażenia: Engadget.com

Sent from my iPhone